Inmiddels ben ik al jaar of 5 aan het proberen om hier vanaf te komen, maar tot zover..
Op mijn 13e heb ik een flinke trap gehad van een paard, in m'n onderbuik. Dit leek in eerste instantie, op een paar hechtingen na, allemaal wel mee te vallen. Na twee dagen weer aan het rijden, eigenwijs als ik ben. Achteraf blijkt dus dat ik wél flinke schade opgelopen heb. 3,5 jaar lang gedokterd, ik werd gek van de pijn. Door de huisarts telkens weer naar huis gestuurd, met de boodschap dat het tussen m'n oren zit. Fysio's kregen het ook niet verholpen, m'n bekken zakte bijna direct weer scheef na iedere behandeling..
Na die 3,5 jaar is het me eindelijk gelukt om een afspraak bij de orthopeed te krijgen, die liet röntgenfoto's maken en toen was het eindelijk duidelijk.. bekkeninstabiliteit door trauma
Eigenlijk was ik best blij, eindelijk was duidelijk dat ik écht pijn heb. En ik ging er vanuit dat nu we wisten wat er aan de hand was, het 'gewoon' opgelost kon worden. Niet dus. Inmiddels ben ik 19, al deze jaren heb ik gewoon paard gereden. Stage gelopen & gewerkt op verschillende paardenstallen. Tot ik het net voor de zomer van vorig jaar echt niet meer aankon, zoveel pijn. Ik heb net 4 maanden revalidatie therapie achter de rug, tot zover helaas geen effect. Wel ben ik een beetje aan het rijden (lees: stapritjes maken). Maar ik mis de sociale contacten zo erg, ik heb gewoon geen energie om leuke dingen te doen. Ik moet gewoon naar school, de pijn die dat oplevert vreet zoveel energie. Daarnaast is het mentaal ook niet echt een pretje, ik voel me ongelofelijk nutteloos. En juist door het 'rustig aan doen', raak ik nogal in een negatieve spiraal. Daarnaast slaap ik al een jaar of 2 slecht, wat ook echt niet meehelpt. Hoe raar het ook klinkt; Ik zou het ongelofelijk fijn vinden dat als ik wakker word, ik me geen zorgen hoef te maken of ik vandaag m'n sokken zelf aan kan trekken of m'n onderbenen afdrogen als ik gedoucht heb. Ik heb zelfs ongelofelijk veel zin om de vaatwasser uit te ruimen, zonder dat ik pauzes moet nemen tussendoor!
Dit zijn dingen die me lukken als ik een goede dag heb. Zijn er meer mensen met dit probleem én hoe combineren jullie het in godsnaam met jullie paarden-hobby? Domweg de pijn negeren en constant over m'n grenzen heen gaan is geen optie meer, als ik beter naar m'n lijf had geluisterd had m'n lichaam zich nu niet gedragen alsof ik 80 ben
Bedankt als je dit gelezen hebt, het lucht me wel een beetje op om het even zo te typen!

) mijn banden zijn gelukkig alle keren weer gewoon stevig geworden, maar de klachten zijn wel erger geworden. Niet extreem, maar ik merk duidelijk het verschil. Ik was vooral bang dat ik niet meer zou kunnen lopen of heel slecht ter been zou zijn. Tijdens mij laatste zwangerschap ben ik dan ook heel actief aan het wandelen gegaan, om te zorgen dat mijn banden niet te slap zouden worden en de spieren eromheen veel zouden opvangen. Ik moet zeggen dat het veel geholpen heeft, de zwangerschap verliep kwa pijn beter dan de eerste 2
rechts is een beetje activiteit.