Geplaatst In 2010 kreeg mijn moeder dystrofie in der rechter been.
Ze moest ontslag nemen van der werk, omdat ze gewoon te veel pijn had en amper meer kon lopen/staan.
In 2011 kreeg me moeder een nek hernia (+ ze werd depressief we moesten zelfs de pillen verstoppen ivm misschien een zelfmoordpoging). Ze ging naar een revalidatie centrum (helio mare) voor 2 (?) maanden.
De laatste 3 dagen van der revalidatie kreeg ze een telefoontje van de politie ..
Met als volgende: Uw ex man is overleden. (mijn vader
) (ouders zijn al sinds ik 3 jaar ben gescheiden)Ze ging de volgende dag meteen naar huis.
Ik sliep bij mijn vriendin dus mijn moeder belde me op en zei: kan je om 11 uur sochtends naar huis komen? (dit vroeg ze gelijk toen ze het hoorde)
Ik zei ja is goed en kreeg een naar gevoel want ik hoefde nooit zo vroeg naar huis.
Die ochtend ging ik naar huis er hing zo'n nare sfeer thuis..
Mijn stiefvader en moeder zeiden ga is zitten en vertelden dat mijn vader is overleden.. En dat die 5 dagen in het huis heeft gelegen (vandaar dat ik ook niets meer van hem hoorde die dagen)
Als schrik liep ik huilend de deur uit met mijn hond en bleef ik 1 uurtje op een pleintje zitten waar bijna niemand komt.
2012, mijn moeder nam het besluit om haar rechter onderbeen te amputeren omdat ze het niet meer trok vanwege die pijn.
Zij stond 100% achter der beslissing en ik ook een beetje.
Maar dan moest ze wel weer een paar maanden naar het revalidatie centrum .. Dan zie ik er weer bijna nooit. (3 (?) maanden)
Na veel gedoe kan ze nu wel lopen.
Begin 2014 begon al slecht, der gezondheid kwakkelde achteruit. (ze had al 1 MRI scan gehad)
Ze had eindelijk een baan gevonden waar ze kon werken!
Maar ze houd het niet vol .. Terwijl ze het zo graag wilt.
Nu zit ze al 2/3 maanden met iets wat we niet weten wat ze heeft.
De dokters kunnen gewoon niets vinden.
Haar temperatuur stijgt en daalt elk uur bijna. Soms te hoog en soms weer te laag..
Afgelopen zondag begon der lichaam helemaal uit het niets te trillen snel naar de spoed eisende hulp gegaan.
Ze denken dat ze iets met der spieren heeft, dus ze zit weer aan de medicijnen. (vroeger slikte ze er 18 op een dag vanwege die pijn)
Aankomende dinsdag (?) krijgt ze een MRI scan van der rug en hier hopen ze iets uit te vinden.
Ik ben zo bang voor het ergste
Het zit me gewoon zo dwars alles ..
Ik heb geen concentratie meer voor school en andere dingen die ik doe.
Maandag/Dinsdag heb ik me mentor + teamleider alles verteld en die gaan er rekening mee houden.
Alleen ik merk dat echt totaal niet, ze hebben het verteld tegen al me leraren.
1 van me leraren zegt dat ik totaal niet oplet in de les (we mogen elkaar totaal niet) terwijl ik helemaal niets zeg en gewoon oplet.
Als ik zeg: 'dit snap ik niet ...' zegt die nou dan had je een paar lessen geleden moeten opletten
Weet iemand wat ik met dit soort leraren kan doen .. ?
Mijn vader is 44 jaar geworden ik ben nu 14 jaar.
En mijn moeder is 44 jaar jong nu.
ik heb even een kleine uitleg gegeven een uitgebreide duurt veelste lang
