Geplaatst Ik ben toen van stal naar huis gelopen. Normaal zn 10 min nu bijna een half uur. Eenmaal thuis was er een vriend van mijn broer en na het verhaal uitgelegt te hebben wilde hij even kijken naar mijn arm. Ik had een vest en een jas aan en die vriend keek er als het ware onder. Ik heb mijn arm nooit gezien toen, en die vriend riep meteen naar mijn broer: "bel mijn vader, ze moet meteen naar het ziekenhuis."
Ondertussen was de pijn ondragelijk. De autorit er naar toe leken uren te duren. Mijn moeder was ondertussen opcde hoogte gebracht en was vanuit haar werk (naast ziekenhuis) naar het ziekenhuis gelopen. Ze stond me op te wachten.
In het ziekenhuis hebben ze me pijnstillende medicatie gegeven en hebben ze röntgen fotos gemaakt. Daaruit bleek dat mijn arm om 2 plekken was gebroken. Ze wilde onder plaatselijke verdoving me arm recht zetten. Als 12 jarig meisje maakt een naald van 15 cm je echt heel erg bang. Maar net op tijd kwam er een arts en die vertelde dat dit niet ging werken zo. Ik zou onder gehele verdoving moeten.
Savonds om 8 uur werd ik dus nog geopereerd. Ze hebben meerdere malen geporbeerd me arm recht te trekken, dit is helaas nooit gelukt. Ze hebben een heel klein sneedje gemaakt en het proberen vast te zetten met een pen. Dit is helaas mislukt waardoor ze me hele arm hebben moeten open halen. Ze hebben een dikke plaat in me arm gezet en met 6 schroeven vast gemaakt. Tegen 12e werd ik wakker in me kamer en wist ik niet wat er gedaan was. Smorgens heeft mijn moeder dat uitgelegt. Herstel duurde best lang en was zeker niet pijnloos. Ik heb maar 3 weken in het gips gezeten. Maar me litteken was heel pijnlijk.
Na een aantal vervolg afspraken en na volledig herstel van me botbreuk wilde ze me nog maals opereren en al het ijzer uit me arm te halen. Vroeg of laat zou ik er last van krijgen. Nu was ik nog jong en hebben we er dus in mee gestemd. Me 2 operatie is ''goed'' gedaan. Alles is uit me arm gehaald. Wel had ik weer een zeer pijnlijk herstel van me litteken. Het deed vreselijke pijn.
Na weer een jaar heb ik besloten (samen met me ouders) om weer terug te gaan naar het ziekenhuis. Maar eerst naar de huisarts en die heeft ons doorverwezen naar een speciale arts die gespecialiceerd was in zenuwen. Hij heeft me een zalfje voorgeschreven en deze moest ik 2x daags op het litteken smeren. Daarvan zou het rustiger worden en minder pijnlijk worden. Dit was niet het geval, dus weer terug. Nu kreeg ik silecone pleisters. Deze moest ik na een tijdje 24 uur per dag dragen. Maar omdat de pleisters los lieten liep ik dus aldoor met verband om me arm. Ik had er weinig vertrouwen in en het heeft inderdaad niks geholpen.
Laatste optie was opereren. Toen ik dat hoorde ging ik door de grond. Niet weer. Maar toch voor gekozen om het te doen. Tijdens de operatie zouden ze kijken of het inderdaad aan me zenuwen lag. Grote kans was dat ze bij de 2e operatie me zenuwen in me arm hebben doorgesneden en dat de 2 uiteinde van de zeunuwen door mijn litteken zijn gegaan en dus aan de oppervlakte van me arm liggen. Me zenuwen zouden dus bloot liggen waardoor aanraking enorm pijnlijk is. Dit was dus bij mij het geval. Mijn zenuwen waren doorgesneden bij een van de eerdere operaties en zijn in me litteken en erop gaan liggen (er in gegroeit). Bij me derde operatie zouden ze de 2 uiteinde van me zenuwen gaan zoeken en die dan weer aan elkaar halen. Ook het litteken wevsel zouden ze weg halen (zover mogelijk).
Dit was een vreselijke zware operatie voor mij. Ik had na de operatie op de uitslaap kamer zoveel pijn. 1 is geen pijn, 10 is vreselijke pijn. Ik gaf een 9 aan en kreeg dus best wat morfine. Door die morfine werd ik enorm misselijk. Ik mocht eigelijk al om 1 uur smiddags naar huis (ik was om 8 geopereerd) maar pas savonds na het avond eten was het me gelukt uit me bed te komen. Dus rond 7 waren we pas thuis. Ik had natuurlijk ruim 30 uur niks gegeten, en ging dus aldoor van me stokkie toen ik recht op kwam zitten. De operatie daar in tegen is niet geslaagd. Ze hebben maar 1 uiteinde kunnen vinden. Ik weet even niet meer wat ze precies gedaan hebben. Maar de zenuwen liggen dus nog steeds op me arm (klinkt heel gek, maar is niet te zien hoor)
De pijn die ik nu in me arm heb ik soms ondragelijk. Niemand, maar dan ook echt niemand mag aan mijn litteken zitten. Als je aan me litteken komt, dan voel ik me vingers tot aan de topjes tintelen en me litteken zelf doet pijn. Mijn gevoel in me hand (bovenkant) is anders dan gevoel wat het hoort te zijn. Gisteren en vandaag stote in me arm heel hard tegen een ijzer iets en tegen de tafel. Ik kon wel janken. Tranen sprongen in me ogen. Me hand enorm tintelen en pijn in me litteken.
Nu is mijn vraag of er mensen zijn dit ook enorme pijn hebben in hun litteken. Mijn broer heeft ook een flink litteken door operatie, maar heeft er totaal geen pijn aan. Ik wil graag weten of hier misschien een andere oplossing voor is. Ik werk met dementerende oudere, en die willen nog wel eens naar je arm grijpen in een gekke bui en knijpen. Ik ben bang dat dit een keertje gaat gebeuren en ik dan niks kan. Ik geef me namelijk meteen over als mensen op zn manier aan me arm zitten. Want hoe minder ik tegen stribbel, hoe minder pijn het doet.
Wie oh wie kan er ervaringen delen?
Zo zag me litteken eruit na me eerste operatie:
ps. Respect als je hele verhaal gelezen hebt.
