Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-14 16:25

Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-14 16:25

Ik weet niet direct waar te beginnen, ik heb ook vreselijk lang getwijfeld om dit hier te plaatsen maar zoals jullie zien, doe ik het dus toch...xd Ik verzeker jullie wel dat dit waarschijnlijk een half levensverhaal gaat worden, dus ik ben jullie al dankbaar als jullie het lezen.
Het gaat er om dat ik echt vreselijk overgevoelig en over emotioneel ben én ik ben vreselijk verlegen.
Op deze drie dingen kom ik op het einde wel even terug, ik wou eerst wat 'laten zien', iets wat ik vorige week getypt had, wat ik ook op Bokt wou plaatsen maar uiteindelijk bedacht ik me toch. Maar, ik vind dat ik het ooit eens van me af moet schrijven, ik sluit mijn gevoelens namelijk redelijk fel af tegenover mensen in 'het echte' leven, dus is het misschien makkelijker voor mij om het hier te plaatsen.
Ik ga nu gewoon even het gene wat ik vorige week getypt had hier plaatsen:
Vorig jaar weet ik niet wat ik gedaan heb, het is alleszins niet veel. Ik heb zitten mokken, huilen, zitten zagen hoe slecht mijn leven niet was en hoe graag ik eigenlijk dood wilde. Dit heeft zeker een jaar aangehouden, ik voelde me echt slecht, ik had nergens zin in, in tegenstelling tegen het jaar daarvoor, toen had ik momenten dat ik wou leren en dat ik er wou voor gaan, maar het leek net alsof iets al mijn lust had weggenomen. Bij vrienden was ik eigenlijk wel altijd happy en dacht ik er niet aan dat ik zo graag weg zou willen zijn, hoewel dit meestal zo was had ik ook wel een tijd dat ik er zelfs bij vrienden aan dacht, maar ik liet meestal niks merken en na een tijd ging het toch gewoon over dat ik me ook bij vrienden slecht voelde. Hoewel het thuis nog steeds hetzelfde bleef, 's avonds mijn ouders weg waren of gingen slapen kon ik mijn favoriete spelletje weer voort zetten en ging ik weer zitten wenen en klagen dat het zo slecht was.
Ik heb toen ook automutilatie gedaan. Niet vaak vaak eigenlijk en niet veel, maar ik deed het wel, zeker als iemand me gekwetst had vond ik het de goede oplossing om die gedachten even te vergeten omdat alles dan naar mijn gedachtes naar de wonde gingen.
Gelukkig, is dit na een tijd zelf over gegaan, het leek een fase, maar 'het' komt nu allemaal gewoon weer terug. Ik heb slechte punten voor Frans, de leerkracht was kwaad (niet alleen op mij gelukkig, stelt toch een beetje gerust?) en nu, maak ik nog eens een slechte toets van Frans...(Is nog niet verbeterd hoor, ik weet gewoon dat hij slecht gaat zijn) Ik ben gewoon teleurgesteld in mezelf, waar 'ik' naar toe ben, wie vroeger zo goed leerde, dat heb ik me nu echt al zo vaak afgevraagd. Dan was ik gisteren na school (na die slechte test dus) even alleen thuis, ik moest echt zo nodig iets in mijn arm drukken, ik voelde me echt gewoon slecht en alle gedachtes van vroeger komen gewoon weer terug. 's Avonds moest ik dan toch nog met de hond gaan wandelen, ik heb toen een nagelschaar meegenomen om buiten even verder te doen. Uiteindelijk heb ik gewoon wat zitten doen wat ik goed kan doen: wenen.
Ik schaam me echt vreselijk hard dat ik dit hier gewoon allemaal vertel, maar ik heb het nog nooit tegen iemand verteld en het moet er gewoon eens uit.
Tja wat doe ik er mee? Het ene moment voel ik me geweldig en verklaar ik mezelf gek dat ik ooit zo gedacht en gedaan heb. Zo schreef ik deze tekst deze ochtend om 6 uur, nu is het zes uur 's avonds en ben ik gewoon happy.
_______________________
Dat is een deel van wat ik toen geschreven had. Ik voelde me echt klöte en ik wilde echt ongelooflijk graag dood. Nu gaat het eigenlijk wel beter met me, maar mijn humeur kan voor het minste weer helemaal omslaan.
Wat hier wel mee te maken heeft, ik ben dus over- gevoelig en emotioneel en verlegen.
Ik schaam me echt voor de minste dingen die ik doe, zo durf ik in de klas geen antwoorden (meer) te geven, ook al was het echt wel juist. Als ik uiteindelijk aangeduid word door een leerkracht, dan sla ik soms helemaal dicht als ik het antwoord niet weet, leerkrachten proberen dan soms te helpen, maar ik kan dan gewoon niet meer denken omdat ik me al vreselijk hard schaamde en ik schrik heb om nog meer fout te zeggen.
Zo ben ik al drie keer, in de klas, in tranen uitgebarsten gewoon omdat het me gewoon te veel werd. De klas was lawaaierig, de leerkracht was zich op aan het jagen en ik dacht gewoon niet meer na. Dit jaar is het -gelukkig- nog niet gebeurt (god saved me), maar ik heb schrik dat het wel gaat gebeuren, ik heb schrik dat de leerkracht kwaad op me zal worden of dat de klas me uit zal lachen (ondanks dat het een leuke klas is).
Zo ging ik eens met een vriendin winkelen, of course moest het alarm af gaan als wij erdoor liepen. Komt er een vrouw, wel vriendelijk en zo. Zeg ik van "Ja, het was bij een andere winkel ook al afgegaan, maar niet bij ze allemaal." Vraagt ze of ik nog van die metaalplaatjes (?) in mijn jas heb die je er normaal uit moet knippen, die waren er dus nog. Ging ze even een schaar halen om het eruit te knippen, was ik ondertussen al helemaal rood geworden, vraagt ze "Ben je bang? Je moet niet bang zijn hoor, het is niet zo erg maar je ziet er zo bang uit." Ik denk dat toen ondertussen de tranen half in mijn ogen sprongen, ik heb haar toen gewoon vriendelijk bedankt en gezegd dat het oké was en toen heb ik mezelf uit de voeten gemaakt. Achteraf vind ik mezelf zo belachelijk, dat ik me zelfs voor zoiets niet rustig kan houden.

