Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-10-13 20:14

Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 30-10-13 20:14

Dit is een goed gekeurd schaduw account!
Hallo allemaal,

het gaat zich er inprincipe om dat ik al jaren niet goed in me vel zit maar dit niet laat zien of merken.
Ik ben een dikke 10 jaar gepest geweest met gevolg van in elkaar geslagen worden, achter volgt, met enkele voorwerpen bekogeld worden en noem maar op. Ik heb toen ook maatschappelijk werk gehad omdat ik het niet meer zag zitten. Na wat sessies op school toen ben ik gekapt om bepaalde redenen. Dus ben ik gestopt en heb alles weer mooi weg gestopt. Dit alles was dus van groep 1 tot leerjaar 2 op de middelbare.
Toen der tijd een school switch gedaan (3de schooljaar van de middelbare ingestroomd) waarbij dit allemaal dus ophield. Tussendoor is ook van alles gebeurd onder andere met vriendjes en dergelijke waar ik liever me mond over houd. Ik heb dit inprincipe altijd opgekropt en weg gestopt en me maskertje op gezet en gelachen tot we huilden met vriendinnen. Op de nieuwe school ook weer een dipje gehad met de nodige frustraties en weer maatschappelijk werk gehad maar dit keer zonder dat me ouders het wisten. Ook hier snel mee gekapt na een paar sessies omdat ik het onzin vond en weet ik wel niet meer allemaal.
Nu heb ik vorig jaar en begin dit jaar super meiden leren kennen. Doen lekker veel samen en noem maar op. Dus echt er aan denken en bezig zijn was ik niet. Op sommige momenten werd ik mee geconfronteerd maar ik heb me zodanig dingen aangeleerd dat dat makkelijk te verbergen was allemaal. Nu hadden we eens een leuk avondje enzo gepland en voelde me die dag al klote ivm een jongen die ik leuk vind. Hun wisten hiervan af maar andere dingen begonnen aan me te knagen. We hebben wat films gekeken en op een gegeven moment merkte ze dat er wat was, ik ben normaal een best wel druk typetje haha maar die avond al bijna geen woord gezegd of krimp gegeven. Dus toen aan de praat geslagen en hebben we uren lang onze verhalen verteld. Sindsdien is het eigenlijk echt blijven hangen en kom ik er niet meer uit. Ik ben met verkeerde dingen bezig bij me zelf die ik niet kan omschrijven omdat dat gewoon te moeilijk voor me is. Ik ben helemaal ten einde raad en weet geen kant meer op. Laten we het daarop houden. Een van die vriendinnen weet hier van af en staat ook voor me klaar maar ja weet niet.. ik denk dan te ver na dat ik ze een last ben enzovoorts.. het is zo uit de hand het lopen dat ik op een dag hoogstens maar 2 broodjes eet.. daarnaast beoefen ik 4x de week intensief een sport... slapen zit er ook niet echt bepaald meer in en ik val dan meestal ook pas tegen 4 uur in slaap met geluk.. Of ik val wat eerder in slaap met als gevolg nachtmerries waardoor is 's ochtends nog steeds dood en dood op ben.
Ik heb nu de stap gezet met lang wikken en wegen om hulp te zoeken. Ben nu al een paar keer emotioneel ingestort en me lichaam is ook echt op het raken...
Zijn er nog meer bokkers die dit herkennen? Of een soort gelijk iets hebben mee gemaakt en hoe hebben jullie dit gedaan
Heb me eerste sessie bij me psycholoog gehad.. was blij dat een vriendin van me met me mee was. Erg goed voelde ik me er niet bij.. Heb het echt even compleet gehad.. :'(

PS: Ik ben niet in details getreden waardoor sommige handelingen of dergelijke er niet instaan! Ook weten me ouders hier allemaal niks vanaf en ook dat heeft zijn reden

**Geplaatst**: 30-10-13 20:21

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 30-10-13 20:21

ik herken dit bij iemand uit mijn omgeving. Wees alsjeblieft niet bang dat je ze tot last bent met je ei kwijtraken! Probeer zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven, en te blijven ondernemen. Wat die bekende van mij aan haar eetlust heeft gedaan, is cakejes en taarten bakken! mocht je je verhaal kwijt willen aan iemand buitenaf, staat mijn PB box altijd open!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-10-13 20:23

