Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-04-13 16:11

Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst door de TopicStarter : 04-04-13 16:11

Hallo,

Ik zal eerst mijn situatie even uitleggen: Ik ben nu bijna 30 jaar, heb een stabiele, leuke job met toekomstperspectieven. Mijn avondopleiding is na dit jaar afgelopen (Graduaat rechtspraktijk = bij jullie niveau HBO denk 'k). Ik heb momenteel een relatie van 3 jaar met een hele leuke lieve partner, maar er is één probleem: hij wil absoluut geen kinderen. Een half jaar geleden ongeveer dacht ik zwanger te zijn. Ik had antibiotica genomen en was misselijk, had alle symptomen van een zwangerschap, maar plots verdwenen die en bleek ik toch niet zwanger te zijn. Mijn vriend wilde dat als ik toch zwanger bleek dat ik abortus liet doen, maar dat wilde ik niet. De dag dat ik mijn regels kreeg was ik eigenlijk best wel teleurgesteld.
Aangezien ik mijn leven goed georganiseerd heb kon een kindje er wel bij, maar dan zou ik het dus alleen moeten opvoeden.

Na dit hele drama ben ik toch gaan nadenken over onze relatie. Ik zie mijn vriend heel graag, maar als hij geen kinderen wil zie ik eigenlijk weinig toekomst voor ons. Tenzij ik me erbij zou neerleggen om de rest van mijn leven kinderloos te zijn en bij hem te blijven...

Ik denk er nu dus aan om een punt achter de relatie te zetten en te gaan voor het bewust alleenstaand moederschap dmv een zaaddonor.

Zijn er nog alleenstaande moeders hier? Wat is jullie ervaring? Krijgen jullie werk, kind en zorg voor een paard goed gecombineerd? Wat zijn zowat de praktische moeilijkheden waar jullie tegenaan lopen?

Ik ben van plan om achter het huis van m'n ouders een stuk aan te bouwen en van het huis een kangaroewoning te maken. Mijn ouders en zussen zijn hiermee akkoord en mijn ouders willen wel helpen waar nodig als ik eens een babysit nodig heb, maar ze willen niet dat ik er de gewoonte van maak de kleine dan bij hen te dumpen als ik moet gaan werken (wat ik overigens ook niet van plan ben). Heb met hen besproken dat ik dan bijvoorbeeld 3 dagen per week het kind door de dag naar een kinderopvang zou doen en zij 2 dagen per week zouden babysitten. Daar zijn ze tot dusver mee akkoord.

Omdat ik er ook alleen voor sta en de enige kostwinner ben, zal ik ook niet anders kunnen dan fulltime werken. Ik weet dat dit een zware combinatie is, maar ik wil er echt voor gaan.

De reden waarom ik dit alleen wil doen is omdat ik niet vlug vlug op zoek wil gaan naar een nieuwe vriend, opnieuw moeten investeren in een relatie van wie weet ook weer 3 jaar om er dan misschien opnieuw achter te komen dat die man ook geen kinderen wil. Bovendien als ik dit alleen doe, is er ook niemand die achteraf het hoederecht over het kind kan komen opeisen.

Zijn hier mama's die ook dmv donorzaad mama geworden zijn? Of zijn hier alleenstaande mama's die me kunnen vertellen wat hun ervaringen zijn?

Ik had wel een topic gevonden over dit onderwerp, maar dat is inmiddels al vrij oud en eigenlijk ging dat meer over de problemen met de ex-partner van de kinderen en allimentatie die niet betaald werd, dus daar schoot ik weinig mee op.

**Geplaatst**: 04-04-13 16:27

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 04-04-13 16:27

Ik stip even om je later een pb te sturen!

**Geplaatst**: 04-04-13 16:30

Geplaatst: 04-04-13 16:30

Tja als ik het zo lees zou ik zeggen; goed gesprek met je vriend. Komt daaruit dat hij echt geen kinderen wil een punt achter je relatie zetten.

Verder zou ik niet aan een zaaddonor beginnen in m'n eentje. Kinderen opvoeden is zwaar en als het met zijn tweeën kán zou ik daar toch echt voor kiezen. Er komt gewoon ongelooflijk veel bij kijken.

