xMendy schreef:Hoi
Om te beginnen, sinds krap een jaar ben ik na 3 jaar hulpverlening genezen verklaard. (...)Gaat nu gelukkig erg goed met me, heb m'n leven weer op de rit en ben gelukkig.
Joepie - en houden zo!!!
xMendy schreef:Nu zijn er wel een aantal bij waarmee het minder gaat, een ervan heeft een terugval. Ik trek me dit erg aan en doe alles in mijn macht om haar te helpen. Ik lig 's nachts wakker, peins me suf, bel haar ouders in paniek op als ze weer eens rare uitspraken doet. Ik zeg wanneer ze naar de psych/dokter moet, dat doet ze dan ook wel. Wanneer ze weer moet gaan overleggen voor bepaalde medicatie. Vraag haar bij mij in huis te komen zodat ze veilig is. Punt is dat op die momenten de negativiteit dan ontzettend overheerst en in de lucht hangt (depressief), en ik dan ook moeite heb om zelf een beetje positief te blijven omdat ik heel erg gevoelig ben. Nu wil ik haar heel erg graag helpen dus ik doe het ook graag.
...en hier is idd het thema "grenzen" heel actueel.
Wat een grens is, waar verder iemand last van hoeft te hebben, is dat je je niet te veel mee laat nemen in het gevoel, als zij weg is.
Kun je iets doen voor jezelf, op een of andere manier dat je je niet suf hoeft te peinzenen niet wakker hoeft te liggen...?
xMendy schreef:Sommigen zeggen dat ik ermee moet kappen. Maar hoe? Ik wil haar helpen en haar niet in de steek laten, juist nu ze het zo hard nodig heeft.
Maar: daarbij is het wel essentieel, dat je ondertussen ook goed voor jezelf zorgt!!!
Zij heeft JOU nodig, dus hoor jij "goed verzorgd" te worden. OOK door jouzelf.
xMendy schreef:Door de ervaring die ik heb opgedaan met hulpverlening toen het met mij zelf niet goed ging, weet ik zo ongeveer wat voor vragen er gesteld worden tijdens individuele gesprekken en dit pas ik ook (op mijn eigen manier weliswaar) toe om dingen te weten te komen. Ik prakkiseer me kapot om tot oplossingen te komen en vergeet hierbij mezelf.
....heb je ooit in je therapie het schema "reddingsdriehoek" lang horen komen...?
Op zich siert het je, dat je heel erg graag voor je vriendin en goede oplossing wilt vinden, maar een van de regels in hulpverleningsland is, "werk als therapeut niet harder dan de client zelf, anders ''ga jij de reddingsdriehoek in''".
Of stel minstens de vraag aan haar: "Ik wil graag heel hard samen met jou nadenken over een oplossing - maaar gosh, om een of ander reden zie jij dus geen oplossing, momenteel. Heb je een idee, wat jou tegenhoudt...?"
xMendy schreef:Ik weet wel dat ik een goed luisterend oor ben, en mijn vriendinnen weten dit ook. Dit betekent dan ook dat ik heel erg vaak opgebeld word door ze om raad. Ik kom zoveel mogelijk met oplossingen aandragen om ze te helpen. Ik weet tenslotte hoe het is om in zo'n diep dal te zitten...
Let ook hier op de balans: opgebeld worden om raad, dat is prima - maar graag om over leuke dingen.
En gesteld, dat jij een dag laten we zeggen hoofdpijn hebt (...maak je eigen vertaalslagen...!) dan meld je dta je niet in topconditie bent en niet veel kunt doen.
xMendy schreef:Hoe ga ik hier beter mee om, zonder ze te laten stikken?
Ik wil ze niet kwijt en ik wil een goede vriendin zijn. Maar ik wil ook verder met mijn leven, en niet in het 'zieke' wereldje blijven hangen. ik wil positiviteit voelen en plezier maken
Prima, schitterend!!
Houd hier aan vast!!
xMendy schreef:Ik wil niet meer dagelijks berichten krijgen van meiden (ook al ken ik ze niet, via via verhalen) die zelfmoordpogingen hebben gedaan en of het ze gelukt is of niet.
Ik kan me levendig voorstellen, dat je daar geen zin in hebt!!
