Ik heb gelezen dat het wel degelijk erfelijk kán zijn...maar eerlijk gezegd, daar wil ik niet over nadenken. Als me dat allemaal te wachten kan staan, vre-se-lijk en ik weet niet of ik daar wel mee om zou kunnen gaan...
Mijn vader heeft al heel lang Parkinson; denk inmiddels zo'n 15 jaar. Hij is inmiddels 73 jaar oud. Ooit begonnen met een 'geldtelhandje'. Inmiddels schudt zijn linkerarm giga, linkerbeen ook al, rechts begint nu ook te schudden, maar nog niet zo heftig als links. Tong ook al. Hij heeft al jaren last van slapeloosheid, soms slaapt hij zomaar paar nachten goed, dan weer náchten niet. Hij wordt standaard om 4 uur wakker en slaapt dan niet meer. Slaappillen helpen nu niet meer; is nu bezig met neuroloog om zwaardere variant slaappil te krijgen want huisarts mag die niet voorschrijven. Zijn longinhoud is nagenoeg niets meer; kan net aan rondje met mijn moeder meelopen met hond uitlaten en dan is hij bekaf. Hij loopt ook helemaal scheef.
Tot overmaat van ramp is 2,5 jaar terug ook nog diabetes type 2 geconstateerd. Pillen hielpen niet genoeg dus hij moet nu 1x/daags spuiten. Tsja, lekker dan he, als je lijf aan alle kanten schudt, om zelf zo'n naald in je te moeten stoppen. Maar goed, hij redt zich nog.
Nee, van die grote sterke man die hij ooit was, is weinig meer over. Hij wil wel, maar kan niet veel meer. In zijn bovenkamer is hij nog prima. Hij is computerprogrammeur van beroep geweest, doet nog veel op PC maar wordt steeds minder want de muis kan hij amper nog vasthouden. Heeft wel e.e.a. aan hulpmiddelen.
Als hij dát ooit niet meer kan. Tsja, dan maar hele dag TV kijken ofzo, want hij kan gewoon niets meer.
Ik heb respect hoe hij ermee omgaat. Ook respect voor mijn moeder.
Als ik dit ooit zo krijg? Weet niet of ik wel zo zou willen leven...
Laatst bijgewerkt door Imago01 op 13-11-13 12:51, in het totaal 1 keer bewerkt