Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-06-13 21:14

Medische angst

Geplaatst door de TopicStarter : 17-06-13 21:14

Hee bokkers,

Ik zit met een vraag. Vorige week heb ik mijn gym-diploma gehaald en nu ga ik studeren. Ik twijfel al 4 jaar over wat ik wil en kan. Nu lijkt het me wel heel leuk om de medische kant op te gaan en mensen en/of dieren te kunnen helpen met bv. medisch onderzoek. Ook interesseert de werking van alles me enorm.

Het probleem is dat ik erg slecht tegen bloed, harten enz. kan. Het begon al met bloedprikken bij mezelf. Inmiddels val ik standaard flauw en ben ik er doodsbang voor. Maar vorige week kwam ik erachter dat ik ook bij paarden er slecht tegen kan

Het prikken zelf kon ik wel aan, maar zodra er één druppel bloed op de grond spatte, draaide de hele wereld. Ik ben snel de kantine ingevlucht en net niet flauw gevallen, maar ik baal er wel heel erg van!

Het is niet alleen bloed, ook als het gaat over harten en operaties voel ik me erg naar. Ik vraag me wel eens af hoe het zou gaan als ik onverwacht in het ziekenhuis terecht zou komen. Stel dat ik een ongeluk krijg en met een infuus in mijn arm wakker wordt. Ik zou alles bij elkaar gillen van paniek...

Ondanks mijn angst ben ik wel heel erg geïnteresseerd in medische toestanden, zeker als ik daar in zekere zin door mijn opleiding een bijdrage aan kan leveren. Maar ik zal ook snijpractica krijgen. Is er een manier om van die angst af te komen? En herkent iemand dit? Bloedangst ken ik wel, maar dat is het niet, het is echt alles wat medisch is: operaties, bloed, werking van het hart...

**Geplaatst**: 17-06-13 21:16

Re: Medische angst

Geplaatst: 17-06-13 21:16

Hmmm, totaal niet handig

Ik heb wel meiden in de klas die niet tegen prikken kunnen, of ijvoorbeeld over hun nek gaan van urine. Dat helpt natuurlijk niet op je examens. Aan de andere kant kun je een opleiding ook aangrijpen als een manier om over je angst heen te komen. Daar moet je je wel dan echt voor inzetten

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-06-13 21:22

Re: Medische angst

Geplaatst door de TopicStarter : 17-06-13 21:22

Nee, is idd niet handig met zo'n studie. Maar het irriteert me ook in het dagelijkse leven, dus ik wil er heel graag vanaf. En ik ben er wel achter dat blijven proberen niet helpt, iedere keer weer val ik flauw.

**Geplaatst**: 17-06-13 22:04

Re: Medische angst

Geplaatst: 17-06-13 22:04

Als je er echt zoveel last van hebt zou ik je een studie als (dier)geneeskunde niet aanraden. Tijdens de studie kun je je misschien nog wel een beetje 'verstoppen' bij de practica, maar wat doe je dan tijdens je coschappen als je patiënten moet prikken en op de operatiekamer moet assisteren?

Enige optie die ik kan bedenken als je echt graag zo'n opleiding wil gaan doen is proberen om met hulp van een psycholoog oid te proberen van je angst af te komen. Alleen gaan uitproberen werkt vaak alleen maar averechts.

**Geplaatst**: 17-06-13 22:08

Re: Medische angst

Geplaatst: 17-06-13 22:08

Misschien is Biologie dan meer jouw richting

Ik zou met jouw fobieen niet op de gok geneeskunde gaan doen.
Tegen de tijd dat je een bloedende patient ziet ben je al een behoorlijke tijd verder en dan is het zonde om het dan af te moeten breken omdat je bij iedere open breuk tegen de vlakte gaat

**Geplaatst**: 17-06-13 22:20

Geplaatst: 17-06-13 22:20

Je hebt dus een bloed en naalden fobie. Wat er dan gebeurd is dat je bloeddruk zakt waardoor je flauwvalt. Als je bloed ziet moet je er dus voor zorgen dat je bloeddruk niet zakt want dan kan je ook niet flauwvallen. Dat kan je doen door te proberen al je spieren in je lichaam aan te spannen dan zakt je bloeddruk niet en val je niet flauw. Doe dit totdat je je niet meer misselijk voelt.
Ik ben er ook voor naar de huisarts gegaan maar er is niet echt een therapie voor alleen dat je er de hele tijd mee geconfronteerd wordt totdat het je niks meer doet en de andere therapie wat ik vind op internet was heel zweverig