En dat is iets, dat je nu alvast aan de verschillende vriendinnen kunt communiceren.
(Okee, als Anna overstuur is, vanwege gedoe met Bertha, dat ze jou dan belt, dat is 1 ding. Maar dat jij niet dat hele Bertha verhaal horen wilt van je vriendin Anna, dat is een redelijke grens.)
xMendy schreef:Hoe stel je je grenzen zonder iemand te kwetsen en het gevoel te geven dat je ze/haar laat vallen? Dat je voor jezelf kiest, maar niet de vriendschap op wil geven. Dus dat je alleen de leuke dingen van de vriendschap wil en niet de drama van hun kant. Want zo voelt het.
En dat is imo niet eerlijk..
Als ik heel erg cynisch ben (wat ik meestal niet ben en ook niet leuk vind en iedereen afraad) "dit kan niet".
Dwz.: als je te maken hebt met mensen die het heerlijk vinden om samen met jou de reddingsdriehoek te beleven, die zullen per definitie boos, gekwetst, teleurgesteld en wat allemaal wel niet zijn.
Goed - en nu even een verhaal over die hele reddingsdriehoek...
Officieel: de drama driehoek van Karpmann uit transactionele analyse.
Je hebt 3 posities: de redder, de vervolger en de positie van hetzij het slachtoffer hetzij de zielepoot.
Er is een groot verschil tussen "zielepiet" (= iemand die kiest voor een passieve rol) en "slachtoffer" - iemand die niet gekozen heeft, maar op de verkeerde plek terecht is gekomen.
Belangrijk is, om verschil te maken tussen 'een bewuste keuze' en 'een patroon, waar je om een of andere reden ooit in terecht bent gekomen'.
De redder gaat ervan uit dat een ander een taak of bezigheid niet zelf kan en neemt de verantwoording over van degene: “Ach kind, kom maar, ik doe het wel”.
De redder "leert" de ander: "jij bent machteloos, jij kan niets".
Of misschien wel: "Ik wil niet, dat je dit kunt"...
Redders hebben het nooit over "Dit kun je nu nog niet, maar dat kun je leren...!" Een redder wil niet, dat er veel geleerd en veranderd wordt.
(De redder heeft daar zo zijn/ haar eigen redenen voor. Bijv. moeders kunnen opzien tegen het "lege nest" en een of meerdere kinderen klein houden. Zo'n moeder verdient beslist steun - kinderen laten uitvliegen IS soms niet makkelijk, maar die steun moest toch maar niet van het kind in kwestie komen, maar "uit de gemeenschap".)
Je kunt in deze rol terecht komen, als jou is geleerd, dat het goed is, liefdevol is, om flink voor de ander te zorgen en jezelf weg te cijferen. Helaas: redders worden vaak bittere vervolgers en de liefde verdwijnt.
Terwijl liefde zich goed laat combineren met de zelfstandigheid van 2 volwassen mensen die voor elkaar kiezen.
Als gezegd: belangrijk is, dat jij niet meer doet voor die ander, dan die ander zelf. ("Ieder 50%.") En belangrijk is, dat je niets tegen je wil in doet, dat je je vrij voelt in de relatie, niet gedwongen of gemanipuleerd.
Hier past dus ook de schone oefening: "Probeer je zo weinig mogelijk zorgen te maken om die ander."
Slachtoffer (dan wel: zielepoot)
Eerst een belangrijk verschil: slachtoffer versus "een slachtofferrol".
Je bent slachtoffer, als het tegenzit. Punt, uit.
Geen vrouw kiest ervoor, om verkracht te worden. (Dat is gewoon de definitie.) Als je over de zebra loopt en een automobilist kijkt niet uit, word je slachtoffer van 'een auto'.Je kunt als mens door een rotziekte wordne getroffen, "oliebol happens".
Maar "een slachtofferrol", zielepiet spelen is een actie. (Niet noodzakelijk een keuze, maar wel iets dat je kunt leren weigeren.)
De zielepiet is degene die ontdekt heeft, dat als je "een zielig gezicht trekt", mensen voor je gaan rennen.
(Zielepiet duwt anderen de reddersrol in.)
