Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-08-13 12:59

Moeders....

Geplaatst door de TopicStarter : 01-08-13 12:59

Tja, waarom dit topic? Eerlijk is eerlijk, ik weet het zelf ook niet, enige wat ik wel weet is dat ik waarschijnlijk heel wat bokkers over me heen ga krijgen... Ach ja, so be it.

Ik en mijn moeder hebben nooit een fijne band gehad, eigenlijk had ik nooit geboren moeten worden want als 'lijmmiddel' tussen haar en mijn vader heb ik niet gewerkt, mijn eerste 'fout'. Maar ja, ik zat er nu eenmaal al en gezien ze de zekerheid wou hebben dat mijn vader bij haar bleef en aan haar vast zat heeft ze tot de 20ste week gewacht met het te vertellen... resultaat was anders dan dat ze toen hoopte, ipv dat ik de perfecte lijm zou zijn bracht mijn komst een ruzie op gang, en gingen ze uit elkaar... (zo ver zelfs dat ik mijn vader tot mijn 22ste niet heb gezien of gesproken)... En ja, vanaf heel klein heb ik het al te horen gekregen; had beter abortus gepleegd toen het nog kon...

Toch heb ik altijd mijn best gedaan, de perfecte dochter was ik niet, had zeker in mijn tienerjaren ook mijn kuren maar die horen er ergens toch ook bij.
Mijn moeder is ook altijd wel een beetje aandachtsgeil geweest; altijd moest zij wel iets hebben, variërend van hernia, tot gebroken been, van anorexia tot een nogal losbandig seksleven en bijbehorende schaamluis. En ja, ook ik weet donders goed dat een deel van bovenstaande klachten je niet kan faken echter wanneer je gaan skiën met een hernia bijvoorbeeld zoek je de problemen ook wel een stukje op, de anorexia-periode kwam plots een week nadat ik een werkstuk over anorexia had gemaakt op, daarvoor nooit anaorexia-ideeen gehad.
Ach ja, ik heb me erbij neergelegd, zo is mijn ma gewoon, ik ging het deels uit de weg (mede-reden geweest om te verhuizen naar België) en deels heeft haar (weer een) nieuwe vriend haar redelijk 'stabiel' weten te krijgen. En ja, hoe minder ik haar zie, hoor.. hoe beter de momenten zijn dat ik haar dan wel zag/hoorde. We accepteerde elkaar zoals we zijn, tot nu....

5 weken geleden zouden we normaal voor een paar dagen naar NL gaan. Vriendlief, kids en honden zaten al half in de auto (binnen een minuut zouden we zijn weggereden) en we kregen telefoon, we konden absoluut niet komen want zij ging naar haar vriend (welke aan de andere kant van NL woont) want ze had het zo moeilijk, ze had een bobbeltje in haar nek en was daar plots juist aan geopereerd.
Oke, ehm, nu komt kanker bij ons in de familie vaker voor en ook voor mijn moeder is borstkanker geen vreemde meer. kwam dus een beetje als een klap aan en we zijn dus niet naar NL gegaan.
Punt wat toen al wat steekte bij mij was dat ik niet eens al mocht komen. Nu woont mijn moeder nog altijd samen met mijn broertje, haar vriend woont aan de andere kant van NL en zij reist daar een beetje tussen heen en weer. Ik heb daar ook nog gewoond in dat huis en nog de sleutel, maar dat ik daar zal zijn als zij daar is een absolute no-go voor haar... Why? I don't know...

