Hoi Switch Shadow,
in een aantal opzichten kunnen we elkaar een handje geven. Ik ben sexueel misrikt, heb het stempeltje "complexe ptss" gehad. knoeiers van therapeutenvoor de neus gehad - en ik kan een happy end melden.
Volhouden, dus!!
SwitchShadow schreef:Maar we kunnen niet verder met de trauma behandeling, omdat ik blokkeer.
Er zit een duiveltje op mijn schouder die mij verteld dat het onzin is, dat ik me aanstel en dat ik zwak ben. (komt door de opvoeding)
...eh - in een zinnetje zijn er zo al drie dingen waar ik op wil reageren.
Ten eerste: dat duiveltje is denk ik een overlevingsmechanisme.
Hebben jullie in therapie daar over gesproken...?
Overlevingsmechanismen zijn "diep ingesleten gewoonten", die optreden ond gebeurtenissen met een boel emotie - en het doel laat zich raden: jou dor de ellende heen slepen. Tegen jezelf zeggen "dat het het niet erg is" en vergelijkbare zinnetjes kunne een prima manier zijn, om het vol te houden.
...en het grote nadeel is, dat als je uit de ellende bent een overlevingsmechanisme zich doorgaans tegen jou keert. (Want als je - terecht!! - hebt moeten leren om je gevoel uit te schakelen, niet serieus te nemen, etc. etc. - dan geeft dat allerlei gedoe.)
SwitchShadow schreef:Ik sta mezelf niet toe om te praten, ja als het echt moet zeg ik wel iets, maar ik schakel dan al het gevoel erover uit. En juist dat gevoel hebben we nodig voor de trauma behandeling. Maar ik kom er echt zelf niet bij.
...en wat ik ook bij het vorige zinnetje vermoedde: de therapeut gaat simpelweg te snel.
De eerste fase van traumatherapie is NIET, dat jij het rotverhaal vertelt!!!
De eerste fase heet officieel 'stabiliseren". Ik zeg meestal 'poot'n stevig op de grond'. Het gaat om zaken als 'rust in de tent en veiligheid' - inventariseren wat er op dit moment in je leven speelt, in het "hier en nu" en wat je er met een scala aan maatregelen aan zou kunnen doen.
Informatie is belangrijk en cognitieve therapie kan goede diensten bewijzen.
Goed voor jezelf (leren) zorgen is belangrijk.
Zoeken naar 'hulpbronnen' van harte aanbevolen.
Bijv.: bij muziek kom ik tot rust. Wandelen maakt mijn hoofd leeg.
"Ik maak een plank vrij voor mijn lievelingsboeken, lekker onder handbereik".
Als ik me naar voel, schrijf ik in mijn dagboek.
Warme thee van zoethout met goudsbloem beurt me op.
Als ik verdrietig ben, ga ik in mijn schommelstoel zitten.
Als ik cederolie verdamp in zo'n geurlampje, word ik helmaal rustig.
Zachtjes mijn gezicht masseren helpt me ontspannen. Etc.
Ontspanningsoefeningen zijn ook belangrijk, onderzoeken hoe je je stress kunt "afbouwen". Of kunt voorkomen, dat het te hoog oploopt.
Het kan ook expliciet gaan om "hoe bouw ik een beetje een sociaal netwerk op" (liefst een heel stevig netwerk, maar dat kan even duren).
Wat ook hoort bij de eerste fase: de belangrijke vraag naar: hoe werkt macht, wat is manipulatie en hoe kan ik me dat van het lijf leren houden.
Mbt. het gegeven macht viel me dus ook op, dat je schreef, dat de therapie blokkeert, door iets wat jij zou doen.
Ik denk, dat de therapie blokkeert, door iets wat de therapeut niet goed doet.
Dat zou kunne zijn, dat hij of zij de eerste fase heeft overgeslagen (als dat zo is, is het een klossale fout).
Maar sowieso: er zijn regels mbt. therapie en als er dingen niet goed gaan, is dat sowieso te wijten aan de therapeut.
Ook al zou jij een giga moeilijke, lastige ceitn zijn - dat mag je zijn. Net zoals een therapeut ("ook maar een mens") het recht (of ach, hoe zeg je dat) heeft, om daar niet tegen te kunnen.
Maar als de therapie dan niet loopt, dan ligt dat niet aan jou.
De functie van de 1ste fase is, dat je een 'fundament' krijgt - dat stond te schudden of ging kapot door alle ellende. Een stevig 'fundament', poot'n die op de grond staan (en niet in het moeras) is geen luxe.
Ik ben een groot fan van emdr - maar dat hoort thuis in de 2e fase. Ofwel: om echt goed emdr te kunne doen, moet je erst de eerste fase fdoorlopen (een daar zit krek jouw blokkade).
SwitchShadow schreef:Ik zal jullie het hele lange verhaal besparen en alleen in hele grove lijnen de onderwerpen van de trauma's vertellen, want het zijn echt heel veel kleine dingen die zich al die tijd hebben opgestapeld en waarmee ik bij niemand terecht kon.
Het gaat onder andere over seksueel misbruik op mijn 5e, psychisch zieke familieleden waarvan er 3 zelfmoord wilde plegen maar dit (gelukkig) nog niet hebben gedaan (waaronder 2 binnen het gezin), er is een keer een mes op mijn keel gezet toen ik een jaar of 10 was, mijn broer is een heel agressief persoon die mij regelmatig dood wenste en me probeerde te wurgen, ik ben gestalkt en bedreigd. Ook was ik regelmatig getuige van een hele naaste kennis (woonde er bijna) die psychoses had.