Laatst bijgewerkt door Luz_ElenaE op 17-06-13 22:31, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-06-13 22:21

Geplaatst: 17-06-13 22:21

Kijk ook eens naar Biomedische wetenschappen! Is precies hetgeen wat je omschrijft: het uitzoeken van het hoe en waarom achter ziektes en je hoeft niet te prikken of bij operaties te zijn.

Wel moet je een keer naar de snijzaal, maar als je dat echt niet kan hebben wordt daar bij ons rekening mee gehouden en krijg je een alternatieve opdracht. Maar we moesten het wel eerst proberen

Als je nog wat wilt weten hoor ik het wel, PB box staat open

**Geplaatst**: 17-06-13 22:22

Geplaatst: 17-06-13 22:22

Of klinisch geneticus? Moet je wel je coschappen etc door, maar misschien kun je die in t lab lopen oid? N groeimarkt want er is steeds meer te doen op dat gebied! Hogere laberatoriumschool kan misschien ook n optie voor je zijn? Of virologie? Mijn broertje is viroloog en werkt aan vaccins voor bv rift valley en andere ernstige ziektes. Hij reist er de hele wereld voor over ;-)

. Hij heeft wageningen gedaan, en daarvoor levensmiddelentechnologie. Ach ja je weet nooit hoe t balletje rolt. Ik ben zelf ook bang voor bloed en ziekenhuizen maar ben toch werkzaam in n zelfstandig medisch beroep. Gaat prima, je went overal snel aan als je maar doet wat je passie is! Veel succes met je keuze.

**Geplaatst**: 17-06-13 22:45

Re: Medische angst

Geplaatst: 17-06-13 22:45

Alles went wel in zekere zin hoor. Bij mij op mn opleiding waren er in het begin ook mensen die naar werden van zichzelf een vingerprik geven, maar na een jaar durfde toch bijna iedereen zichzelf te prikken. Nu 10 jaar later op mijn werk merk ik hetzelfde met de co-assistenten. Die moeten voor ze afstuderen 10 secties/obducties meekijken en sommigen daarvan gaan ook echt van hun stokje of worden misselijk en bij de laatste kijken ze echt met je mee zonder angst. Je bent dus echt niet de enige en je kunt prima begeleiding krijgen als je angst hebt. Het is niet handig, maar niet onoverkomelijk. Moet ik wel zeggen dat "gewone" obducties bloederig kunnen zijn en rieken en de snijpractica totaal niet, omdat die lichamen geconserveerd zijn in formaline en het ook daarnaar riekt. De co-assistenten vinden dat best wel shockerend. En na 10 jaar obductie-assistent zijn, maak je mij nog steeds niet blij met maaginhoud

zo heeft iedereen wel iets.

**Geplaatst**: 17-06-13 22:47

Geplaatst: 17-06-13 22:47

Haha ik als medisch psycholoog in opleiding ben nu net (alsin echt nu, op dit moment) aan het stampen voor m'n tentamen hoe je hiermee om kunt gaan. Allereerst is bij jou applied tension training van belang, hiermee leer je die bloeddruk daling op te vangen (door bijv je grote spieren aan t spannen en rustig los te laten) zodat je allereerst niet meer flauwvalt. Vervolgens zul je dmv exposure therapie moeten gaan ondervinden dat bloed helemaal niet eng is.

Ik zeg, stap naar een psycholoog. Het klinkt banketstaaf om hiervoor naar een psycholoog toe te gaan, maar die helpt je er "zo" vanaf. Het is gewoon een proces in je hersenen, nu is die cirkel richting de amygdala (deel waar oa geleerde angst) heel erg sterk, zodra je bloed ziet reageren je hersenen. Als je deze gedachte heel actief gaat onderdrukken (met je prefrontale cortex) wanneer je blootgesteld wordt, zullen nieuwe connecties zich vormen. Wanneer je dit vaker doet (dus exposure theorie) zal langzaam die verbinding sterker en sterker worden waardoor uiteindelijk hij sterker wordt dan de originele verbinding die je hebt voor "bloed". Dan koppelen je hersenen die reactie niet meer automatisch aan bloed en is het probleem opgelost.