Wat ik wel zou doen is lekker gaan daten. Je hoeft toch niet drie jaar te wachten voor je bespreekt of je een kind zou willen? Die spermbank (is duur trouwens!) kan over een paar jaar ook nog wel

En bedenk je wel dat als je al een kind hebt het over het algemeen toch nét iets moeilijker is om daarna nog aan een relatie te komen. Absoluut niet onmogelijk maar wel nét iets ingewikkelder.

**Geplaatst**: 04-04-13 16:32

Geplaatst: 04-04-13 16:32

Ah wat moeilijk! Is het alleen niet veel als je je kind dan 5 dagen in de week wegbrengt..? Wat naar zeg! Waarom wil je vriend geen kinderen? Of is dat te persoonlijk. Echt moeilijk!

**Geplaatst**: 04-04-13 16:39

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 04-04-13 16:39

Ik zou een goed gesprek met een vriend aan gaan. Veel al schrikken mannen van het idee vader te worden en hebben ze vaak echt wel 9 maanden tijd nodig om aan het idee te wennen. Hoewel ook daar natuurlijk uitzonderingen op zijn, sommige mannen zijn gewoon echt geen vader type en zullen dat ook niet worden als ze een hummeltje van eigen vlees en bloed in armen krijgen. Maar als je nu al op het punt staat om over iets wat nog eigenlijk niet van toepassing is de relatie te beëindigen, hoe goed is jullie relatie dan? En ben je echt bereid om met veel rompslomp een kind op de wereld te zetten en die vervolgens 5 van de 7 dagen weg te brengen? Ook dat kan flink tegen vallen. Wat als je het kind alleen met ontbijt, avondeten en op bed leggen ziet doordeweeks? Wil je dat? En dan de nachtvoedingen en gebroken nachten in je eentje draaien terwijl je fulltime werken moet?

Mijn keuze zou het niet zijn om bewust alleen staand moeder te worden, alle respect voor de moeders die dat wel willen. Maar ik zou er bijzonder goed over na denken hoe jij je leven ziet in de toekomst? En met wie.

**Geplaatst**: 04-04-13 16:44

Geplaatst: 04-04-13 16:44

willeke_x schreef:
Zijn er nog alleenstaande moeders hier? Wat is jullie ervaring? Krijgen jullie werk, kind en zorg voor een paard goed gecombineerd? Wat zijn zowat de praktische moeilijkheden waar jullie tegenaan lopen?

Ik heb ooit ook voor de keuze gestaan en mijn relatie verbroken. De kinderwens was te groot voor me en er is nou eenmaal geen compromis mogelijk. Een half kind kun je niet voor kiezen

Uiteindelijk zijn we toch weer samen gekomen en heb ik van hem drie kinderen.

Ondertussen is mijn vriend opgenomen en functioneer ik momenteel ongeveer als alleenstaande moeder.
Waar ik blij mee ben is dat ik niet meer fulltime hoef te werken (heb ik hiervoor wel gedaan, maar dat was een ramp. Bij ziekte wil je toch bij je kind zijn, je kind is dan ook niet welkom op het KDV, en je kind wil het liefst gewoon zijn(of haar) mama. Ik heb een tijd gehad dat mijn kind een week ziek was, een week beter, een week ziek, een week beter, etc. etc. en mijn baas was uiteraard not amused. En het valt ook niet mee als je kind je de hele nacht wakker heeft gehouden en je moet de volgende dag 8 uur werken!) omdat ik er financieel niet alleen voorsta.
Ik vind het fijn om nu alleen thuis te zijn met de kinderen omdat ik alles op mijn manier kan doen, omdat ik me tegenover niemand hoef te verantwoorden en alle vrijheid heb.
Ik vind het niet fijn om nu alleen thuis te zijn met de kinderen omdat ik in de uren dat ze thuis zijn (dus buiten de schooluren) niks voor mezelf kan doen, ik moet er 24 uur per dag staan ook als ik zelf hartstikke ziek of moe ben, als ik weg wil moet ik oppas regelen, ik durf niet goed alleen met drie kinderen op vakantie komende zomer (en het zit er nu financieel ook niet meer in), ik kan mijn verhaal niet a la minute tegen iemand kwijt als Viggo iets knaps doet voor de eerste keer of als Enya last heeft van de peuterpuberteit en ik kan haar wel achter het behang plakken. Praktisch is het vooral lastig bijv. in de vakanties als ik met drie kinderen op sleeptouw moet winkelen/boodschappen doen.
Als alleenstaande moeder zou ik mij geen paard kunnen veroorloven. Ofwel te weinig geld bij parttime werken ofwel te weinig tijd bij fulltime werken.