Altijd geldt, dat hulpeloosheid kan je een beschaamd gevoel kan geven - maar let op: je koos niets, zo werd je behandeld! De kunst is dan, hoe je daar op reageert: volwassen, verantwoordelijk - of met zielepieterij de boel manipuleren.
Het slachtoffer zit zogezegd letterlijk in de hoek waar de klappen vallen: er is al pijn etc., er komt nog eens passiviteit bij (Nee, doe nou maar wat IK zeg!) en daarna de verwijten van de vervolger.
Gevolg: die hele driehoek maakt werkelijke vooruitgang onmogelijk. Er komt angst en woede over de onbetrouwbaarheid van die mensen die eerst "hielpen" (zogenaamd) en daarna gingen vervolgen - en die onzekerheid van het gevoel "Zie je wel, ik weet dus ECHT niet wat ik moet, want dat zou me gezegd worden, maar dit werkt ook al niet...!" - bovenop de eerdere passiviteit - en de eerder problemen.... Dat gun ik niemand.
Om de gedachte te bepalen: Ook als je hulp vraagt (een verantwoordelijke, volwassen actie, die niets met de reddingsdriehoek van doen heeft) en jou die hulp wordt geweigerd, ben je slachtoffer. (Jij bent niet verantwoordelijk, voor foute keuzes etc. van anderen
....en hoeveel te meer ben je slachtoffer, als je een ondeskundig therapeut voor je neus krijgt.
Krijg je prima therapie, maar steek je geen poot uit in die therapie, dan word je iemand met een slachtofferrol.
(Want er is de mogelijkheid, dat je dingen achter je laat, maar soms kiezen mensen er voor, om dat dan toch niet te doen. Een echt goede therapeut heeft dat in de smiezen en stelt het aan de orde: "Wat is er dat iemand geen poot uitsteelt...?)
Vervolger.
Variant 1: de redder heeft de passiviteit van een ander versterkt door hem/haar niet op zijn/haar kracht aan te spreken,
maar op zijn/haar machteloosheid. Met het gevolg dat de ander het nooit leert en de redder het “altijd weer alleen moet doen”. De inmiddels uitgeputte redder heeft er genoeg van en gaat verwijten maken ("vervolgen").
Er zit een kant aan, dat dit compleet onredelijk is: de redder "wilde" om een of andere reden zo graag, dat iemand afhankelijk was - en nu krijgt de afhankelijke partner de volle laag. (Brrr....)
Maar de optimist zegt, dat er wel een mogelijkheid is, om nu te breken met de hele driehoek.
Ieder van beide (of drie, of nog meer) partners kan nu zeggen: "Okee, om de tafel! Dit werkt kennelijk niet naar tevredenheid – hoe zullen we dit voortaan wel gaan doen...?"
Daarbij kun je afspraken maken: de ex-redder gaat echt vaardigheden overdragen, degenen die nu niet meer passief (moeten!!) zijn gaan vragen stellen 'over hoe het moet' en liefst ook: elkaar aanspreken op "we doen het nu op een nieuwe manier".
Variant 2 van de vervolger is de zielepiet die zijn/haar zin niet krijgt.
Er is een vreselijk stereotyp beeld: de dikke schoonmoeder die de hele dag op de bank hangt en het prachtig vindt, dat iedereen voor haar draaft en vliegt. Maar als iemand niet hard genoeg draaft, of nog erger: haar uitdaagt om toch maar vooral zelf eens iets te doen, krijgt de volle laag. Niet zelden wordt nu een hartkwaal van stal gehaald – en O! Wee!! Dadelijk heeft zij een hartaanval en gaat ze dood en JIJ hebt het dan gedaan!! (De volwassene in TA zal nu zeggen dat enige activiteit waarschijnlijk veel en veel beter voor haar hart is dan al dat bankhangen...)
Variant 3 zijn die vermoeiende mensen, wier grote hobby het geworden is, om alles en iedereen verwijten te maken Niets is ooit goed, jij doet het fout, de regering doet het fout, het ene verwijt na het andere en ook op goede bedoelingen (...pas op voor redden!!) volgt de volle laag.
Als je de keuze hebt: hard weglopen van type 2 en 3!!
Geplaatst 
Heel onafhankelijk van anderen, kan (mezelf) goed analyseren en ervaar heel veel stabiliteit wb emoties en hoe ik reageer in conflicten met anderen.