Bokt.nl

bigone schreef:

Och meisje toch, dit is heel herkenbaar ik hoor het vaker. Vooral het feit dat je gewoon jaren onzichtbaar moest zijn en dat ook werd omdat je broertjes de aandacht van je ouders nodig hadden en hebben.
Nu wil je graag eindelijk ook eens het gevoel hebben dat je er toe doet in het gezin maar het patroon dat zich over jaren heeft gevormd laat zich moeilijk veranderen. waar is je pa in het hele verhaal. Dat kerstpakket, vervelend maar aangezien je thuis woont heeft je moeder er waarschijnlijk totaal niet bij na gedacht. Ja, het was beter geweest dat je even had gezegd dat jij hem op zou ruimen ipv alles weer uit de kast te halen. Nodig toch je moeder nog eens uit voor een dagje weg, gaat ze dan weer zeggen dat ze niet kan/wil/durft probeer haar dan op een heel vriendelijke toon te vertellen dat je haar mist, ondanks dat je ouder bent wil je toch erkenning van je ouders. En dat is heel normaal en jammer genoeg zien veel ouders dit niet, jij hebt je jarenlang ondergeschikt gemaakt aan je broertjes en nu wil je zelf graag wat aandacht maar weten je ouders waarschijnlijk niet hoe ze dat moeten geven, vaste patronen zijn moeilijk te doorbreken. Laat je broertjes maar puberen, gewoon niet op reageren en tot tien tellen, puberen gaat gelukkig over.