Geplaatst door de TopicStarter : 30-10-13 20:23

karenwrmdm schreef:
ik herken dit bij iemand uit mijn omgeving. Wees alsjeblieft niet bang dat je ze tot last bent met je ei kwijtraken! Probeer zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven, en te blijven ondernemen. Wat die bekende van mij aan haar eetlust heeft gedaan, is cakejes en taarten bakken! mocht je je verhaal kwijt willen aan iemand buitenaf, staat mijn PB box altijd open!

bedankt voor je eerste reactie.
Ik ben pas geleden nog jarig geweest en had een rijstevla gemaakt. Maar ik kreeg geen hap door me keel heen.. van alles wordt ik gewoon misselijk.. ben al behoorlijk wat afgevallen terwijl ik normaal iemand ben die kan bunkeren tot ze neer valt

**Geplaatst**: 30-10-13 20:29

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 30-10-13 20:29

Anders misschien een idee om dit samen met die vriendin te doen? is een hele goede therapie! alleen niet zo goed voor de mee-eters haha

**Geplaatst**: 30-10-13 20:51

Geplaatst: 30-10-13 20:51

Ik herken een aantal dingen: gepest worden bijvoorbeeld. Inclusief in elkaar wordne geslagen, bekogeld - brrrr. En dat dat diepe, leijke sporen kan nalaten...!
Wat ik ook herken is het wegstoppen. Achteraf zeg ik: dat was een noodsprong. Zouden mensne mij gesteund hebben tijdens het pesten dan was het anders geweest. (Het pesten werd bij mij alleen maar gebagatelliseerd. "Ach, dat doen ze omdat ze je leuk vinden.."

of: "geen aandacht aan besteden, dan gaat de lol er wel af" en van mijn moeer mocht ik zeer nadrukkelijk niet terugslaan en van juf x moest ik dat op gegeven moment wel. 8)7

. Jouw ouders lijken er ook niet veel van te begrijpen - en als je zo je redenen hebt, heeft het wellicht zin, om het idd maar stil te houden.)

En ik herken, dat het heel moeilijk kan zijn, om je pijn adekwaat te beschrijven. Ook dat is, zeg ik zoveel jar na dato, is een kwestie van "ik stopte het weg", er was geen steun - er waren gewoon geen woorden voor. (En als er geen woorden voor zijn, helpt dat soms ook om weg te stoppen.)

Dat "de hulpverlening" ook niet altijd adekwaat is, heb ik helaas ook meegemaakt.
Wat je vertelde: "opeens" brak het open, moest je alles vertellen en nu "krijg je het niet meer weggestopt" en is het levensgroot aanwezig: dt is klassiek. Zo gaat dat bij een trauma dat bovenkomt. Een trauma verwerken kan heel goed anno 2013, maar niet iedere hulpverlener kan het. Regel 1: eerst moet er rust zijn. Vertrouwen tussen jou en de therapeut, dat je zoveel tips en steun krijgt dat "je niet meer met de verkeerde dingen bezig bent" en liefst ook, dat je weer beter gaat eten en slapen. Puur, omdat je doot tips, technieken enzovoorst, enzovoorst minder stress hebt. En jezelf kunt troosten en kalmeren en bemoedigen.

Als dat allemaal voor elkaar is gebokst, dan pas (en niet eerder) ga je echt dieper op het gepest worden in. Met aan de ene kant het trieste feit, dat pesten een groepsprobleem is. Het feit dat je gepest werd, zegt niets, maar dan ook niets over jou. (Uiteraard: ik heb een aantal jaren met plezier karate gedaan, dat soort dingen kunnen echt geen kwaad. Maar je wordt niet gepest, omdat je niet weerbaar zou zijn. Al is het wel zo, dat pesters laffe mensne zijn, die meestal iet beginnen bij weerbare mensen. Maar een weerbaar iemand met rood haar of gestotter of "ik weet niet wat" wordt simpelweg gepest, als de schoolklas een onveilig klimaat heeft - punt uit.)
En aan de andere kant: dat al ligt het iet aan jou, dat je gepest werd - je hebt er wel de littekens van. Met een techniek zoals emdr kun je die goed en snel ontdoen van hun "lading". (Sommige hulpverleners zweren er bij, dat ij "anders zou moeten gaan denken". Doorgaans vind ik dat niet aan de orde bij een trauma. Een trauma IS er, niet omdat jij fout zou denken ofzo. En door "andere" (lees: betere, naar het oordeel van de peut) gedachten te denken gaat een trauma niet weg, ga je je zelden beter voelen - dus dat is vergeefse moeite. Je hebt al stress genoeg.)

