Theoretisch gezien ben je depressief als je aan de eisen van het DSM-IV voldoet. Die zijn (onder andere) hier te vinden: http://depressie.org/dv/dsm.htm
Citaat:
Een depressie is een stemmingsstoornis die zich kenmerkt door een verlies van levenslust of een zwaar terneergeslagen stemming. In het normale spraakgebruik wordt de term 'depressief' vrij snel gebruikt voor een toestand waarin iemand een tijd erg verdrietig of somber is. Men spreekt echter pas van klinische depressie wanneer aan een uitgebreid aantal criteria wordt voldaan, zoals vastgelegd in diagnostische en statistische handboeken als het ICD-10 van de Wereldgezondheidsorganisatie, of het in Nederland en in de VS gehanteerde DSM-IV TR. Het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (kortweg DSM) is een Amerikaans handboek voor diagnose en statistiek van psychische aandoeningen dat in de meeste landen als standaard in de psychiatrische diagnostiek dient. De huidige versie (uit 2000) is een tekstrevisie van de vierde editie, aangeduid als DSM-IV-TR. Niet iedere depressieve, sombere of verdrietige stemming is dus een psychische aandoening.
Ik vind niet dat een dokter perse moet toezeggen dat je depressief bent. Als je zelf kan nagaan of je je kan vinden in de punten zoals beschreven in de DSM-IV dan zou je theoretisch gezien depressief moeten zijn. Echter ben ik van mening dat het in verschillende gradaties kan verlopen, de ene persoon zit nou eenmaal in een dieper dal dan de ander. Dus als jij je depressief vóelt, dan kan een ander daar niet over oordelen. Dat weet alleen jij zelf.
Je kunt daarbij zeker een erfelijke aanleg hebben voor de gevoeligheid voor het krijgen van een depressie. Maar dit heeft dan ook weer te maken met de gebeurtenissen in je leven en de manier waarop je daar mee omgaat. Het is niet zo dat het vast staat dat als je moeder depressieve periodes heeft gehad in haar leven, dat jij ook zeker weten depressief zal worden.