Inmiddels is het weggehaalde bobbeltje onderzocht, blijkt een uitzaaiing te zijn van de kanker. Op het programma staat nu dus een PET-scan, chemo en daarna nog een hormonenkuur...
En ja, ik wou er zijn voor mij ma... vrijdag krijgt ze die scan en maandag een afspraak bij de oncoloog, nu heeft vriendlief (welke ze eerst een leuke jongen vond maar nu steeds banketstaaf en botter begint te doen nadat hij chronisch ziek is geworden) een paar dagen vrij en was het al enigszins geplant dat we vrijdagavond tot dinsdag zouden komen, ik bood haar dus aan om mee te gaan naar de scan en naar het ziekenhuis... kreeg als antwoord dat 'ik beter pas maandag avond kon komen als ik al zo nodig moest komen wand zij gaat naar haar vriend, en als die haar thuisbrengt dan neemt hij zijn honden mee en als ik de mijne dan ook bij me heb dan zal dat te veel zijn'. Toen ik aangaf dat ik mijn honden moeilijk thuis kon laten zonder eten, water, wandelingen en geen oppas kan regelen op het moment kreeg ik te haren dat 'ik haar probleem niet ben en dat ik het zelf maar moet uitzoeken, ik was toch niet belangrijk en als zij mijn broertje en haar vriend maar had was het goed'...
Weer de zoveelste klap in mijn gezicht, en voor mij nu de laatste. Ik heb er alle respect voor dat je door zulk nieuws je last hebt van stemmingswisselingen en misschien je de dingetjes van een ander eerder als 'gezeur' om niets ziet, en misschien is dat wel zo... maar na vanaf kleins af aan mij al geen eigenwaarde te geven, en nu nog steeds elke keer van zulke klappen in mijn gezicht te geven ben ik er klaar mee...

Dat ze kanker heeft doet me niets meer, sterker nog als ze me zouden vertellen dat de achterbuurman met wie ik enkel af en toe een keertje zwaai kanker zou hebben zou ik dat voor hem erger vinden dan voor mijn eigen moeder...

ben ik nu zo een verwend/rottig persoon of??? Ik ben blijven proberen, ik doe mijn best om bij haar een beetje in haar gratie te vallen.. maar nooit is het goed genoeg, moet ik blijven proberen en mezelf er maar ongelukkig bij laten blijven? of...

geen waar ik me op dit moment kwa mijn moeder's kanker het meeste zorgen over maak is nog mijn oma... hoop zo dat haar kanker dat mensje niet te veel laat afzien, ze is de jongste niet meer en hoop niet dat dit te zwaar gaat zijn voor haar.... Mijn lieve oma, die mij leerde dat ik trots mocht zijn op me zelf, dat ik waardevol was en de liefde ook waard was, mijn lieve oma... degene die vanaf mijn geboorte echt om me gaf en er altijd voor me was, de gene die mij wel steunt en degen wiens gezondheid steeds wat minder wordt, mijn ma haar schaamluis van een wild feestje in de parenclub waar ze rooskleurig over vertelde tegen mijn oma en haar de dag daarna een hersenbloeding gaf... wat gaat het nu geven, wil mijn oma niet kwijtraken... en mijn ma... ach dat die haar plan trekt...

Laatst bijgewerkt door Dilayla op 01-08-13 13:12, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 01-08-13 13:05

Geplaatst: 01-08-13 13:05

Kleinigheidje, maar 'wand' is Engels voor toverstaf. Het is want, met een T.

Verder hoop ik niet dat je hiervoor bokkers over je heen gaat krijgen, want ik geef je groot gelijk. Zo te lezen is het altijd al een flink gecompliceerde relatie geweest en zoekt je moeder constant aandacht, of specifieker wellicht zorg, bij anderen. Jij wil haar dat niet geven op de manier die zij zoekt, dus jij bent overbodig. Heel verdrietig.

Heb je het wel eens hierover gehad met je moeder? En je broertje, signaleert hij hetzelfde? Voor nu zou ik het even laten rusten, en op een later moment alsnog bij je moeder aangeven hoe gekwetst jij je voelt.

**Geplaatst**: 01-08-13 13:20

Re: Moeders....

Geplaatst: 01-08-13 13:20

Ik denk dat je er goed aan doet de stekker uit deze relatie te trekken. Je moeder kwetst je enorm, sluit je duidelijk uit omdat je niet aan haar verwachting van pattex voldaan hebt.
Kies voor jezelf, neem de levenslessen die je oma je geleerd heeft ter harte en laat het los. ..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-08-13 13:24

Geplaatst door de TopicStarter : 01-08-13 13:24

Dank je Dani... heb de tekst even snel herbekeken en de wand veranderd in want..

Ik heb het weleens geprobeerd aan te kaarten bij haar, zonder al te veel succes... de eerste keer dat ik er over begon was op mijn 17de op een vrijdagavond, ondanks ik het toen toch redelijk rustig aanpakt had was het resultaat dat ik 2 uur later uit huis getrapt was met m'n konijn onder m'n arm... Ook later nog weleens die kant op proberen te sturen maar zodra ik iets te dichtbij kom of het gesprek te veel die kant opgaat is het gedaan met de 'goede lieve vrede' ...