And last, but not least: GOED, dat je weer hulp hebt gezocht!!!
(En als deze meneer of mevrouw "het niet is" - dan ga je een deurtje verder!! JIJ bepaalt, want JIJ hebt hulp nodig en ze zijn er, om JOU te helpen.)

**Geplaatst**: 30-10-13 21:14

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 30-10-13 21:14

Ik heb zelf het nodige meegemaakt, en er speelt op dit moment ook heel veel in mijn leven. Ik loop nu al bijna een jaar bij een psycholoog en die heeft mij echt geholpen. Met mensen praten hielp nooit voor mij, maar zij heeft mij houvast gegeven.
Ik heb bijvoorbeeld de diagnose gegeneraliseerde angststoornis gekregen, en heb een techniek geleerd waarbij ik ook moet kijken hoe reëel mijn angst is. Er wordt voor het eerst niet gezegd dat mijn angst nutteloos is, maar hoe ik ermee om moet gaan.
Ik ben vroeger ook gepest, en zit hier nog steeds erg mee. Ik wil het niet mooier maken dan dat het is, dat stukje zal er altijd blijven, daar kom je niet zomaar vanaf. Maar de psycholoog helpt je het achter je te laten.
Nu is er een extreem rotte situatie binnen mijn familie, waar ik constant mee in mijn hoofd zit, daar kan ik daar gewoon over praten zonder dat er direct een oordeel is.

Wat goed dat je hulp van een psycholoog hebt gezocht! Maatschappelijk werkers hebben inderdaad vaak weinig nut (heb ik zelf ook ondervonden)
Het wordt eerst een vertrouwensband opbouwen tussen jou en je psycholoog, en zodra die er is, gaat het alleen maar beter! (Ik vertrouw niet snel mensen, maar ik weet dat de psycholoog zwijgplicht heeft, en dat is heel fijn... En aangezien ik geen moord heb gepleegd heeft ze geen reden om die te verbreken.)

**Geplaatst**: 30-10-13 21:38

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 30-10-13 21:38

Ik kan je niet helpen met ervaringen of verhalen van anderen, maar ik wil even zeggen dat ik het heel goed van je vind dat je al hulp hebt gezocht bij een psycholoog. Ik hoop dat je daar de hulp krijgt die je verdient!

**Geplaatst**: 30-10-13 22:21

Geplaatst: 30-10-13 22:21

Weet je nog dat meisje dat vorig jaar in Meppel voor de trein is gesprongen???? Is groots in het nieuws geweest ivm pesten enzo..... Ik kende dit meisje van de sportschool, we zagen elkaar 1 x per week en waren we altijd gezellig aan het praten, er was geen spoor te zien dat ze zich zo ongelukkig voelde!!!! Ze had een gigantisch masker op en durfde er ook niet met mensen om te praten(achteraf een paar)

Wat ik hiermee wil zeggen, laat je masker alsjeblieft zakken, het is zo belangrijk om mensen toe te laten in je leven en er over te praten met andere mensen!!! Ik vind het een dappere stap die je hebt gezet, en ook al lijkt het je misschien niet "leuk" het is goed om er achter te komen waar je last van hebt en hoe je dit op een goede manier kunt verwerken/mee om moet gaan!!! Dus blijf alsjeblieft doorgaan bij de psycholoog!! Zoals je zelf al zegt heb je die hulp echt nodig, en dat betekent echt niet dat je gek bent!!! Hulp vanuit een ander oogpunt kan heel goed zijn!!!!

