Geplaatst 
Er zijn veel topics te vinden met allerlei narigheid, maar nu ben ik wel benieuwd naar de keerzijde.
Wie is er jaren ziek geweest en knapt nu weer op?
Ik ben zelf op mijn 17e onverklaarbaar ingestort, drie jaar als psychiatrisch behandeld waar wij nooit in geloofd hebben tot het randje van wil ik hier nog wel in verder.. Naar nu lijkt een toekomst!
Heel veel ellende gehad, zware depressies, niet te handelen pijnen en enorme concentratieproblemen waren orde van de dag. Gewoon van alle prikkels géén overzicht kunnen krijgen, concentratie heb je overal bij nodig, óók voor het maken van je ontbijt bijvoorbeeld, en bij alles wat je ziet.
Dat maakte dat als ik ietsjes energie had, ik wéér niets kon doordat ik geen orde kreeg in de chaos.
In Juli kwam voor ons eindelijk het bericht waar we zo naar zochten, een diagnose!
Lyme, dan denk je dus: joepie! Ik heb wat, zie je wel dat ik niet gek was?!
Nu blijkt dat ik op mijn 15e dus al gebeten ben, en ik ben inmiddels bijna 22.
Sja dan ga je googelen naar de genezingskansen van Chronische Lyme in het eindstadium, en zinkt de moed je echt even finaal in de schoenen.
Ik heb alle informatie vergaard op internet, mijn keuze gemaakt om niet regulier behandeld te willen worden en heb mijn eigen behandelplan samen gesteld.
Dit houd in:
- Een dieet vrij van gluten, melk en soja, suiker, koolhydraten en varkensvlees arm.
- Dagelijks zelf thuis bioresonantie gericht op lyme en de co infecties.
- Alternatieve middelen om alle rottigheid in mijn lichaam te doden, maar het goede met rust laat.
- Slapen wanneer mijn lichaam dit vraagt, dit is tijden lang minimaal 12 uur geweest.
Dit doe ik nu 5 maanden en 5 dagen.
Nu ben ik van nergens puf voor hebben, maar toch heel regelmatig werken gegaan.
Welliswaar vrijwillig en wanneer het mijn lichaam het kan, zonder te overbelasten.
Soms houd het ook even op, en ik moet af en toe flink op de rem, zo ben ik net ziek geweest net als meerder mensen in mijn omgeving, en na enkele drukkere dagen moet ik even rustig aan doen.
Maar man wat is dat weer fijn, dat ik niet bang hoef te zijn dat mijn ding niet lukt.
Of dat ik me niet meer af hoef te vragen of ik het überhaupt op kan brengen om een borstel over mijn verzorgpaard te halen. Dingen die een gezond mens zich niet eens in kan denken!
De dalen worden steeds minder diep en minder lang, nu geen off weken meer maar veelal dagen.
Enerzijds natuurlijk heerlijk, maar van de middelbare school af komen en instorten, net aan je MBO af kunnen ronden en dan niks meer is niet niks.
Het valt me nog mee hoe het opbouwen gaat in activiteit, ik heb wel de instelling als ik wat kan doe ik wat, en dat vond ik wel eng, bang dat ik die instelling kwijt zou zijn.
Gelukkig is dat niet zo, maar het blijft natuurlijk wel spannend, ga ik echt weer volledig inzetbaar zijn?
Komt mijn energiepijl weer echt terug zoals het was? En wat moet ik in godsnaam gaan doen aan werk/opleiding hier na? Die vragen komen dan bij je op.
Wie heeft nog meer zoiets nu of in het verleden meegemaakt?
Ik ben benieuwd hoe jullie dit ervaren of ervaren hebben!
. En ik moet nog 21 worden.. Probeer wel altijd positief te blijven maar heb soms echt een klote dag. Ben nu vooral heel erg moe en dat is zooo vervelend!! 