Oftewel, zoek even hulp (als je het idee hebt dat je dit niet in je eentje snel en effectief kunt overwinnen) en laat dit niet in de weg staan van je dromen.

Als je meer wilt weten over applied tension training en exposure therapy moet je roepen, dan zoek in dit weekend (na mn tentamens

) even wat interessante Engelse artikelen voor je op

[edit, ik gebruik hier nu even bloed maar dit kun je dus met alles doen waar je bang voor bent. Ook operaties, al is dat praktisch misschien moeilijk om daarbij aanwezig te zijn)
[edit2, misschien even kijken of je zelfs doorverwijzing kunt krijgen naar medisch psycholoog? Deze zal meer ervaring hebben met deze specifieke angst en meer lijntjes hebben in het ziekenhuis. Als wij als psychologie studenten vrij zijn om operaties bij te wonen (van hersenen tot hart tot borst operaties) lijkt het me dat het met wat moeite ook wel te realiseren is dat je exposure therapie kunt doen adv echte situaties)

Laatst bijgewerkt door Maartje__ op 17-06-13 23:02, in het totaal 3 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-06-13 22:49

Geplaatst: 17-06-13 22:49

Van die vingerprik bij mezelf word ik nog steeds niet blij en andere naalden hou ik liever ook uit de buurt. Maar zolang het mijn eigen bloed niet is kan ik er gelukkig wel goed tegen. Anders waren die co-schappen echt een heel lang eind geworden

PLK: co-schappen kun je niet op het lab doen en voor de klinische genetica is er ten eerste maar een zeer beperkte opleidingscapaciteit en ten tweede nog veel minder werk. Kan heel goed zijn dat je dan na je opleiding noodgedwongen naar een academisch centrum in het buitenland moet vertrekken en daar moet je ook maar net zin in hebben...

**Geplaatst**: 18-06-13 07:05

Re: Medische angst

Geplaatst: 18-06-13 07:05

@maartje dus er is wel een behandeling voor. Mij werd verteld dat hier vrijwel niks aan te doen was en er maar mee moest leven en snel moest handelen in de zin van snel wegwezen als er bloed is

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-06-13 12:07

Geplaatst door de TopicStarter : 18-06-13 12:07

Het is geen geneeskunde hoor, en het doel is niet mensen of dieren te behandelen, dus op practica en colleges na zal het wel meevallen met ziekenhuiszaken.

@maartje
Heel interessant! Hiermee ga ik eens aan de slag en kijken of ik hier wat mee kan. Bedankt!

**Geplaatst**: 18-06-13 14:23

Geplaatst: 18-06-13 14:23

Maartje__ schreef:
Ik zeg, stap naar een psycholoog. Het klinkt banketstaaf om hiervoor naar een psycholoog toe te gaan, maar die helpt je er "zo" vanaf. Het is gewoon een proces in je hersenen, nu is die cirkel richting de amygdala (deel waar oa geleerde angst) heel erg sterk, zodra je bloed ziet reageren je hersenen. Als je deze gedachte heel actief gaat onderdrukken (met je prefrontale cortex) wanneer je blootgesteld wordt, zullen nieuwe connecties zich vormen. Wanneer je dit vaker doet (dus exposure theorie) zal langzaam die verbinding sterker en sterker worden waardoor uiteindelijk hij sterker wordt dan de originele verbinding die je hebt voor "bloed". Dan koppelen je hersenen die reactie niet meer automatisch aan bloed en is het probleem opgelost.

Ik zou zeggen: stap naar een psycholoog met emdr in het pakket.

Emdr beinvloedt ook je amygdala (volgens mij via het septum - lange discussies) maar bij emdr hoef je niet uitgebreid en bij herhaling te onderdrukken met je bewuste hersenen (je prefrontale cortex) dus dat scheelt energie.
Ook bij emdr vormen zich nieuwe connecties in je hersenen, maar dat gebeurt spontaan.

