Geplaatst: 09-02-14 13:01 
Ik heb er lang over nagedacht of ik dit topic zou openen, aangezien ik geen idee had waarom, en wat het zou helpen. Dat weet ik nog steeds niet. Ik weet niet of ik op zoek ben naar antwoorden, het gewoon van me af wil schrijven, of iets anders.
Toen ik 14 was (ik ben nu 16), ben ik aan een relatie van een jaar begonnen. In het begin was alles heel leuk en leek het wel een sprookje, maar na een hele zomervakantie zonder elkaar, was alles toch anders. De jongen waar ik iets mee had bleek een vreselijk karakter te hebben. Hij manipuleerde me heen en weer, flirtte ondertussen zwaar met andere meisjes, maar op een duur durfde ik er niets meer van te zeggen omdat ik doodsbenauwd was om hem kwijt te raken. Ik had er één keer eerder iets van gezegd, maar wát heb ik daar spijt van gehad. Hij keerde samen met dat meisje tegen mij, en roddelde achter mijn rug om over mij. Ik probeerde alles te doen om de relatie weer goed te krijgen (wat natuurlijk nogal zeurderig overkwam), maar ik wist niet beter. Ik had hele dagen huilbuien, presteerde slecht op school, en het bleef erger worden. Ik kreeg gemene sms'jes, en dat soort dingen. Uiteindelijk was hij in Zuid Afrika op vakantie, waar hij eerst niets van zich liet horen, en het toen over facebook uitmaakte "omdat hij er geen zin meer in had". Hij had een week later iets met een ander meisje.
Vanaf dat moment ben ik veranderd. Veranderd is misschien niet het goede woord, het leek alsof de diepe "echte" ik, die ik van binnen weg had gestopt, naar buiten kwam. Nadat het ergste verdriet weg was, schaamde ik me dood. Ik schaamde me voor het feit dat ik zo "zwak" was geweest, en zo over me heen heb laten lopen. Ik heb mij toen voorgenomen om nooit meer een relatie te nemen, omdat ik heel erg bang ben om weer diezelfde pijn te voelen. De vreugd van een goede relatie weegt voor mij niet op tegen de pijn die er komt, als zij slecht is.
De "echte" ik die toen naar buiten kwam is kouder dan degene die ik eerst was, en op de één of andere manier heb ik er ontzettend veel plezier in om diegene te zijn, ook al weet ik dat het geen goede persoonlijkheid is. Ik ben zwaar narcistisch, denk mezelf beter dan iedereen, wat mij een enorme boost van zelfvertrouwen heeft gegeven. Ik ben vroeger ook gepest, waardoor dat zelfvertrouwen er nooit was, maar sinds het eindigen van die vreselijke relatie, is alles veranderd. Als ik me even onzeker voel, "switch" ik snel over naar "die andere ik", waardoor het gelijk beter gaat.
Ik ben dan ook de hele tijd op zoek naar "bevestiging". Als ik iets goed doe, vind ik het heerlijk als dat bevestigd wordt. In mijn hoofd gaat het dan van: "Zie je wel, ik ben de beste." Ik weet dat dat een vreselijke manier van denken is, maar omdat die manier van denken zoveel voor me heeft gedaan, blijf ik zo denken.
Mijn gevoel voor anderen is ook een beetje verdwenen. Dat was er al nooit echt helemaal, maar die relatie heeft ervoor gezorgd dat dat nog erger is geworden. Ik hou alleen van mij goede vrienden en mijn familie (voor hen zou ik door het vuur gaan), maar voor de rest kan het me niet zo schelen. Als ik bijvoorbeeld tussen mijn leven en dat van een ander zou moeten kiezen, en de ander bijvoorbeeld neerschieten, zou ik daar geen schuldgevoel bij hebben. Het doet me niets. Leed van dieren wel, maar mensen... het komt gewoon niet binnen.
Door de bevestiging die ik wil, die ik eerder heb geschreven, doe ik ook de hele tijd tests op internet. Daar komt inderdaad uit dat ik heel erg Narcistisch ben, en soms ook iets over een Psychopaat. Ik heb toen een officiële test gedaan (ook iets voor betaald), en daar kwam hetzelfde uit. Er wordt de hele tijd aanbevolen om een psychiater te zoeken, maar dat wil ik eigenlijk niet. De bevestiging van Narcisme en het feit dat ik iets van een Psychopaat heeft, geeft me zelfvertrouwen, en dat wil ik niet kwijt. Ook al weet ik nog zo goed dat het niet hoort.
Dat was mijn verhaal wel zo'n beetje, het is waarschijnlijk wat onduidelijk. Zoals ik eerder vertelde, weet ik niet wat ik met dit topic wil, maar ik denk dat het gewoon vooral was om het van me af te schrijven. Toevoegingen en vragen zijn natuurlijk welkom, ik ben verder heel aardig, en wel tot reden vatbaar. Dit alles speelt zich overigens in mijn hoofd af, maar uit ik niet (tenminste, niet dat ik weet). Het voelt gewoon alsof ik ver weg van ieder ander sta, en totaal anders en "uitzonderlijk" ben, wat ik niet erg vind.
, daarvoor ga ik door vuur. Ik heb naar echte relaties toe ook de neiging om mezelf super hard te saboteren. Van zodra het overgaat van een oppervlakkig daten, naar iets serieuzer, doe of zeg ik wel iets waardoor alles volledig stuk loopt. Ik heb hier effectief al mensen mee gekwetst, zonder die bedoeling te hebben. Maar het is alsof ik op dat moment gewoon panikeer en zo snel mogelijk een uitweg zoek.