Voor bijna vier jaar klamp ik met irritant trillende armen en handen. Van het ene op het andere moment kunnen ze gaan trillen waardoor schrijven soms niet eens mogelijk is. Nu, na alle dokter en ziekenhuis bezoeken vraag ik mij af of er lotgenoten zijn en hoe ze er mee omgaan?
Om even een beeld te schetsen van hoe en wat.
Ik ben een achttien jarige, energieke meid zonder verdere gekke klachten.
Vijf jaar geleden is er ADHD geconstateerd bij mij en ben ik begonnen met het slikken van methylfenidaat. Ik zat toendertijd in de vierde van het VMBO-T en merkte helemaal niets van trillingen. Omdat het gewenste effect van de methylfenidaat niet echt meer aanwezig was ben na drie jaar over gegaan naar de merk Ritalin. Hierbij merkte ik geen verschil in toename van trillingen of andere dingen. Maar omdat dit wel nog steeds aanwezig was en het mij begon te irriteren ben ik bij de dokter langs geweest. Helaas werd het daar afgeschreven op stress, tot ik te horen kreeg dat ik bloed moest laten prikken omdat het in de zomervakantie ook gewoon doorging. En tsja, ik heb nou niet bepaald stress in mijn vakantie
Er is bloed geprikt voor:
- Suikerziekte
- 2x Schildklierhormoon
- Koperwaarde
- Pfeiffer en zijn broertjes/ zusjes
- Leverfunctie
Er is niets uitgekomen. Telkens was het een keurig nette uitslag waar niets raars op te vinden was. Leuk, maar ik loop er nog steeds mee.
Uiteindelijk doorverwezen naar de neuroloog en ook daar onderzoek gehad waar niets uit is gekomen. Mijn reflexen zijn in orde, ik functioneer prima, er is alleen uitgekomen dat ik een wat lage bloeddruk heb maar dat het er niets mee te maken heeft. Ze hebben mij toen aangeraden om andere medicijnen voor de ADHD te proberen. Zo gezegd zo gedaan, omgezet naar de Medikinet voor bijna drie maanden wat ook geen verschil uit maakte en uiteindelijk naar de Dexamfetamine. Hierbij was ook geen enkel verschil te merken. De afgelopen zomervakantie heb ik mijn medicijnen aan de kant laten liggen en hield ik dezelfde klachten, kortom daar kan het dus niet aan liggen. Ondertussen slik ik weer de Medikinet uit persoonlijke voorkeur.
Nu, na alle onderzoeken en de tijd die er voorbij is gegaan lijkt het in mijn ogen alleen maar erger geworden. Dingen laat ik spontaan uit mijn handen vallen, schrijven is een ramp net zoals precieze handelingen op stage. Een verwijzing leek de dokter niet meer nodig omdat er niets was gevonden de vorige keren, oftewel ik heb pech.
Zijn er lotgenoten die hun verhaal willen delen?