Mijn broertje ziet het deels, hij zelf is wel gewenst geweest vanaf de geboorte en heeft dus een heel andere opvoeding en waardes meegekregen van haar. Nu ziet hij het wel en steunt mij ook wel maar om er effectief eens over proberen te praten met haar is niet zijn ding... hij is ook redelijk opzichzelf en zijn computer gericht en verder is het voor hem eerder bijzaak...

@benangelique
deels weet ik dat wel... gister avond heb ik mij letterlijk in slaap gehuild en veel met mijn vriend gepraat... en ergens had ik gister voor mezelf ook besloten de knoop door te hakken... maar aan de andere kant voel ik me daar ergens schuldig over, kanker is niets niets, is dit dan een moment om iemand te laten vallen (jaja, zij heeft mij al laten vallen maar toch)... ergens knaagt het aan me... en ja, als je je familie mocht uitkiezen had ik een andere familie gehad maar is familie ook niet een stukje wat je accepteert zoals ze zijn? Wand hoe je het ook went of keert, je moeder blijft altijd je moeder...

**Geplaatst**: 01-08-13 13:26

Re: Moeders....

Geplaatst: 01-08-13 13:26

Je moeder blijft je moeder, daar zeg je ware woorden. Maar is het je moeder ook echt of is het enkel de vrouw die je gebaard heeft en heeft grootgebracht?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-08-13 13:30

Geplaatst door de TopicStarter : 01-08-13 13:30

Diep van binnen zou ik willen dat ik een moeder-moeder had... zeker als ik naar mijn schoonmoeder kijk, wat een fantastisch mens is dat, zo'n moeder zou ik ook willen....

Maar mijn moeder, tja, eigenlijk is het niet meer dan de baarmoeder waar ik uit kwam en mij daarna eten gaf tot ik zelf oud genoeg was om mijn boterhammen te smeren...
Al heeft ze natuurlijk ook wel leuke kanten gehad, niet te veel, maar er zijn ook mooie momenten geweest... nu moet ik eerlijk bekennen dat ik daar over heb moeten nadenken wat dat dan waren... maar er waren er, een paar...

**Geplaatst**: 01-08-13 13:32

Geplaatst: 01-08-13 13:32

Als je moeder ook weigert enige toenadering te zoeken en naar jou te luisteren, en dat al zo lang..dan zou ik er inderdaad afstand van nemen. Nee, het is geen ideaal moment daarvoor, maar andersom is het ook vreselijk gemeen om juist op dit moment een bezorgde dochter zo'n sneer te geven. En het gaat jou waarschijnlijk vreselijk pijn doen als dit het hele ziekteproces zo doorgaat, terwijl jij telkens weer je best doet..nee, dan beter voor jezelf kiezen en geen pogingen tot contact meer doen. Hoe pijnlijk en verdrietig ook.

**Geplaatst**: 01-08-13 13:37

Geplaatst: 01-08-13 13:37

Wat een nare situatie zeg! Ik zou zelf ook de stekker eruit trekken. Je eigen moeder hoort niet zo op jouw neer te kijken. Ik wens je heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 01-08-13 13:43

Geplaatst: 01-08-13 13:43

Neemt ze wel eens contact op met jou of je gezin?
Wat vindt ze van jouw situatie, je gezin, je kinderen?

Is ze wel trots op haar kleinkinderen? Of is alles wat betrekking heeft tot jou, niets waard?

Meid, het is zwaar om voor jezelf te kiezen maar op deze manier is het wel nodig. Laat je leven niet leiden door je moeder.

**Geplaatst**: 01-08-13 13:46

Geplaatst: 01-08-13 13:46

Ik denk ook dat je een goede keus maakt haar voorlopig even links te laten liggen. En vandaag is net zo'n goed moment als een ander. Haar gezondheid staat los van jullie relatie en ze heeft duidelijk te kennen gegeven dat ze je niet nodig heeft dus kwel jezelf niet langer met proberen en hak gewoon de knoop door.

