ik wil even mijn verhaal kwijt! ik weet niet zo goed waar ik mijn topic moet plaatsen maar denk dat het hier wel thuis hoort.Eerst een beetje 'voorgeschiedenis' geven

Een jaar geleden heb ik een relatie gehad met een meisje, het was heel moeilijk en ik kreeg vaak schuldgevoelens door haar etc en op een gegeven moment was ik het echt beu en wilde ik terug alleen verder gaan. Dit gebeurde in de vakantie maar toen het terug school was begon ik dr enorm te missen. Ik kreeg spijt en wou echt weer met haar verder, de eerste week kreeg ik van die smssen dat duidelijk maakte dat ze dat ook wou, maar op een gegeven moment keerde dit helemaal en ben ik het eerstvolgende weekend bij haar thuis gegaan (onverwachts). Maar toen had ze er zelf definitief een punt achter gezet.
Op school trok ze constant mijn aandacht.. ik kon haar logica niet echt meer volgen en werd wat afstandelijk. Dit merkte ze maar al te goed op en het werd een periode van aantrekken en afstoten héél het schooljaar. Het is niet makkelijk voor mij geweest, ze heeft mij een aantal keer erg gekwetst! Nu op het einde van het schooljaar (ongeveer een maand ervoor) begon ze contact te zoeken met mij, dit werden weer skypegesprekken van 2/3 uur aan een stuk. Dan heeft het weer een weekje stil gelegen langs haar kant, dus ik dacht.. daar begint ze weer
Maar het contact verbrak daarna eigenlijk zo goed als niet en ik stelde voor om eens af te spreken voor alles wat bij te praten.. hiermee ging ze na enkele dagen mee akkoord maar toen kwamen de 'stel dat' vragen weer op. "Stel dat ik je terug wil, would you?" ik heb heel eerlijk geantwoord mijn antwoord was "Ja" en van haar kant hetzelfde. Dus op een of andere manier heeft ze mij helemaal weer gek zitten te maken met smsjes en natuurlijk speel je het spelletje mee. Na 3 weken ging ik met de klas naar bobbejaanland, toen hadden we ook hele gesprekken via sms en het ging er echt over!(langs haar kant). Toen we terug op de trein zaten kreeg ik opeens een sms "I can't".. ik voelde het al aankomen

En jahoor, na enkele smssen stuurde ze mij heel eerlijk dit: 'Sorry maar ik kan het niet, ik wil u niet gebruiken om over de persoon te geraken waar ik nu gevoelens voor heb, sorry' paar smssen later.. 'Ik weet het, ik ben fiets up en de laatste tijd gaat het niet zo goed met mij, ik snap da heel goed maar ik weet dat als ik het weer zou proberen dat eenmaal ik over die persoon ben, daik het ga uitmaken.'
Op dat moment werd ik echt hysterisch.. voor de derde keer dat ze dit deed!
Daarna is het contact voor heel de zomervakantie afgebroken..
Maar, to the point.
Omdat mijn vorig schooljaar met de hakken over de sloot was wilt mijn moeder dat ik dit jaar begeleid word hiervoor. Dus ik ben eind augustus naar een therapeut/homeopaat geweest om wéér eens mijn verhaal te doen (ondertussen heb je er echt genoeg van
)Mijn moeder heeft uiteindelijk de hoofdzaken verteld want ik kon geen woord uitbrengen.
De therapeut heeft gezegd dat ze waarschijnlijk borderline heeft en ik moest eens de symptomen opzoeken. En die kloppen gewoon, ben er niet echt goed van geweest toen!
-Ze heeft mij ooit 'bedreigd' met zelfmoord. Moest ik haar ooit verlaten zou ze zelfmoord plegen.
-Ze snijd haarzelf om haarzelf te straffen.
-Ze bindt zich niet makkelijk aan mensen omdat ze zoiets heeft van 'De mensen die ik graag zie gaan mij toch verlaten... dus waarom de moeite doen' Zo had ze tegen mij ook vaak gezegd dat ze zo goed als niets om haar vrienden geeft (wat dat nu is weet ik niet).
-Ze kan heel impulsief reageren en ging ook dingen altijd op mij projecteren. Ze kon gemeen uit de hoek komen en dat is waarschijnlijk waarom ze haarzelf altijd wilde straffen.
-Ze heeft een heel laag zelfbeeld. En de andere moment denkt ze dat ze de wereld aankan en dat ze het 'al' is. (zo kwam ze voor mij over)
-Ze heeft al jaaaaren last van haar knie en die doet veel pijn. Wilt ze naar het leger gaan

Dit puntje is ook heel herkenbaar
De borderlinepatiënt heeft vaak een sterke neiging tot extreme (voor)oordelen. Bijvoorbeeld: in relaties met vrienden en/of partner is het vaak alles of niets – vaak eerst alles, en daarna plotseling niets.
Nu weet ik niet wat ik hiermee aanmoet. Haar ouders zijn van niets op de hoogte en smijten de waarheid maar weg. Die laatste keer had mijn moeder met haar moeder gebeld en het verhaal geschetst en ook gezegd over haar snijden etc. Het leek alsof ze er niet te veel aandacht aan heeft besteedt..
Maar ik voel me nu de enigste die dit weet en ben er niet zo goed van want ze heeft hulp nodig. Maar wat moet ik doen? ik heb niets van contact met haar.. zou ik het op tafel leggen bij de zorgcoördinator op school? Kan ik er wel vanuit gaan dat ze borderline heeft?
In ieder geval heel erg bedankt voor dit verhaal te lezen! ik hoor graag jullie mening
) Maar dat er toch iémand van op de hoogte is..
De kenmerken of 'symptomen' die jij opnoemt passen ook bij een puber. Ik zou dan ook heel voorzichtig zijn met de diagnose borderline. 
?