En dan ja, het overgevoelig zijn en zo. Eén opmerking van iemand kan heel mijn week verpesten. Ik neem dingen vaak persoonlijk en serieus op, ik maak ze dubbel zo erg als ze zijn en dan begint het weer. Door een simpele opmerking van iemand, die misschien nog wel voor de grap bedoelt was.
Ik weet nog dat er vorig jaar een jongen was die het blijkbaar leuk vond om me constant te duwen, verder gebeurde er eigenlijk niet veel (hij heeft één keer iets geroepen), maar ik dramatiseerde alles weer en heel mijn spel begon weer opnieuw. Ik had nergens geen zin meer in en ga zo maar door.
Mijn humeur is dus vreselijk onvoorspelbaar en veranderlijk, ik vind het ook stom dat mijn vrienden hier ook soms de dupe van moeten zijn want dan zet ik hun soms onder druk... Ik heb namelijk ook schrik dat mensen gewoon alsof doen dat ze mijn vrienden zijn, aardig doen om gewoon aardig te doen etc. Of dat ze me gewoon heel hard willen kwetsen door leuk te doen en uiteindelijk te zeggen dat het allemaal voor de grap was en ze me helemaal niet leuk vinden. Heb eenmaal zo’n opmerking gehad van iemand “Wat heb jij een leuke vogel.” Ik natuurlijk “Dankje!” “Dat was sarcasme.”
Daarvoor had ik ook wel al wat ‘schrik’ dat mensen dingen niet meende, maar sindsdien is het alleen maar erger geworden.
[Het zou kunnen dat er typfouten en zo in staan, heb niet alles weer helemaal nagelezen dus let daar maar niet te veel op aub.]
Ik wil jullie alvast bedanken voor het lezen van mijn gezaag alleen al, als er nog vragen zijn ofzo (ik weet niet of ik alles wel duidelijk verteld heb xD) dan vraag je het maar gewoon.(:

**Geplaatst**: 04-02-14 16:27

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst: 04-02-14 16:27

Mag ik vragen hoe oud je bent?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-14 16:28

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-14 16:28

Ik ben 14, dit jaar word ik 15.(:

**Geplaatst**: 04-02-14 16:31

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst: 04-02-14 16:31

Ik herken mezelf erin, maar dan heb ik het minder heftig.

Uiteindelijk heb ik het iemand in vertrouwen durven te vertellen, zij heeft dit niet voor zich gehouden maar besproken met de leerlingbegeleider op school en zij is met mij in gesprek gegaan. Soms heb ik nu nog kleine terugval momentjes maar wat ben ik blij dat ik daar uren heb mogen huilen!

Sterkte!

**Geplaatst**: 04-02-14 16:34

Geplaatst: 04-02-14 16:34

Je leven moet eigenlijk nog beginnen en je hebt er nu al zo'n moeite mee, echt naar voor je. Probeer je leven zelf leuk te maken en het niet te laten afhangen van wat anderen denken of doen. Makkelijk gezegd natuurlijk. Ik vind het goed van je dat je het van je hebt afgeschreven. Hopelijk reageren er meerderen welke jou tips kunnen geven. Sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-14 16:38

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-14 16:38

Loveslimpie; wat goed dat je er bovenop gekomen bent! Die terugval momentjes zullen wel 'normaal' zijn denk ik.(:

Opala; dat is inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan. Ik denk dat ook altijd, net zoals ik ook altijd denk dat ik niet zenuwachtig en verlegen zal zijn, ik kan er alleen op het moment zelf niks aan doen, dat is het vervelende.

**Geplaatst**: 04-02-14 16:40

Geplaatst: 04-02-14 16:40

Dat je het hier durft te vertellen is een eerste stap. Zoek alsjeblieft hulp. Inderdaad bij een vertrouwenspersoon op school of zo. Hij of zij kan je dan zorgen dat je de juiste begeleiding krijgt. Dat lijkt nu een enorme stap maar net als loveslimpie zal je uiteindelijk heel blij zijn dat je de stap gezet hebt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-14 16:44

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-14 16:44

Blue_sky; dat is de eerste stap inderdaad. Ik heb er toch echt wel een dag over na zitten denken om het hier te plaatsen.xD Ik weet ook niet of ze een vertrouwenspersoon op onze school hebben, en aangezien ik het al moeilijk heb met gewoon iets hier, praktisch anoniem te plaatsen zal dat nog moeilijker zijn denk ik. Ook sla ik echt heel veel over als ik het zou vertellen, of ik vertel gewoon alles door mekaar, hier kon ik alles nog netjes 'ordenen' en zo.xD Maar het zou misschien wel beter zijn inderdaad... Ik heb ook gewoon schrik dat ze denken dat ik me aanstel, zo denk ik er zelf soms toch over aangezien ik nu een normaal humeur heb.

**Geplaatst**: 04-02-14 16:45

Geplaatst: 04-02-14 16:45

Het klinkt ook als een faal angst en een controle issue. Daar heb ik ook last van en herken jou verhaal dus wel. Al ben ik wat ouder en heb ik het nu eindelijk een beetje uitgedokterd en weet ik wat mijn valkuilen zijn. Ookal blijft het lastig.