Je begint met oa. het zinnetje: "hoe zou je je over jezelf willen voelen, als je voortaan bloed ziet...?" en dan zou je bijv. kunnen zeggen:"daar kan ik best tegen". Op gegeven moment, nadat er al een en ander is gebeurd ten aanzien van de nare emoties, wordt jou dan gevraagd, dit zinnetje "over de situatie, waarin je bloed ziet te plakken" en doen de therapeut en jij het "links rechts" werk.
Maar - mogelijk is er in het gedeelte mbt. de nare emoties iets gebeurt, dat maakt, dat dit zinnetje niet meer "past" - dan verzin je een beter zinnetje. (Ik ben een stabiel persoon, of ik ben stressbestendig - of hoe het maar uitkomt.)
Boffers zijn in 2 of 3 sessies met emdr klaar.

**Geplaatst**: 18-06-13 16:37

Re: Medische angst

Geplaatst: 18-06-13 16:37

Ja dat is waar, emdr is veel minder emotioneel belastend en veel efficiënter. Wist alleen niet dat ze dat ook gaven bij fobie. Interessant

Ts hou je ons op de hoogte? Benieuwd of je je fobie gaat aanpakken en zoja, hoe dit verloopt

**Geplaatst**: 18-06-13 16:46

Re: Medische angst

Geplaatst: 18-06-13 16:46

Ik wilde altijd al dierenarts worden. Heb er ook nooit over nagedacht dat het snijden oid niets voor mij zou zijn. Want heb nooit moeite gehad met wonden en bloed etc.

Ik ging stage lopen. En tijdens die operaties.. Dat ze gewoon opengesneden werden, en zoveel bloedden :wow:

Ik was meteen afgeknapt, na al die jaren dat ik mijn toekomst al helemaal uitgestippeld had.

Het zou top voor je zijn als je met behulp van een psycholoog van je angsten af komt. Gezien je het de opleiding wel interessant vind verder.

**Geplaatst**: 18-06-13 16:49

Re: Medische angst

Geplaatst: 18-06-13 16:49

Lekker overal dagjes meestuderen en mee lopen, zo kom je er het snelste achter wat voor jou de beste richting is!

Ik had ook een beetje naaldenangst maar ben er inmiddels helemaal vanaf! En doe ook een soort van medische opleiding.

**Geplaatst**: 19-06-13 10:29

Geplaatst: 19-06-13 10:29

[quote="Maartje__"]Ja dat is waar, emdr is veel minder emotioneel belastend en veel efficiënter. Wist alleen niet dat ze dat ook gaven bij fobie. Interessant

...even off topic: er zijn van die mensen ( ik bedoel therapeuten

), die stellen "dat emdr alleen zou werken bij trauma". (Omreden, van dat in een of andere officiele richtlijn staat, dat emdr de behandeling van voorkeur is bij een bepaald type trauma.)
In het handboek emdr van Shapiro staat gewoon het emdr protocol voor fobieen.
(En vanuit neurologisch standpunt bekeken zijn er wel verschillen tussen trauma en fobie, maar bepaalde hersenactiviteiten zijn min of meer hetzelfde.)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-06-13 11:14

Re: Medische angst

Geplaatst door de TopicStarter : 20-06-13 11:14

Maandag kan ik met iemand even overleggen. Hopelijk kan ik er iets mee!
emdr klinkt ook wel interessant, maar wel lastig.

Ik zal jullie op de hoogte houden.

**Geplaatst**: 20-06-13 11:32

Re: Medische angst

Geplaatst: 20-06-13 11:32

Ik heb het gelukkig niet zo erg als jij hebt, maar ik ben ook met een angst mijn opleiding in gegaan.
Van jongs af aan heb ik echt een enorme angst voor naalden. Ook al was het dat iemand op een foto of filmpje werd geprikt ik kon daar absoluut niet naar kijken! Ik werd al naar bij het idee van een naald in een lichaam! En toch ging ik de opleiding doen voor klinisch chemisch analist. En daar hoort (toen helaas) bloed afnemen bij.
Het eerste jaar is het gelukkig niet aan bod gekomen. Maar eenmaal in het tweede jaar begon het toch echt. Eerst moesten we leren prikken op een kunstarm. Helaas werd ik al duizelig en licht in mijn hoofd toen alleen de spullen werden klaar gezet! :')

Ik heb uiteindelijk wel geprikt op die arm (en nog raak ook!), maar het was een drama!! Laat staan toen ik op mijn aller eerste stagedag zelf moest gaan prikken bij een patiënt. Gelukkig was het een patiënt die had allemaal wel prima vond en mij lekker mijn gang liet gaan, maar ik vond het verschrikkelijk. Ik heb zitten trillen, zweten en huilen! Gelukkig ben ik niet flauw gevallen!