Bedenk je wel wat je wilt doen als zij contact met jou op probeert te nemen. Ze klinkt een beetje aandachtsgeil en dan is de kans groot dat haar links laten liggen ook niet in haar straatje past en ze daar weer over begint te mekkeren. Je kan er maar vast op voorbereid zijn en je zegje klaar hebben.

Ik weet ook niet of je je broertje erin moet betrekken. Dat veroorzaakt misschien weer andere problemen waar je niet op zit te wachten. Het is iig fijn te weten dat hij het ook ziet en dat hij je steunt.

Ps. ff de d en t bij wand en went verwisselen

**Geplaatst**: 01-08-13 15:01

Geplaatst: 01-08-13 15:01

Hoi Dilayla,
nou alsof je een emmer leeggooit - wat een bak elende heb jij al die jaren over je heen gekrgen.
Groot gelijk dat je een grens trekt en dat ze het nu voortaan zelf mag uitzoeken.

Ondertussen is het natuurlijk allemaal wel heel verdrietig.
Ik heb ook geen al te beste band met mijn moeder gehad en het schuldgevoel "ze is nu ziek, zou ik niet nu er voor haar moeten zijn...??" is me niet vreemd.
Maar je hebt nog dingen aangeboden zoals meegaan naar de scan - en dat wordt dan weer omgedraait zo van "Als je zo graag wilt komen (want je bent me eigenlijk te last) kom dan maar dan en dan" - nee.

En haal de banden met je oma gewoon nog een beetje extra aan. Zij geeft ook om die onmogelijke dochter van haar (de lieverd!!) , dus steun haar maar een beetje erbij.

**Geplaatst**: 01-08-13 16:12

Re: Moeders....

Geplaatst: 01-08-13 16:12

Zo lezen heb jij het niet makkelijk gehad TS. Ik ga mee met de reacties dat het misschien het beste is om haar even links te laten liggen... het vergt zo enorm veel energie om je de hele tijd aan te passen voor iemand en het wordt toch niet gewaardeerd wat je doet. Die energie kun je beter in je eigen gezin stoppen.

En van mij ook de vraag; is ze wel trots op haar kleinkinderen?

**Geplaatst**: 01-08-13 16:15

Geplaatst: 01-08-13 16:15

Weet je meis, ook al is het je moeder je hoeft je echt niet schuldig te voelen als je het contact verbreekt. Zo te horen zuigt het enkel energie uit je en blijf je vervolgens met een gekwetst hart achter... Een relatie hoort van beide kanten te komen, en als zij op geen enkele manier de moeite doet om er voor jou te zijn dan ontstaat er zo'n onbalans dat het heel moeilijk is om daar uit te komen. En daar zal vooral je moeder dan hard voor moeten werken.

Het zal je vooral rust brengen als je afstand neemt denkt ik, jij mag gerust een grens trekken.

**Geplaatst**: 02-08-13 07:07

Re: Moeders....

Geplaatst: 02-08-13 07:07

Ik zou alles eens in een brief zetten en haar die geven, dan heb je alles kunnen zeggen wat je wilde zeggen.
Ik zou haar vertellen dat *omschrijf situatie* nu echt de druppel was, jij trekt dit niet langer op deze manier.

Daarbij zou ik duidelijk aangeven dat de bal nu in haar kamp ligt. Zij mag nu de eerste stap gaan zetten richting goed (respectvol!) contact.
Komt die stap niet, dan weet je ook duidelijk waar je aan toe bent.

Het is tijd dat je voor jezelf, en je gezin kiest. Dit verdien jij niet!

**Geplaatst**: 02-08-13 07:35

Re: Moeders....

Geplaatst: 02-08-13 07:35

Deze relatie kost vreselijk veel energie, en levert alleen maar negativiteit op, zo te lezen.
Tuurlijk, het is je moeder. Maar jij bent ook haar kind!
Soms is het nu eenmaal niet zoals het waarschijnlijk allemaal bedoeld was, en is iedereen beter af als banden verbroken worden...

Hoe hard het ook klinkt: kies voor jezelf, voor je eigen geluk.

**Geplaatst**: 02-08-13 07:45

Re: Moeders....

