Ik was vroeger een redelijk stevige meid, 1,76m en 78 kilo op mijn 16de. Ik leerde mijn toenmalige vriend kennen en nadat hij maanden aan een stuk aan het klagen was over mijn dik zijn sloeg er een knop om. Iedere kilo die er afging was voor mij een euforisch moment. Iedere gram die er bij kwam, was een reden om nog minder te eten.
Uiteindelijk ben ik toen in 8 maanden tijd 30 kilo afgevallen. Woog ineens 48 kilo. Vlak daarna zwanger geraakt (wil ik niet verder op in gaan, is een heel verhaal op zijn eigen) en die problemen waren plots verdwenen. Zoontje geboren (was inmiddels 18) en daar begon het spelletje weer.
Zo ging het dus verder en verder, 52 kilo was het maximale dat ik mij toestond.
Nadat ik uiteindelijk weg ben kunnen gaan bij mijn ex ben ik aan mijn eigen beginnen werken. Langzaam aan ging het beter en beter, al bleef ik op de 56 kilo steken.
Nu inmiddels 2 bevallingen verder weeg ik met moeite een krappe 60 kilo. Niet dat ik niet meer wil wegen, wil namelijk naar de 63 kilo toe, maar mijn maag is zo ver gekrompen dat ik niet veel kan eten.
2 weken terug mijn eerste doel bereikt, 60 kilo
Helaas ben ik nu ziek, heb al meer dan een week last van een longontsteking en daardoor ook al een week niet meer gegeten. Nu het eigenlijke probleem dus, ik stond vanmorgen op de weegschaal en las 57,3 en mijn eerste gevoel was
Echter had ik daar gelijk spijt van, ik wil dit niet, dit mag niet opnieuw beginnen.Het enige dat ik eigenlijk vraag aan jullie is mij door advies te geven een goede schop onder mijn hol te geven zodat ik mij niet ga laten meeslepen.
(psychologische hulp heb ik hier al voor, maar mijn hulpverlener is op vakantie en een andere zie ik niet zitten voor die 2 weken)
Bedankt voor het lezen en moest er iets niet duidelijk zijn vraag het maar, al zullen er enkele dingen bij zijn waar ik enkel via pb op zal antwoorden.
Ik ken het probleem de andere kant op (zou juist minder moeten/willen wegen) en dat het een strijd voor leven is
). Je teert in op je eigen spieren en lichaam, dat is niet gezond hoor