In ieder geval om een lang verhaal kort te maken: Dankzij mijn opleiding kan ik nu behoorlijk goed met mijn angst om gaan! De angst zit er nog wel en zal nooit meer weg gaan, maar ik kan nu gerust kijken als iemand geprikt wordt! Is ook wel zo fijn voor de patiënt als ik moet prikken dat ik kijk :')

Ik heb mij zelfs zo ver over mijn angst heen weten te zetten dat ik nu bloeddonor ben. Oke, als die naald mijn arm in gaat, hoef ik het absoluut niet te zien. Dat gaat mij nog te ver!! :')

Maar er zijn genoeg manieren om over je angst heen te komen! En als je het echt wilt, dan gaat dat ook zeker lukken!! Succes ermee!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-13 21:38

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-13 21:38

Nog een vraag.
Ik ga binnenkort naar de dokter, want je moet een verwijzing hebben voor een psycholoog

(ping, kassa...)
Maar ik wil dus wel zelf mijn behandeling en behandelaar kiezen.

Welke keuzes heb ik? Ik heb op internet ook over flooding gelezen. Is dit effectief? Het lijkt mij persoonlijk niks.
Is cognitieve gedragstherapie een verzamelnaam of is dit één richting?

**Geplaatst**: 13-08-13 22:01

Geplaatst: 13-08-13 22:01

Hoi Demo love,
je hebt als mens te allen tijde de keuze van behandelaar. (Okee - soms wil je huisarts graag dat je naar "die of die gaat", bijv. omdat hij/zij die mensen goed kent. Dat is een argument, maar geen plicht.)
Wat je huisarts teen de verzekering 'zegt', is dat een psycholoog aan de orde/ noodzakelijk is - niet "hoe precies" of "hoe lang, welke vorm, etc."

Cognitieve gedragstherapie gaat over "anders denken". Nou kan dat uiteraard op allerlei manieren... (Er zijn dus wel onderafdelingen in deze richting, bijv. RET.)
Voor angst vind ik het minder geschikt: heel plat en technisch uitgedrukt: angst is de reactie van je lichaam en je geest op het ''alarm van een orgaantje midden in je hoofd: de amygdala.
Die amygdala reageert op alle stimuli, die gevaar kunnen betekenen.
Je instinct, de ervaring van miljoenen jaren evolutie etc.etc. hebben geleerd, dat je bij iets, dat gevaarlijk kan zijn, jezelf geen tijd moet gunnen om eerst

als die Britse prof de upper lip in de plooi te houden en een en ander rationeel te gaan onderzoeken. Sterker nog: daar is de amygdala ook helemaal niet voor: die maakt een grove schatting van iets wat je bijv. ziet en beslist dan. Die beslissing valt, nog een ruim aantal milliseconden voordat de hele informatie van datzelfde beeld ook maar gearriveerd is in je visuele cortex. Daar pas ga je beseffen, wat je precies zit en wat het betekent. Mogelijk blijkt het nu loos alarm geweest te zijn.
Dus: zodra je amygdala vindt "dat kan gevaarlijk zijn" krijg je al die lichamelijke reacties, inclusief adrenalinestoot en wat al niet.
En dat is dus contra wat cognitieve therapie haar clienten leert: "..als je beeld x ziet, moet je meteen "zo en zo" tegen jezelf zeggen - dan word je niet meer bang".
Soms kan het zin hebben, maar voorbij een bepaald punt: als je amygdala beeld x als "dit kan gevaarlijk zijn" heeft geclassificeerd, dan ben je al bang (of nu ja, draait je maag al, etc.) voordat je ook maar weet, dat je amygdala beeld x gezien heeft.
(Vandaar: baat het niet, dan schaadt het wel degelijk.)