Geplaatst: 02-08-13 07:45

Ik voel zo met je mee. Bij mij gaat het enkel niet om mijn moeder, maar om mijn vader. Ik heb dus wel iemand die me koestert en omdat jij ook je vader al mist, mis je dat. Dat maakt het verbreken van het contract extra moeilijk.
Een brief schrijven is een goed idee. Dan kan je je hart laten spreken en is het aan je moeder wat zij daarmee doet

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-08-13 12:02

Geplaatst door de TopicStarter : 02-08-13 12:02

ten eerste iedereen heel erg bedankt voor alle lieve reacties, zowel hier als de vele via PB.

Zal proberen de vragen een beetje te beantwoorden

Contact gaat, maar komt eigenlijk vooral van mijn kant. Ik moet e-mailen en dan mailt ze wel terug. De keren dat ze uit zichzelf mailt zijn op 1 hand te tellen. En als ze mailt is het eigenlijk bijna altijd omdat ze wat voor heeft. Bellen van haar kant, heb net m'n telefoon erbij gepakt, de laatste keer dat zij gebeld heeft is geweest met de verjaardag van mijn oudste zoontje, een 'gesprek' van 30 seconde. Bellen moet ik maar doen, ik ben in het buitenland gaan wonen en bellen naar het buitenland is duurder en gaat zij niet aan beginnen.
Een kaartje met m'n verjaardag hoeven ik of mijn vriend ook niet te verwachten, je frankeert immers meer naar België. De 2 kleine mannen krijgen dan wel een kaartje.

Haar kleinkinderen is heel wisselend. De oudste is nu 7 jaar en die is hemel op aarde. Raymon is een jongetje met een vrij duidelijke eigen mening, een heel sterk karakter en niet altijd de makkelijkste. Een goed hart, dat wel maar daarin tegen ook erg heetgebakerd en snel driftig... Ook is Raymon vrij makkelijk mee te krijgen/op te zetten tegen iets of iemand (iets waar zij graag gebruik van maakt). Kortom niet altijd de makkelijkste. Voor haar kan hij nooit iets 'fout' doen en alles wat hij doet is fantastisch. Regelmatig stuurt ze hem ook kaartjes en briefjes. Gaan we eens een keer naar oma dan wordt hij ook overladen met cadeautjes, nieuwe kleren en noem maar op.
De jongste, Bryan is nu 20 maanden, en hij is het aankijken eigenlijk niet waard. De laatste keer heeft ze hem niet eens gedag gezegd. Bryan is rustiger en serieuzer dan Raymon, durft ook wel wat uit te proberen uiteraard maar is minder streken dan Raymon. een cadeautje heeft hij nog nooit van haar gehad, ook niet met zijn eerste verjaardag.
Nu heeft hij dat verschil nog niet door, maar stom is hij uiteraard ook niet en zie wat dat betreft al problemen in de toekomst.

Wat Bryan ooit heeft misdaan en Raymon goed heeft gedaan??? Geen idee.
En ja, als ik heel ver door moet denken en gissen kan ik er enkel bij komen dat ze bij de geboorte van Raymon in de ziekenhuiskamer erbij was, niet op mijn verzoek maar ze had zichzelf naar binnen gewerkt. Bij Bryan heeft ze dat toen ook geprobeerd maar toen direct door gegeven bij het personeel en die hebben haar buiten op de gang gehouden. (al weet ik dat ze het nog geprobeerd heeft terwijl ik mijn persweeën had, is toen nog een verpleger de gang op moeten gaan om haar terug buiten te zetten).
Ik weet dat ze mij dat een tijd kwalijk heeft genomen, is ook het enige wat ik kan voorstellen wat er is... immers, een baby kan verder niets fout doen denk ik...

Mijn gezin, het is de Raymon die haar interesse heeft eigenlijk. Mijn vriend was eerst ook nog een 'goeie' in haar ogen tot hij afgelopen oktober ziek werd. Vanuit het niets plots in het ziekenhuis, stond eigenlijk met 1 been in zijn graf, er weer uitgekomen en toen zijn ze door blijven spitten wat hij nu had en bleek hij de zeldzame chronische ziekte PNH te hebben, kwa kenmerken lijkt het een beetje op leukemie maar zit wat anders in elkaar... Maar sinds die diagnose is hij ook het aankijken of spreken niet meer waard.
de honden, mijn paard... nog nooit heeft ze er naar gevraagd.