Kom op meid, je kan het!!!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-10-13 23:14

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 30-10-13 23:14

Dank jullie voor alle reacties!

Janneke2:
Mijn ouders hebben op de basisschool en op de middelbare erg veel voor me gedaan. Ik heb thuis nog een broer zitten die vroeger altijd het zorgekindje was zeg maar. Wegens medische kant en andere kanten natuurlijk. Ik was nooit het zorgekindje. Alleen qua het pesten wat dan ophield tijdens het 3de middelbareschooljaar. Ik heb zelf ook het idee dat ik groots verlatingsangst heb. Weet niet of ik er goed aan deed maar heb dit opgezocht op internet. Over 2 weken hoef ik pas weer naar me psycholoog omdat hij ziek was en volgende week al vol staat. Veel emoties en gevoelens kan ik ook niet meer uiten, vaak genoeg wil ik huilen maar ik heb me dit zo degelijk aan geleerd af te slikken zeg maar.. heb in de 2 maanden dat het nu is zeg maar 2 a 3x echt flink gehuild.. 1x met een fikse paniekaanval waarbij ik gelukkig bij vriendinnen was.. ik raakte compleet in paniek omdat ik mezelf niet meer herkende..

Milty:
ik vertrouw ook slecht mensen.. maar die meiden wat ik nu ken.. ja weet niet.. voelde me meteen lekker bij ze. Echt vertrouwd en op me gemak. En zoals hierboven al vernoemd met dat verlatingsangst.. ja weet echt niet wat ik er mee moet.. wordt er echt moedeloos van

Chouchou:
Dankje. Hoop dat het werkt.. kijk er nog steeds met een raar oog tegen aan zeg maar..

_KiMbErLeY_:
Veel mensen kennen mij ook alleen maar met het masker. Ze kennen me naam maar niet me verhaal omdat ik dit voor ze achter houd. Die vriendinnen wat ik nu heb zijn echt me alles. Want een van hun weet werkelijk alles. En toen ik alles eigenlijk stukje bij beetje vertelde en ze het ook uit me trok stelde ik haar de vraag: "Had je dit ooit achter me gezocht omdat ik ja altijd het vrolijke, gekke, gestoorde, hyperactieve meisje ben". Nou ze antwoorde met wel degelijke overtuiging dat ze wel merkte dat er dingen waren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-10-13 23:15

Geplaatst door de TopicStarter : 30-10-13 23:15

karenwrmdm schreef:
Anders misschien een idee om dit samen met die vriendin te doen? is een hele goede therapie! alleen niet zo goed voor de mee-eters haha

ja hier zit helaas nog een staartje aan wat ik ben op het lossen en liever niet op bokt.nl wil zetten.. sorry
maar vind je reactie wel erg lief! Gaan dit weekeind een sleepover doen bij mij thuis

**Geplaatst**: 31-10-13 10:40

Geplaatst: 31-10-13 10:40

Schaduw92 schreef:
Dank jullie voor alle reacties!

Janneke2:
Mijn ouders hebben op de basisschool en op de middelbare erg veel voor me gedaan. Ik heb thuis nog een broer zitten die vroeger altijd het zorgekindje was zeg maar. Wegens medische kant en andere kanten natuurlijk. Ik was nooit het zorgekindje. Alleen qua het pesten wat dan ophield tijdens het 3de middelbareschooljaar. Ik heb zelf ook het idee dat ik groots verlatingsangst heb. Weet niet of ik er goed aan deed maar heb dit opgezocht op internet. Over 2 weken hoef ik pas weer naar me psycholoog omdat hij ziek was en volgende week al vol staat. Veel emoties en gevoelens kan ik ook niet meer uiten, vaak genoeg wil ik huilen maar ik heb me dit zo degelijk aan geleerd af te slikken zeg maar.. heb in de 2 maanden dat het nu is zeg maar 2 a 3x echt flink gehuild.. 1x met een fikse paniekaanval waarbij ik gelukkig bij vriendinnen was.. ik raakte compleet in paniek omdat ik mezelf niet meer herkende..

Oh meis, begrijp ik nou, dat je je ouders wilt sparen, want ze hebben al zoveel zorgen om je broer...?

