De tekst in de kop is hard en ongenuanceerd. De werkelijkheid is ingewikkeld.
Ik ben dochter van een moeder met een emotie regulatie stoornis [ook wel borderline]. Mijn vader heeft ASS [Autischtische Spectrumstoornis]. Als kind was dat niet makkelijk. Mijn ouders hadden een traditioneel huwelijk, pappa werkte, mamma was huisvrouw. Overdag was ik overgeleverd aan de nukken van mijn moeder en haar wisselende buien. Ik was altijd dolgelukkig als mijn vader thuis kwam van werk, dan heerste er weer rust en orde in huis. Maar mijn vader begreep niets van onze emotionele behoeften. Mijn vader zorgde voor materiele welvaart en zag dat als mate van geluk. Iets anders kon hij ons niet geven.
Inmiddels ben ik al lang volwassen, leef mijn eigen zelfstandige leven, dat er aan de buitenkant super leuk uitziet. Maar daarachter gaat heel wat droevenis schuil. Ik ben gevoelig voor depressies, ben als baby verwaarloosd en mishandeld [mijn moeder kon het niet zo goed aan met een baby] heb daardoor een hechtingsstoornis. Mijn hele jeugd ben ik druk geweest mijn moeder gelukkig te maken, haar niet boos of verdrietig te maken. Als kind denk je altijd dat jij de oorzaak van alle problemen bent. Mijn vader koos altijd de kant van mijn moeder als er onenigheden waren. Want mijn vader heeft geleerd dat je als man de kant van je vrouw kiest en kinderen horen hun ouders te gehoorzamen. Daarbij had en heeft hij geen flauw benul van onze emotionele behoeften en kon hij ook geen empathie voor ons tonen. Voor iemand met ASS een logische reactie.
Voor dat alles heb ik al zo veel therapie gehad. Ik begrijp het hele technische verhaal. Mijn brein heeft zich door dit alles anders ontwikkeld. Psychologen en psychiaters hebben al heel erg hun best gedaan, ik heb diverse therapieen gehad. Tijdelijk hielpen die allemaal wel. Maar bij een tegenslag val ik toch weer terug in mijn oude patroon van depressieve gevoelens. Keer op keer stap ik weer in mijn oude valkuilen. Het gevoel te veel te zijn, niets toe te kunnen voegen, anderen alleen maar tot last te zijn. Ondanks dat ik weet dat mijn ouders niet normaal zijn laat ik me door hen kwetsen in de kleinste dingen. Steeds weer laat ik me kwetsen en ik ben ook heel makkelijk te kwetsen. Maar niet alleen mijn ouders. Ik vind het moeilijk mensen dichtbij me te laten komen, heb weinig vertrouwen.
Ik wil graag weten of hier nog meer Bokkers zijn die hiermee worstelen of misschien tips hebben. Zijn hier kinderen van ouders met autischitsche spectrumstoornissen? Kinderen van ouders met borderline of een emotie regulatie stoornis? Hoe gaan jullie met je ouders om. Wat heeft het met jullie zelf gedaan? Wat heb je gedaan of wat doe je om de emotionele schade te beperken?