**Geplaatst**: 04-04-13 16:46

Geplaatst: 04-04-13 16:46

schotjes schreef:
Ah wat moeilijk! Is het alleen niet veel als je je kind dan 5 dagen in de week wegbrengt..? Wat naar zeg! Waarom wil je vriend geen kinderen? Of is dat te persoonlijk. Echt moeilijk!

Maakt dat uit dan waarom hij geen kinderen wil? Mijn vriend en ik willen ook geen kinderen ( godzijdank zitten we op 1 lijn ), maar ik snap niet zo goed dat er 9 van de 10 x de vraag komt " waarom niet ? "

Heel moeilijke situatie TS, ik hoop dat jullie er alsnog samen uit kunnen komen.
Maar ik kan mij heel goed voorstellen dat je geen toekomst ziet met iemand die zelf geen kinderen wil, terwijl je dat zelf wel heel graag wilt.

**Geplaatst**: 04-04-13 16:48

Geplaatst: 04-04-13 16:48

In ieder geval zou ik het er niet stiekem doorheen drukken door het ''vergeten'' van de pil o.i.d.
Als hij het echt niet wil dan heb je dat te accepteren, of inderdaad er een punt achter zetten.
Ik ben ook een geval die pertinent geen kinderen wil en een partner heeft daar niets op in te brengen verder.
Waarom doet er dan ook echt niets toe eigenlijk.

Een donor vind ik wel heel wat maar dat is heel persoonlijk.
Dan zou ik liever kiezen voor een goede bekende ipv de spermabank.

**Geplaatst**: 04-04-13 16:51

Geplaatst: 04-04-13 16:51

Zo te lezen heb jij je keus al gemaakt om eigenlijk met je relatie te stoppen. Het is inderdaad niet niks en een keuze die je zelf zult moeten maken. Ik denk dat, hoe leuk het me ook wel lijkt om later kinderen te krijgen, toch zou kiezen voor m'n relatie. Daar is mijn mannetje me veelste dierbaar voor, maar gelukkig hoef en denk ik er niet aan. Je kunt je partner ook moeilijk dwingen en zult zijn mening moeten respecteren vind ik . Sterkte en succes met je beslissing!

**Geplaatst**: 04-04-13 16:55

Geplaatst: 04-04-13 16:55

Je bekijkt het heel realistisch, echter, heb je momenteel al een fulltime baan ( met enige zekerheid) Waarom nu een kind, omdat je dat gewoon wilt of denk je over vier jaar bvb te oud te zijn. Waarom niet eerst de woning bij je ouders opzetten, zorgen dat alle voorwaarden om een kind een goede toekomst te kunnen geven er zijn, voor zover mogelijk. En dan aan kinderen beginnen, realiseer je wel dat het niet even een kind uitpoepen en doorgaan is, er komt veel bij kijken, lichamelijk en geestelijk. Ben je er helemaal aan toe dan gewoon toegeven aan je gevoel, succes.

**Geplaatst**: 04-04-13 17:11

Geplaatst: 04-04-13 17:11

bigone schreef:
Je bekijkt het heel realistisch, echter, heb je momenteel al een fulltime baan ( met enige zekerheid) Waarom nu een kind, omdat je dat gewoon wilt of denk je over vier jaar bvb te oud te zijn. Waarom niet eerst de woning bij je ouders opzetten, zorgen dat alle voorwaarden om een kind een goede toekomst te kunnen geven er zijn, voor zover mogelijk. En dan aan kinderen beginnen, realiseer je wel dat het niet even een kind uitpoepen en doorgaan is, er komt veel bij kijken, lichamelijk en geestelijk. Ben je er helemaal aan toe dan gewoon toegeven aan je gevoel, succes.

Nou ja ts is al 30 ( of nog maar 30, het is maar net hoe je het ziet). Ik vind het niet raar dat ts daar bang voor zou zijn.
Het is wel zo dat bij veel vrouwen na hun 30ste wel steeds moeilijker gaat worden. Het wil ook niet meteen zeggen dat als je stopt met de pil dat je poef zwanger bent.
Ik snap wel dat ze er over nadenkt.