Verlatingsangst zou ik goed kunnen begrijpen: je hebt nu eindelijk lieve vriendinnen ipv pestkoppen om je heen - als je nu denkt "dit wil ik voor geen goud kwijt" heb je alleen maar groot gelijk.
Je vriendinnen zijn goud waard - punt.
Maar op den duur, terwijl je je pestverleden verwerkt, "hoort er", eigenlijk vanzelf, stevigheid en zelfstandigheid voor in de plaats te komen.
(En tja - op het internet staan "rijp en groen" door elkaar. Er staan erg verstandige dingen ("van verlatingsangst hoef je echt niet je hele leven last te hebben" las ik op de 2e site die google mij gaf - en zo is dat!!) en uiteraard ok heftige verhalen.)
En balen, dat je pas over 2 weken weer terecht kan bij je psycholoog...!

En idd: huilen lucht op - maar wie gepest wordt, doet er goed aan, om idd alles grondig in te slikken Gaan huilen, waar nare mensen bij zijn is echt af te raden. Naarmate je er meer aan went, dat huilen goed is en veilig kan zijn, gaat het hopelijk gemakkelijker.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-10-13 11:27

Geplaatst door de TopicStarter : 31-10-13 11:27

Janneke2 schreef:
Schaduw92 schreef:
Dank jullie voor alle reacties!

Janneke2:
Mijn ouders hebben op de basisschool en op de middelbare erg veel voor me gedaan. Ik heb thuis nog een broer zitten die vroeger altijd het zorgekindje was zeg maar. Wegens medische kant en andere kanten natuurlijk. Ik was nooit het zorgekindje. Alleen qua het pesten wat dan ophield tijdens het 3de middelbareschooljaar. Ik heb zelf ook het idee dat ik groots verlatingsangst heb. Weet niet of ik er goed aan deed maar heb dit opgezocht op internet. Over 2 weken hoef ik pas weer naar me psycholoog omdat hij ziek was en volgende week al vol staat. Veel emoties en gevoelens kan ik ook niet meer uiten, vaak genoeg wil ik huilen maar ik heb me dit zo degelijk aan geleerd af te slikken zeg maar.. heb in de 2 maanden dat het nu is zeg maar 2 a 3x echt flink gehuild.. 1x met een fikse paniekaanval waarbij ik gelukkig bij vriendinnen was.. ik raakte compleet in paniek omdat ik mezelf niet meer herkende..

Oh meis, begrijp ik nou, dat je je ouders wilt sparen, want ze hebben al zoveel zorgen om je broer...?

Verlatingsangst zou ik goed kunnen begrijpen: je hebt nu eindelijk lieve vriendinnen ipv pestkoppen om je heen - als je nu denkt "dit wil ik voor geen goud kwijt" heb je alleen maar groot gelijk.
Je vriendinnen zijn goud waard - punt.
Maar op den duur, terwijl je je pestverleden verwerkt, "hoort er", eigenlijk vanzelf, stevigheid en zelfstandigheid voor in de plaats te komen.
(En tja - op het internet staan "rijp en groen" door elkaar. Er staan erg verstandige dingen ("van verlatingsangst hoef je echt niet je hele leven last te hebben" las ik op de 2e site die google mij gaf - en zo is dat!!) en uiteraard ok heftige verhalen.)
En balen, dat je pas over 2 weken weer terecht kan bij je psycholoog...!

En idd: huilen lucht op - maar wie gepest wordt, doet er goed aan, om idd alles grondig in te slikken Gaan huilen, waar nare mensen bij zijn is echt af te raden. Naarmate je er meer aan went, dat huilen goed is en veilig kan zijn, gaat het hopelijk gemakkelijker.

Me broer is nu het zorgenkindje niet meer.. Maar ik wil dat ook niet gaan worden.
Een keer ben ik ingestort bij een vriendin thuis met een paniekaanval. Ze stonden op het punt met me naar de nightcare te gaan omdat het echt niet goed ging. Had die dag maar 1 broodje gegeten toen. De andere keer dat het me te veel werd was met verschillende redenen wat op de manege waren gebeurd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-10-13 14:45

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 31-10-13 14:45

Verder niemand meer die zich hierin herkent?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-11-13 08:05

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 01-11-13 08:05

Gisteren weer een grote dip gehad.. Bah alles zat gisteren gewoon weg weer tegen

**Geplaatst**: 01-11-13 08:38

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 01-11-13 08:38

Praat erover meisje! desnoods in PB!