Toen ze mij op mijn 17de uit huis had getrapt met m'n konijn heb ik ook al eens de knoop doorgehakt. 2 jaar hebben we geen contact gehad toen. Moet ook zeggen dat ze met niemand contact op kon nemen toen wand heb toen heel veel contacten verbroken en niemand met wie zij contact had had ik ook nog contact mee. Op een na, mijn oma. Tis ook geweest toen ik een keer op bezoek was bij haar dat zij binnen kwam... niet door mijn oma zo in elkaar gestoken, was puur toeval gezien mijn oma toen dicht bij haar werk woonde, zij de huissleutel was vergeten en mijn oma een reservesleutel had die ze wou ophalen zodat ze weer naar binnen kon... even leek toen alles veranderd... ze leek oprecht geïnteresseerd, maar dat was voor korte duur. Na 9 maanden waren we helemaal terug bij af.

Als zij contact op wil nemen; de telefoon kan ik natuurlijk niet oppakken en mail hoef ik niet te beantwoorden... Voor de deur staan zal ze ook niet te snel, woon immers 'ver' weg... Maar inderdaad wel een punt om over na te denken.

vandaag is inderdaad een net zo een goede dag als gister of morgen... en ja, haar gezondheid staat los van onze relatie... Maar heb ook voor een deel mijn eigen principes, en een daarvan is dat je mensen niet laat vallen als ze ziek zijn, maar blijft steunen. Kanker is natuurlijk niet niets en ja, dat is een ziekte waar je nogal wat aan de steun van anderen hebt. Gevoelsmatig valt het me zo zwaar om tegen dat principe in te gaan...
Mijn oma, menske is 84, heeft gister een afspraak gemaakt bij een tatoo-studio om een FDKK-tatoeage te laten zetten (fiets Die poedersuiker Kanker. http://femkevanrossum.wordpress.com/2013/06/29/fdkk/). Vind dat zo mooi van haar, mensje is 84, gaat naar een tatoeage-studio om een tatoeage te laten zetten tegen kanker om iemand te steunen. Ben aar zo trots op dat ze dat wil doen, durft en alles... enige wat ik er weer een hele mineur aan vind is dat het voor mijn moeder is...
Maar zij is er tenminste, zij steunt haar... en ik, ik wil haar laten vallen... dat stuk voelt zo fout aan...

Een brief sturen, ja... maar heb al gemaild als er iets was, even doorgeslikt op dat moment en later, zonder opgelopen emoties, een mail terug gestuurd met daarin geprobeerd uit te leggen dat ik me bij iets niet goed voelde... nooit een reactie terug. 1 x, kreeg als reactie terug: "OK."

Mijn vader heb ik inderdaad ook niet gekend. Nu hebben we wel contact, ik ga zo af en toe bij hem langs, hij belt mij, we mailen, Facebook-en en kunnen samen goed praten en babbelen... echter voor zijn werk is hij vaak weg. Ik zie hem zelf niet als mijn vader, meer als een vriend... maar dan wel een vriend die niet vaak thuis is, maar als hij er is is het altijd leuk en gezellig.
De vader- en moederliefde heb ik meer gekregen van mijn oma.

Denk dat ik op dit moment zelf de stekker er niet helemaal uit kan trekken, principe-kwestie van zieke mensen niet laten vallen en blijven steunen, maar dat ik de boot een heel stuk verder ga afhouden, ik bel niet meer, mail enkel nog terug als zij mailt en niet meer uit mezelf en neem op die manier afstand, als zij dan steun vraagt kan ik die altijd nog bieden, laat haar dan niet vallen maar laat haar los, zodat ze zelf haar evenwicht moet vinden en als ze omvalt kan ik altijd nog mijn hand uitsteken, haar weer recht een duwtje geven en haar weer verder laten proberen.... en dat valt me gevoelsmatig al zwaar, haar zo los te laten...

**Geplaatst**: 02-08-13 12:12

Re: Moeders....

Geplaatst: 02-08-13 12:12

Ik krijg het idee dat zij jouw steun niet wil in haar ziekte. Voor jezelf kan je natuurlijk ook via je broertje en oma op de hoogte blijven van haar ziekte. Meer aandacht zou ik er niet aan besteden. Voor haar hoeft het niet en jij wordt ook niet veel beter van dat krampachtige gedoe.