En flooding: brrrrr.....!!! Net als exposure is het gebaseerd op de gedachte, "dat je niet langer dan 35 minuten bang kunt zijn". Een gedahte, waar ik zoals die Britse prof met die stiff upper lip nog wel over na wil denken, maar echt snappen doe ik de gedachte niet. Heel erg veel mensen in bedreigende situaties zijn helaas vele uren achter elkaar doodsbang etc.etc.
Ik kan me voorstellen, dat ALS er een of andere schaal zou zijn, waarop je angst van te voren zou kunnen meten, een therapeut dat getal van die 35 minuten zou kunnen bijstellen: "dit is zo klein, na 6 minuten flooding hoort het wel over te zijn" etc. En dan vind ik nog, dat er anno 2013, als we toch beschikken over andere therapeieen die minstens zo goed werken, ook een ethische keuze hoort te maken: iemand 35 minuten non stop treiteren teerwijl het ook met emdr kan is niet netjes.

En emdr is tot op zekere hoogte erg gecompliceerd, dat klopt. Maar wel erg effectief tegen angst - en de taak van de therapeut is, om te zorgen dat de ervaring voor jou veilig is en veilig blijft. Ook op confronterende momenten! Verder bewaakt hij/zij de techniek en het proces.

**Geplaatst**: 13-08-13 22:07

Geplaatst: 13-08-13 22:07

Balen is dat hé??

Ik heb helaas hetzelfde probleem. Zou wel de (dieren)zorg in willen, paraveterinair of verpleegkundigen o.i.d.

Ben als de dood voor naalden.....en zie mijzelf dus echt geen infusen aanleggen.
Een spuit zetten wil nog wel ( Heb 2 katten pijnstillers gespoten).
Ik kan er wel tegen, ga niet flauwvallen of weg lopen. Maar het zelf doen brrr.....

O en ik kan niet tegen dode mensen, dus de verpleging in is kansloos.

Zo lastig als iets je zo tegen houdt van iets dat je graag wil.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-13 22:31

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-13 22:31

Janneke2 schreef:
Hoi Demo love,
je hebt als mens te allen tijde de keuze van behandelaar. (Okee - soms wil je huisarts graag dat je naar "die of die gaat", bijv. omdat hij/zij die mensen goed kent. Dat is een argument, maar geen plicht.)
Wat je huisarts teen de verzekering 'zegt', is dat een psycholoog aan de orde/ noodzakelijk is - niet "hoe precies" of "hoe lang, welke vorm, etc."

Cognitieve gedragstherapie gaat over "anders denken". Nou kan dat uiteraard op allerlei manieren... (Er zijn dus wel onderafdelingen in deze richting, bijv. RET.)
Voor angst vind ik het minder geschikt: heel plat en technisch uitgedrukt: angst is de reactie van je lichaam en je geest op het ''alarm van een orgaantje midden in je hoofd: de amygdala.
Die amygdala reageert op alle stimuli, die gevaar kunnen betekenen.
Je instinct, de ervaring van miljoenen jaren evolutie etc.etc. hebben geleerd, dat je bij iets, dat gevaarlijk kan zijn, jezelf geen tijd moet gunnen om eerst als die Britse prof de upper lip in de plooi te houden en een en ander rationeel te gaan onderzoeken. Sterker nog: daar is de amygdala ook helemaal niet voor: die maakt een grove schatting van iets wat je bijv. ziet en beslist dan. Die beslissing valt, nog een ruim aantal milliseconden voordat de hele informatie van datzelfde beeld ook maar gearriveerd is in je visuele cortex. Daar pas ga je beseffen, wat je precies zit en wat het betekent. Mogelijk blijkt het nu loos alarm geweest te zijn.
Dus: zodra je amygdala vindt "dat kan gevaarlijk zijn" krijg je al die lichamelijke reacties, inclusief adrenalinestoot en wat al niet.
En dat is dus contra wat cognitieve therapie haar clienten leert: "..als je beeld x ziet, moet je meteen "zo en zo" tegen jezelf zeggen - dan word je niet meer bang".
Soms kan het zin hebben, maar voorbij een bepaald punt: als je amygdala beeld x als "dit kan gevaarlijk zijn" heeft geclassificeerd, dan ben je al bang (of nu ja, draait je maag al, etc.) voordat je ook maar weet, dat je amygdala beeld x gezien heeft.
(Vandaar: baat het niet, dan schaadt het wel degelijk.)