**Geplaatst**: 01-11-13 09:55

Geplaatst: 01-11-13 09:55

Schaduw92 schreef:
Gisteren weer een grote dip gehad.. Bah alles zat gisteren gewoon weg weer tegen

Bah - naar...!!!

En tja, "soms heb je van de dagen", dat is nu eenmaal zo.
En soms zijn er ook lessen te leren (bijv.: "zolang ik me zo wankel voel, moest ik maar niet te veel *dit* doen of goed *daarop* letten").

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-11-13 12:44

Geplaatst door de TopicStarter : 01-11-13 12:44

Wil er gerust over praten.. Dat is het probleem nog niet zo. Het probleem alleen is waar ik naar grijp als ik een klote dag heb gehad. Maar blijf gewoon niet lekker in me vel zitten :'( en als ik met dat ene dingetje bezig ben zit ik totaal in me eigen wereldje en krijg ik niks mee en blijf ik door gaan tot ik vind van zo, dat was het. En soms kan dit echt lang duren..
En ja het grote vertrouwen eigenlijk.. Want dit is maar een klein deel van alles zeg maar

**Geplaatst**: 01-11-13 21:31

Geplaatst: 01-11-13 21:31

Dat klinkt alsof je dat ene ding waar je naar grijpt niet goed vindt.
En op zich zijn er veel verschillende mogelijkheden om "na een dreun" weer geleidelijk aan beter in je vel te komen.
Soms helpt wandelen of juist keihard sporten. Yoga en/of karate. Of tekenen of schrijven of dansen. Kruidenthee brouwen. Een lekker luchtje op doen. Harpmuziek of Bach of juist hiphop - en zo voort.

En naarmate je makkelijker je eigen humeur kunt opkrikken, groeit er ook weer een nieuw stukje zelfvertrouwen - dat is ook weer winst.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-11-13 22:36

Geplaatst door de TopicStarter : 03-11-13 22:36

Janneke2 schreef:
Dat klinkt alsof je dat ene ding waar je naar grijpt niet goed vindt.
En op zich zijn er veel verschillende mogelijkheden om "na een dreun" weer geleidelijk aan beter in je vel te komen.
Soms helpt wandelen of juist keihard sporten. Yoga en/of karate. Of tekenen of schrijven of dansen. Kruidenthee brouwen. Een lekker luchtje op doen. Harpmuziek of Bach of juist hiphop - en zo voort.

En naarmate je makkelijker je eigen humeur kunt opkrikken, groeit er ook weer een nieuw stukje zelfvertrouwen - dat is ook weer winst.

Ik sport intensief 4x per week. Ben zowiezo op zich altijd druk bezig. Maar de kansen dat ik naar me eigen wereldje kan gaan, die grijp ik. Vriendinnen hebben me al paar keer betrapt.. Afgelopen vrijdag nog goed met een gepraat erover enzo maar god ja weet niet.. Voelt gewoon goed en fijn op dat moment zeg maar.

Ps: rest staat in een pbtje omdat ik dat liever niet hier wil plaatsen

**Geplaatst**: 03-11-13 23:18

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 03-11-13 23:18

Ik herken me niet in hetgeen je schrijft, maar wil wel graag kwijt dat je niet te bang moet zijn om mensen toe te laten. De meesten merken echt wel dat er iets is, al denk jij zelf van niet en als vriendin voel je je echt zo onmachtig als je wél wilt helpen of luisteren maar niet "toegelaten" word. Ik heb wel mensen in mijn vriendenkring die met grote problemen zitten, zij praten gelukkig wél. Als je je verhaal gewoon eens helemaal en anoniem kwijt wilt mag je me altijd een PB sturen, misschien helpt het als je alles er eens uitgooit voor iemand die je niet kent. Sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-11-13 23:35