Het belangrijkste in dit alles is dat je aan jezelf denkt. Jij moet met de situatie kunnen leven.

**Geplaatst**: 02-08-13 12:16

Geplaatst: 02-08-13 12:16

Ik zou het contact verbreken. Niet alleen voor jezelf, maar met name voor je kinderen. Het lijkt me vreselijk om op te groeien met een oma die niets om je geeft maar ondertussen je broertje schaamteloos verwent, en een onzeker kindje kan daar enorm last van krijgen. Het kan ook een wig drijven tussen je twee jongetjes, "ik ben lief en jij bent stom." Immers, cadeautjes krijg je toch omdat je leuk/lief/speciaal bent?

Ik snap dat het vreselijk naar is om je moeder juist nu in de steek te laten, gevoelsmatig. Maar eigenlijk is dat niet wat je doet. Zij laat jóu in de steek. Ze negeert je vriend en jongste zoon, ze zoekt nooit contact met je, doet geen enkele moeite - zegt letterlijk dat ze jou niet in haar buurt nodig heeft, ook niet als ze ernstig ziek is. Ze wíl jou niet, en dan is het geen kwestie meer van haar in de steek laten maar hooguit toegeven aan haar 'wens' om je er inderdaad niet mee te bemoeien.

Het contact met je oma zou ik wel aanhouden. Weet zij iets van de lastige relatie tussen jou en je moeder? Misschien kan je je schuldgevoel met haar bespreken?

**Geplaatst**: 02-08-13 12:25

Geplaatst: 02-08-13 12:25

Dilayla schreef:
Diep van binnen zou ik willen dat ik een moeder-moeder had... zeker als ik naar mijn schoonmoeder kijk, wat een fantastisch mens is dat, zo'n moeder zou ik ook willen....

Maar mijn moeder, tja, eigenlijk is het niet meer dan de baarmoeder waar ik uit kwam en mij daarna eten gaf tot ik zelf oud genoeg was om mijn boterhammen te smeren...
Al heeft ze natuurlijk ook wel leuke kanten gehad, niet te veel, maar er zijn ook mooie momenten geweest... nu moet ik eerlijk bekennen dat ik daar over heb moeten nadenken wat dat dan waren... maar er waren er, een paar...

Zo'n moeder ben je liever kwijt dan rijk.

Wees blij dat je een lieve schoonmoeder hebt, kijk daar maar liever naar.

Je moeder kan lekker de pot op en zelf in haar eigen vieze sop gaar koken.

**Geplaatst**: 02-08-13 12:40

Re: Moeders....

Geplaatst: 02-08-13 12:40

wat zit je in een lastige situatie. vindt het heel bewonderenswaardig dat je toch contact wil houden met je moeder nu ze ziek is, en zo komt het over, eigenlijk geen steun van jou wilt.
ik vindt je oma echt geweldig! en ben voor jou blij dat je in ieder geval van haar liefde en steun hebt gekregen, vroeger en nu.
Wil je veel sterkte wensen voor de komende periode, ook met je man.

**Geplaatst**: 02-08-13 12:58

Re: Moeders....

Geplaatst: 02-08-13 12:58

kies voor jezelf, dat is het enige advies dat ik je kan geven.
ik had een vader die ook liever geen kinderen had gehad.
dat zij je moeder is wil nog niet zeggen dat jij verplicht bent om haar in je leven toe te laten en zeker niet als zij jou herhaaldelijk blijft kwetsen en geen respect heeft voor jou.
ook voor je gezin in dit niet goed en je eigen kinderen voelen dit ook, ze zijn nog wel jong maar niet gek.
laat schuldgevoel los, daar kun je niks mee, je laat niemand vallen, jouw moeder kiest hier zelf voor door jou op afstand te houden

**Geplaatst**: 02-08-13 13:08

Re: Moeders....

Geplaatst: 02-08-13 13:08

Oh ik heb hier 0 ervaring mee en heb dus ook niet iets van advies,
maar ik wil je toch erg veel sterkte wensen.

**Geplaatst**: 02-08-13 14:05

Re: Moeders....

Geplaatst: 02-08-13 14:05

Lieve TS, ik vind het nobel dat je haar wilt blijven steunen. Echter.... WIL zij jouw steun?!?

Nomineer dit bericht ×