Als ik jou was zou ik nog eens een goed gesprek met je vriend/man? aangaan. En eerlijk vertellen wat en hoe jij het voelt. Je hoeft hem niet voor het blok te zetten, maar je kan hem wel eerlijk vertellen dat het voor jou wel een reden zou kunnen zijn dat een verdere toekomst niet werkt. Je komt ooit wel op een leeftijd dat het wel te laat is. Dan wil je toch niet de rest van je leven nog spijt hebben dat je kinderwens hebt genegeerd omdat je man niet wil.
Het is wel allemaal moeilijk hoor. Echt zeggen wat je moet doen kan niemand.
Maar ik denk dat je zo en zo eerst nog eens moet proberen om in gesprek te gaan voor je een keuze gaat maken.
Want je kan er ook de rest van je leven spijt van krijgen dat je de relatie hebt verbroken omdat je graag kinderen wilt en hij niet.

**Geplaatst**: 04-04-13 17:28

Geplaatst: 04-04-13 17:28

Een relatie met iemand die pertinent geen kinderen wil is voor mij geen optie. Mijn kinderwens is dan ook altijd heel duidelijk geweest en ook mogelijke partners waren hiervan vroeg op de hoogte. Zodoende heb ik nooit voor de keus gestaan, want ik begon al geen relatie als kinderen geen optie waren... Ik vraag me ook af waarom dit na 3 jaar pas zo duidelijk naar voren komt? Het is niet niks om na 3 jaar iemand waar je (hopelijk) veel van houdt nog aan de kant te moeten zetten.

En bewust alleenstaande ouder worden, tsja... Mijn keus zou het niet zijn. Ondanks dat mijn kinderwens altijd heel sterk is geweest, is mijn uitgangspunt daarbij ook altijd geweest dat ik niet fulltime wil werken als moeder zijnde. En financieel gezien heb ik daar dus een partner bij nodig.

Nu ik moeder ben kan ik me ook niet voorstellen dat ik als ik alleenstaand zou zijn de opvoeding en ontwikkeling van mijn dochter op dezelfde prettige wijze zou kunnen meemaken. Het delen van ervaringen met en het kunnen steunen en vertrouwen op je partner is onschatbaar in waarde. Daarnaast is het alleenstaand ouder willen worden ook een beslissing die voor meerdere partijen zwaar weegt: je kind groeit zonder vader op, je achterban zal waarschijnlijk ook een grotere rol moeten spelen...

Als je kinderwens echt zo sterk is en je vriend ziet absoluut geen kinderen in de toekomst, dan zou ik de relatie beëindigen. Maar om dan direct voor alleenstaand ouderschap te kiezen is misschien wat overhaast? 30 is helemaal zo oud nog niet, ook veel stellen kiezen ervoor om na hun 30e pas aan kinderen te beginnen. Wie weet vind je binnen geringe tijd wel dé partner en zijn jullie over een jaar of twee beiden wel klaar voor een kindje... En zo niet, dan is een donor toch altijd nog een optie?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-04-13 17:37

Geplaatst door de TopicStarter : 04-04-13 17:37

ja klopt, ik ben er al 30 bijna (deze maand) en mijn klok begint te tikken. Ik wilde vroeger al zo graag jonge moeder worden. Ik zei vroeger altijd dat ik graag voor mijn 25ste mijn eerste kindje wilde, maar dat zat er sowieso niet in. Ik had toen nog geen stabiele baan (werkte toen voor een werkgever die de lonen uitbetaalde als het hem uitkwam enz), en ik ben toen begonnen aan een avondstudie, dus kinderen was toen zeker nog niet aan de orde. Ik wilde zeker mijn carrière eerst laten komen zodat ik een stabiele baan en financiële stabiliteit had.

Inmiddels is dat in orde gekomen. Financieel zit het best wel goed. Ik verdien niet slecht. En met de berekeningen die ik gemaakt heb moet het financieel wel te doen zijn paard en kind te onderhouden en de lening voor de bijbouw af te betalen. Nu moet ik ook zeggen dat mijn paard zo goed als gratis staat. Ik sta bij mijn tante op de wei. In ruil voor de zorg voor de paarden van haar vriend mag ik gratis staan. Daar kruipt toch ook wel per dag makkelijk een uur tijd in.