Geplaatst door de TopicStarter : 03-11-13 23:35

Oreo schreef:
Ik herken me niet in hetgeen je schrijft, maar wil wel graag kwijt dat je niet te bang moet zijn om mensen toe te laten. De meesten merken echt wel dat er iets is, al denk jij zelf van niet en als vriendin voel je je echt zo onmachtig als je wél wilt helpen of luisteren maar niet "toegelaten" word. Ik heb wel mensen in mijn vriendenkring die met grote problemen zitten, zij praten gelukkig wél. Als je je verhaal gewoon eens helemaal en anoniem kwijt wilt mag je me altijd een PB sturen, misschien helpt het als je alles er eens uitgooit voor iemand die je niet kent. Sterkte!

Op een gegeven moment stap ik dan wel naar die vriendin om me ei kwijt te komen. En in me hoofd zitten zoveel woorden en zinnen wat ik wil vertellen maar ik blokkeer dan compleet. Ik kan ook moeilijk een situatie polsen wanneer ik zeg maar bij haar terecht kan aangezien ze zelf ook een privé leven heeft natuurlijk. Toe straks in de auto ook, dan merkt ze aan mijn manier van doen dat ik wat wil zeggen maar niet weet hoe enzo. Ik begin dan ook meestal met "god wil het eigenlijk niet" of met "ik wil je iets zeggen maar weet niet hoe". Ze weet dan al genoeg en ja weet niet.. Floept het eruit wil ik niet zeggen maar ja dan laat je toch beetje bij beetje voorzichtig los zeg maar.
Voor de mensen om mij heen hebben ik echt het ideale masker zeg maar. Ze merken niks. Alleen me vriendinnen omdat ik wel eens raar stil val opeens. Andere denken eerder dat ik moe ben en ik zeg dan ook gewoon "ja ik ben kapot haha"

**Geplaatst**: 03-11-13 23:54

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 03-11-13 23:54

Is het misschien een idee om alles wat je kwijt wilt eens op te schrijven voor een goede vriendin?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-11-13 00:26

Geplaatst door de TopicStarter : 04-11-13 00:26

Oreo schreef:
Is het misschien een idee om alles wat je kwijt wilt eens op te schrijven voor een goede vriendin?

Als ik me niet goed voel of ik denk te veel na en noem maar op. Dan begin ik alles wat me binnen schiet op te schrijven. Volgens mij kan ik bijna een boek maken ermee voor mijn gevoel. En als ik me niet goed blijf voelen erna wil ik in me eigen wereldje zitten en grijp ik ernaar en stop ik pas als ik genoeg gezien heb zeg maar

**Geplaatst**: 04-11-13 00:55

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 04-11-13 00:55

Ik denk dat dat van je af schrijven al een hele goede manier is om jezelf wat lucht te geven.... Maar ik bedoel meer of het opschrijven en het aan je vriendin geven je zou kunnen helpen? Dan hoef je het niet zelf echt te vertellen, maar heeft ze toch een (beter) idee van wat er in je omgaat misschien?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-11-13 01:01

Geplaatst door de TopicStarter : 04-11-13 01:01

Oreo schreef:
Ik denk dat dat van je af schrijven al een hele goede manier is om jezelf wat lucht te geven.... Maar ik bedoel meer of het opschrijven en het aan je vriendin geven je zou kunnen helpen? Dan hoef je het niet zelf echt te vertellen, maar heeft ze toch een (beter) idee van wat er in je omgaat misschien?

Heb ik in het begin wel gedaan ja.. Ze gaf mij die tip ook om me gevoelens en dergelijke op te schrijven. En als ik een blaadje vol had, liet ik haar die lezen. En als ze gelezen had gingen we erover praten en liet ik meer los.. En liet ik zien waar ik mee bezig was op mezelf. Nu begin ik eerder een gesprek van "gosh daar gaan we weer" of met "ik wil wat zeggen maar weet niet hoe" omdat ik snel dicht klap. En ik vind het zelf eerlijk gezegd wat fijner zo te vertellen terwijl ik geloof dat ik nu bijna op 3 A4tjes zit of meer.. Heb namelijk ook in me notitieblok op me telefoon getypt

Nomineer dit bericht ×