Op straat ben ik meerdere malen als kind zijnde in bedreigende situaties terecht gekomen.
En zo zijn er nog een aantal dingen die dan niet zo zeer traumatisch zijn maar die het er niet makkelijker op maken.
...mens lieve kinders nog aan toe - WAT een lijst! Alsof je een emmer leeggooit!!
SwitchShadow schreef:Ik heb jarenlang alles ontkent wat er is gebeurd. Als ik nu dus het verhaal vertel aan de psycholoog dan is het alsof ik iemand anders zijn verhaal vertel. Ik kan er niet om huilen, ik kan het niet voelen.
...en in de eerste fase hoeft dat ook helemaal niet!!
Je overlevingsmechanismen geven je ook een bepaald soort stevigheid - en "past boem" die stevigheid weggooien en al die emoties wel toelaten - dat is vragen om ongelukken.
SwitchShadow schreef:Het enige wat ik op het moment voel is een verschrikkelijk naar en depressief gevoel.
Ja.
Dat is een van de valkuilen voor mensen die met "een depresie" bij de hulpverlening belanden: een trauma is uitstekend in staat, iemand in een depressie te houden. (En de hgangbare traumabehandelingen werken dan niet, of maar half. Brrr....)
...en trauma kan dat met je doen, dat alles grauw, of leeg, of saai of zinloos wordt.
Heel naar!!! (Maar het is goed te verhelpen.)
SwitchShadow schreef:Ik weet dat ik dit allemaal kwijt moet, maar aan de andere kant word ik boos op mijzelf als ik alles vertel.
...en dat is nou een boosheid, die je compleet niet zou horen te voelen!!!
Je hebt gewoon gelijk.
Het is complex - zelfs een enkelvoudig trauma is al complex: eerst heb je stevigheid buiten je overlevingsmechanismen nodig, en DAN kun je die hele lading kwijt.
Niet eerder!
SwitchShadow schreef:Juist doordat ik er niet meer op kan huilen of boos om kan zijn, vind ik dat ik me aanstel. (Dat bevestigd het voor mij)
...heb je dit trouwens ook besproken met je therapeut...?
Puur logisch snap ik je redenatie uitstekend. "Zou het erg zijn, dan zou je er wel om huilen, boos over zijn, etc. - dat doe je niet, du sis het niet erg."
Maar dat stemmetje heeft geen gelijk.
Juist mensne die met grote trauma's rondlopen, houden hun emoties vaak in.
SwitchShadow schreef:Mijn lichaam raakt op, ik heb bijna iedere nacht last van nachtmerries en weinig slaap. ik schrik van allemaal kleine dingen
Ik geloof het grif.
Voorbij een bepaald punt lopen je stresshormonen alleen maar hoger op. Dat gebeurt sowieso bij ieereen die in "de overleef-stand" staat. Slaap je er dan ook nog eens slecht bij, gaat het niet beter.
En je autonome zenuwstel heeft bliksems goed in de gaten, 'dat er gevaar is' dus je schriksysteem maakt overuren.
Heel naar!!
SwitchShadow schreef:en ook op seksueel gebied functioneer ik voor geen meter, waarschijnlijk door het misbruik.
Ja - plus alle schrik- en overlevingssystemen, die doen het ook allemaal geen goed.
SwitchShadow schreef:Soms voel ik mij zo down dat ik geen uitweg meer zie en er komen dan echt hele nare gedachtes in mij op waar ik heel erg van schrik.
Bah, naar voor je!!!!
(Been there, got the T shirt - maar als je er midden in zit, ojojojojoj!!!!)
En het allerbelangrijkste: niet zozeer dat stemmetje wegkrijgen (dat overlevingsmechanisme dat heeft op zich wel nut)
maar het effect dat de interpretatie van dat stemmetje op jou heeft.
Dat stemmetje, dat zegt "dat het net erg zou zijn" wil jouw emoties dempen (en hoe naar het verder ook is - dat stemmetje heeft nut).
Dat stemmetje heeft GEEN gelijk!!!
En wat je denk ik hard nodig hebt, is aan de ene kant erkenning, dat het NU alleaal heel rot voor je is.
En dat je nogal wat akelige dingen hebt moeten doorstaan.
En dat al die ellende sporen nalaat (zoals dit stemmetje). (Die sporen zijn op termijn, in de 2e en 3e fase van traumaverwerking wel de nek om te draaien - maar waar ij NU bent, zit je met sporen en littekens, dat is nu eenmaal zo.)
En heb je iemand nodig, die je allerlei tips en trucs rondom de eerste fase van truamverwerking kan geven.
Naast een goede therapeut, die tijd voor de eerste fase uittrekt, kun je bijv. ook naar een yogadocent bellen; 'hoe doe ik dat nou, ontspannen?'
Om te slapen: je huisarts heeft pillen (benzodiazepines) om weer wat te kunnen slapen (gewoon voor 2 of 3 nachtjes, langer heeft nadelen, het verslaaft snel) en de drogist kan je L-Glutamine verkopen, en Salvia Officinalis; die werken op de langere duur beter dan "benzo's" terwijl ze zonder te verslaven of je REMslaap te remmen ook kalmeren. En wie weet heb je ook iets aan een plantje als ginkgo biloba.
Geplaatst 
probeer erover te praten weet dat het moeilijk is.
.
Rustig aan met jezelf en nogmaals, pb staat voor je open hoor. 
)