Het is ook zo dat ik op een punt ben gekomen dat ik nu toch best wel graag meer wil in mijn relatie. Als je al drie jaar samen bent en dan tot de vaststelling komt dat de partner geen kinderen wil, tjah dan heeft het mijn inziens gewoon weinig zin bij hem te blijven, tenzij ik me neerleg bij zijn keuze... De reden waarom hij geen kinderen wil is omdat hij zelf kind is van gescheiden ouders en daar nogal wat trauma's aan over gehouden heeft. Zijn vader wilde hem niet meer kennen... nuja ik snap zijn punt wel. We hebben het er ook al héél vaak over gehad en hebben al heel zware gesprekken gehad. Ik zit nu dus op het punt dat ik echt ga moeten beslissen wat ik ga doen. Ik voel me nu op dit moment zo ongelukkig in mijn relatie omdat ik wel heel graag kinderen wil, en er gewoon helemaal geen compromis mogelijk is. De keuze is nu: ofwel bij hem blijven en kiezen om kinderloos verder te gaan, met iemand die me heel graag ziet, ofwel een punt achter de relatie zetten en er alleen voor gaan...

Ja ik kan natuurlijk wat date en zien wat daaruit voort komt, maar ik ben ook realistisch, ik weet dat ik niet meer zal willen investeren in een relatie waarvan ik op voorhand al aanvoel of weet dat er geen toekomst meer in zit.

Het is sowieso de bedoeling om pas aan een kind te beginnen als die bijbouw staat, we willen daar volgend voorjaar mee beginnen. Dit najaar wordt het plan dan ingediend en tegen begin 2014 ga ik dan normaal de bouwvergunning wel hebben. Tegen dan is ook mijn autolening afbetaald, dus zit ik verder aan geen enkele lening meer vast.

Ik weet dat het zwaar is en ik vind het ook niet leuk dat ik dat kind 3 dagen per week naar het KDV moet brengen en twee dagen per week bij m'n ouders, maar anders is het gewoon financieel niet haalbaar... Maar volgens mij kan het ook niet echt kwaad voor het kind. Het kind leert er ook sociale vaardigheden en eenmaal het naar school moet zit 't kind toch ook 8 uur per dag/5 dagen per week op school. Bovendien zijn er zoveel kinderen die elke dag naar het KDV moeten.

Moest het kindje ziek vallen kan ik rekenen op 10 dagen klein verlet (onbetaald). Daar heb je recht op in België en moest ik daar niet mee toekomen zullen mijn ouders, daar waar het niet anders kan ook in noodgevallen bijspringen.

Op de vraag waarom dat nu pas naar boven kwam: wel mijn vriend heeft altijd gezegd niets met kinderen te hebben, maar zei ook dat het misschien wel nog komen, als de relatie groeit en als je sterker naar elkaar toe groeit... Dus ik hoopte eigenlijk altijd daarop... Maar hij is echt heel erg anti. Dat is wel gebleken toen ik dacht zwanger te zijn.

Ik wil ook nooit met opzet mijn pil vergeten om toch zwanger te raken. Dat zou niet eerlijk zijn naar hem toe, en ik geloof ook niet dat ik daar mijn relatie mee zou redden... integendeel...

Ik wil ook nog wel even melden dat ik wel op heel veel steun kan rekenen van een achterban: mijn zusjes en mijn ouders. We zijn heel close. Mijn ouders steunen me hier wel in en ook mijn zussen geven aan dat als ze eens moeten bijspringen dat ze dat met veel plezier doen. Mijn jongste zusje gaf zelfs al aan dat ze heel graag de voogdij op zich wil nemen moest mij ooit iets overkomen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-04-13 17:52

Geplaatst door de TopicStarter : 04-04-13 17:52

moonfish13 schreef:
Een donor vind ik wel heel wat maar dat is heel persoonlijk.
Dan zou ik liever kiezen voor een goede bekende ipv de spermabank.

mjah ik vraag me af of je daar niet juist gedonder mee krijgt. Want stel dat die "goede bekende" het kind dan ziet en zijn vader-rechten komt opeisen. Als hij een DNA-test aanvraagt en het blijkt dat hij dan de biologische vader is, heeft hij net zoveel recht op een omgangsregeling met het kind als ik...

Dat heb je niet bij een spermabank. Die donor is onbekend, en al zou je kiezen voor een geregistreerde donor, dat wordt veelal gedaan met buitenlandse donoren, dan heeft hij getekend om zijn zaad af te staan en wordt het zaad eigendom van de kliniek en zal hij geen enkele aanspraak kunnen maken op een omgangsregeling.