En flooding: brrrrr.....!!! Net als exposure is het gebaseerd op de gedachte, "dat je niet langer dan 35 minuten bang kunt zijn". Een gedahte, waar ik zoals die Britse prof met die stiff upper lip nog wel over na wil denken, maar echt snappen doe ik de gedachte niet. Heel erg veel mensen in bedreigende situaties zijn helaas vele uren achter elkaar doodsbang etc.etc.
Ik kan me voorstellen, dat ALS er een of andere schaal zou zijn, waarop je angst van te voren zou kunnen meten, een therapeut dat getal van die 35 minuten zou kunnen bijstellen: "dit is zo klein, na 6 minuten flooding hoort het wel over te zijn" etc. En dan vind ik nog, dat er anno 2013, als we toch beschikken over andere therapeieen die minstens zo goed werken, ook een ethische keuze hoort te maken: iemand 35 minuten non stop treiteren teerwijl het ook met emdr kan is niet netjes.

En emdr is tot op zekere hoogte erg gecompliceerd, dat klopt. Maar wel erg effectief tegen angst - en de taak van de therapeut is, om te zorgen dat de ervaring voor jou veilig is en veilig blijft. Ook op confronterende momenten! Verder bewaakt hij/zij de techniek en het proces.

Dank je wel voor je bericht.

Cognitieve gedragstherapie brengt dus ook risico's met zich mee? Je houdt als het ware je reflexen voor de gek?

Flooding... De theorie dat je niet zo lang achter elkaar bang kunt zijn geloof ik ook niet. Helaas heb ik zelf vaak genoeg ervaren dat dat heel wat langer kan duren dan 35 minuten...

Ik ga me verdiepen in emdr. Ik ben alleen bang dat ik me zo stom ga voelen met tikjes en volgen van vingers enzo.

Ook omdat ik al eerder 'hulp' bij HSP heb gehad en toen ook al merkte dat ik me niet durf te laten gaan bij een therapeut, net zo min als in het dagelijks leven.

**Geplaatst**: 14-08-13 10:16

Geplaatst: 14-08-13 10:16

Hoi Demo_love,

Cognitieve gedragstherapie houdt idd totaal geen rekening met wat er zoal in je lichaam en je geest gebeurt op het moment dat je schrikt (om niet te zeggen: wat vooraf gaat aan de schrikreactie zelf). Geeft tot op zekere hoogte niets: dat wisten de psychologen zo'n 50 jaar terug ook niet en dat wist niemand toen. De methode is gebaseerd op "goed kijken en dan maar uitproberen" en bij kleinere angsten kan het werken.
Maar als je er te lang mee doorgaat terwijl het geen resultaat geeft, dan wordt het idd schadelijk. (Werk je als client heel hard, doe je braaf wat je therapeut zegt - en nul resultaat - brrr.)

Emdr kan op verschillende manieren: nieuw nederlands onderzoek stelt, dat het het beste werkt, als je zelf actief bent - de koptelfoon die bij een boel therapeuten populair is, wordt door dit onderzoek laag aangeslagen. Ik deed ooit emdr met een mevrouw, die zacht op mijn knieen/ bovenbenen duwde, terwijl ik dromerig in de vert staarde. Ook is er de "butterfly hug": je slaat je armen om je heen en 'tapt' op je linkerschouder/ bovenarm met je rechterhand en omgekeerd. En er is ook een "staande/ dansende" variant, waarbij je je op je voeten concentreert en nadrukkelijk je linkerbeen neerzet, je rechterbeen, je linkerbeen, etc.

...en "je laten gaan" is geen keiharde noodzaak voor sucses, ook niet in emdr. (Al zo je

dat thema uiteraard wel als eerste bij de kop kunnen nemen met emdr...)
Ik ga me verdiepen in emdr. Ik ben alleen bang dat ik me zo stom ga voelen met tikjes en volgen van vingers enzo.

Ook omdat ik al eerder 'hulp' bij HSP heb gehad en toen ook al merkte dat ik me niet durf te laten gaan bij een therapeut, net zo min als in het dagelijks leven.[/quote]

Nomineer dit bericht ×