Inderdaad met iemand er over praten is het fijnste wat er is maar deze persoon moet of iemand zijn waarbij dat vanzelf gaat of een psycholoog.
Vrienden heb ik daar nooit mee lastig gevallen. Dat voelde namelijk niet goed. Bang om te verliezen.
(nu pas weten een aantal van mijn vrienden hoe het in mijn hoofd zit)

Je kan altijd nog even pb-en als je meer wil weten of wat kwijt wil

**Geplaatst**: 04-02-14 16:50

Geplaatst: 04-02-14 16:50

Ook ik herken er wel wat in, maar dan vooral van toen ik zelf nog 14 was. Dat 1 opmerking zo hard kan aankomen, terwijl er misschien helemaal niet veel mee bedoeld wordt. Maar die ene opmerking, onthoud jij natuurlijk. Zelfs nu nog, 20 jaar later, vertel ik weleens welke opmerking een bepaald persoon heeft gegeven. Mensen kijken me dan echt aan: "heb je dat onthouden? Zat je daar nog mee?''

Nee, ik zit daar nu niet meer mee, maar het heeft me wel gevormd om wie ik nu ben. Ik kan nu wel tegen jou zeggen: 'probeer het los te laten, probeer het je niet zo aan te trekken' maar dat is echt verdomd moeilijk.

Weet dat je niet alleen staat. En mensen waar je het nu niet direct van ziet of verwacht, die kampen misschien wel met hetzelfde probleem. Maar om dan een 'nare' opmerking te maken naar jou toe, zal diegene zich zelf even beter voelen.

Kop op meid, probeer niet teveel in deze negatieve circel te blijven van gedachten. Je mag altijd pb-en als je daar behoefte aan hebt, en misschien reageren er nog veel meer meiden die zich hierin herkennen, en met wie jij een fijn 'gesprek' kan hebben.

Knuff!

**Geplaatst**: 05-02-14 20:14

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst: 05-02-14 20:14

Ten eerste, het is niets om je voor te schamen! Goed van je dat je het hier neer durft te zetten.
Zoek op google eens naar hooggevoeligheid (high sensitive person). Misschien heb je daar wat aan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-02-14 21:21

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst door de TopicStarter : 05-02-14 21:21

Bedankt iedereen!

Larimar; daar heb ik zeker wat aan, zal het eens allemaal bekijken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-02-14 12:33

Geplaatst door de TopicStarter : 16-02-14 12:33

Misschien nog even een update. Het gaat niet slecht, maar ook niet vreselijk goed. Ik heb de laatste tijd gewoon geen zin meer in dingen, ik heb geen zin om naar mijn paard te gaan, ik heb ook geen zin om met mijn vriendinnen op de manege af te spreken, nee, ik zit liever thuis achter mijn laptop te dagdromen, maar dagdromen helpt me met niks, het maakt me alleen zwakker. En de stress op school loopt echt vreselijk op, ik heb het niet constant, maar op dagen waar ik Frans en Engels krijg, of gewoon een toets voor eender welk vak, vreselijk voel ik me dan. Bij zowat elk vak kunnen we onverwachte toetsen krijgen, maar bij Frans is het blijkbaar ook zo dat je op 5 minuten iets mondeling voor de klas moet gaan brengen. Het was misschien niet moeilijk, we moesten gewoon onze eigen mening zeggen over reclamestukken, maar ik stond daar van voor in de klas, al starend naar mijn blaadje omdat ik niet wist welk nummertje ik op bord moest schrijven, terwijl ik verdomme het blad met de nummers op voor mijn neus had. Ik weet ook niet hoe ik gepraat heb, ik weet alleen dat ik vreselijk veel stress had en dat ik gebuisd ben. Soms heb ik zin om met de leerkracht van Frans te praten, gewoon om te zeggen hoe ik me voel en dat ik het wel wil maar dat ik het gewoon niet kan, ik kan gewoon niet denken als ik gestressed ben. Maar natuurlijk, durf ik niet. Ik heb geen flauw idee hoe ze gaat reageren, wat ze gaat zeggen. Als ze bot gaat reageren ga ik me alleen maar slechter voelen. Ik geef mezelf nu gewoon het idee dat ze wel met me in zit, maar ik maak mezelf zoveel dingen wijs, ik hecht me aan mensen die niks met me hebben, omdat ik iets 'in ze zie',~~wat klinkt dat vreselijk stom~~ maar uiteindelijk gebeurt er juist niks.
Ik heb morgen dus Frans, ik zie morgen echt helemaal niet zitten, gewoon door dat ene vak. Ik weet gewoon niet wat ik nog kan doen om niet te stressen, ik heb op sommige momenten gewoon schrik dat ik echt ga huilen in de klas, en dat is het laatste wat ik wil, ik maak mezelf dan alleen maar belachelijker.
Ik weet niet goed wat ik nu wil zeggen, ik moest het gewoon terug even kwijt.(:

**Geplaatst**: 16-02-14 13:52

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst: 16-02-14 13:52

Je klinkt als een onstabiel persoon die heel erg onzeker is en structuur nodig heeft in het leven.
Dat geeft uiteraard niks, als je er maar iets mee doet. en het feit dat je het hier plaatst geeft aan dat je weet dat je iets wilt veranderen.
Het klinkt misschien vreemd maar ik zou opzoek gaan naar hulp.
Mensen die jou kunnen begeleiden in het dagelijks leven en jou handvatten kunnen geven waarom je zo bent zoals je bent. en vooral ook h oe je zou kunnen zijn als je bepaalde dingen in je leven brengt..

Ik heb het gevoel dat je elke dag in een soort emotionele achtbaan stapt en nooit weet wat er gebeurt.
Het heeft wat borderline-achtige tintjes(ik wil hiermee absoluut niet zeggen dat dat is waar jij last van hebt..) maar er is zeker iets niet in orde(met je hormonen, denkwijze etc.)
en dat kan veranderen zodat je zelf ook weer gelukkig en stabiel wordt.
Je wordt er sterker van en onafhankelijker.

Ik zou je toch adviseren om naar je huisarts te gaan en daar een korte versie van je verhaal neer te leggen en kijken wat hij ermee doet. Je zult wss meteen denken aan een psycholoog of maatschappelijk werker maar er zijn veel meer opties.. vraag hier ook gerust naar bij de HA.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-02-14 13:56

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst door de TopicStarter : 16-02-14 13:56

Ik had zelf eigenlijk ook al gedacht aan borderline.. Maar alleen met mijn leeftijd zal het inderdaad moeilijk vast te stellen zijn.

Met de huisarts praat ik liever niet denk ik, ik heb er niet echt een klik mee.
Ik wil misschien wel eens online met een psycholoog praten, ik weet alleen niet meer waar dat kan.

**Geplaatst**: 16-02-14 14:06

Geplaatst: 16-02-14 14:06

Borderline is iets wat op jouw leeftijd nog helemaal niet bestaat, dat ontwikkelt zich over de loop van de pubertijd, met de juiste hulp nu is er geen enkele reden waarom dat zou ontwikkelen dus hang daar alsjeblieft niet te veel in vast. Ik vind het overigens niet specifiek als borderline klinken, heel veel dingen die je noemt horen niet echt bij het ziektebeeld van borderline. Moodswings horen ook gewoon bij de pubertijd en kunnen heel goed versterkt worden door een heleboel andere emotionele problemen. Daarnaast zijn diagnoses zeker op deze leeftijd helemaal niet interessant, want je bent nog volop in ontwikkeling. Precies om die reden is het wél belangrijk dat je hulp krijgt voor de problemen die je ervaart. En daar hoort inderdaad wel de moeilijke stap van hulp zoeken bij.

Waar is/zijn je ouder/s in dit verhaal?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-02-14 14:16

Re: Omdat ik het toch even kwijt moet

Geplaatst door de TopicStarter : 16-02-14 14:16

Borderline ontwikkeld zicht toch niet? Dat is toch gewoon iets wat je hebt of heb ik dat dan zo fout gedacht?

Mijn ouders spelen niet echt een belangrijke rol voor me.

Nomineer dit bericht ×