Hier in België is eigenlijk het donorschap via een "goede bekende" niet geregeld, waardoor je terugvalt op de gewone wettelijke regeling hieromtrent. Ik denk dus dat ik dat net niet zou willen. Het zal je maar gebeuren... je zet een kind op de wereld en ineens staat die goede bekende op stoep die het kind komt claimen... En dan moet je daar je hele leven rekening mee houden...

Dat zie ik niet zo zitten eerlijk gezegd.

**Geplaatst**: 04-04-13 17:53

Geplaatst: 04-04-13 17:53

TS volgens mij heb je alles prima uitgedacht en zal jij (zeker met de hulp van je ouders) een hele fijne omgeving kunnen bieden. Uit ervaring weet ik dat 5 dagen KDV voor zo'n kleintje heel vermoeiend is maar 3 dagen in combinatie met 2 dagen thuis/bij je ouders is volgens mij prima. Zo had ik het destijds ook geregeld. Ik heb mijn dochter wel samen met mijn partner gekregen, hij vond dat ook goed, maar in zijn hart had het voor hem niet gehoeven. Dat heeft betekend dat in de praktijk vrijwel alle extra werk op mij neer is gekomen. Dat vond ik in eerste instantie ook niet erg. Het is min of meer zo gegroeid. Ze is nu 15, zit door omstandigheden ver weg op school, en ik ben nog steeds degene die haar elke dag moet brengen en halen. Als ik ivm mijn werk (heb een eigen bedrijf) eens echt niet kan wil hij wel inspringen maar dat blijft uitzondering. Een paard kwam er in mijn geval pas toen ze al 4 was.

**Geplaatst**: 04-04-13 18:01

Geplaatst: 04-04-13 18:01

Het lijkt me echt een verschrikkelijk zware keuze, maar ik geloof ook heilig dat iemand moet doen waar hij of zij gelukkig van wordt. Als dat voor jou betekent een kindje, dan moet je daarvoor gaan. Ik zou dan wel de relatie met je vriend zo snel mogelijk beëindigen, het is niet eerlijk om nog langer door te gaan terwijl je weet dat het niet goed gaat komen.

Verder heb je zo te lezen nog geruime tijd om orde op zaken te stellen, dus ik denk dat je uiteindelijk een weloverwogen keus zult maken. En wie weet kom je in de tussentijd alsnog 'de ware' wel tegen, dan kan je daar in ieder geval voor openstaan.

**Geplaatst**: 04-04-13 18:03

Geplaatst: 04-04-13 18:03

misschien een erg grove opmerking maar met dat wonen bij je ouders achter die kunnen ook ziek of zelfs worden overlijden.. heb je dan nog een huis die je ook kan betalen/houden omdat je bij hun komt te wonen(zoiets als oppas) is beter te regelen dan een huis,)

verder is het wat je zelf graag wil. tijd houd je echt niet over voor een paard als je niet in vol pension staat, en het al kan betalen.

**Geplaatst**: 04-04-13 18:09

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 04-04-13 18:09

Even over oppassen door (schoon-)ouders: dat kan ook helemaal misgaan. Het zou rot zijn als je vanwege opvoedkundige meningsverschillen niet meer gebruik wilt maken van de opvangmogelijkheid van je ouders en je moet dat wel doen ivm tijd/geld.

Mijn eerste heeft ook veel op het KDV gezeten maar ik heb er dus heel veel spijt van dat ik zoveel van haar gemist heb. (daarom nu ook thuismoeder bij nr 3)
Oppassen door (schoon)ouders leidde bij mij tot knallende ruzies, terwijl we daarvoor echt wel op een lijn zaten. Nu zijn de opa's en oma's voor weekendjes logeren en vakanties, dat bracht veel rust.

Dus bekijk ook de opties als je familie wegvalt, hoe los je dat op?
Ook iets om over na te denken: de voogdij, mocht jij komen te overlijden.

**Geplaatst**: 04-04-13 18:09

Geplaatst: 04-04-13 18:09

Als ik zo je verhaal lees heb je al wel een besluit genomen. Ben zelf best wel ouderwets. Ik vind het niet slecht om je kind elders onder te brengen maar persoonlijk vind ik 5 dagen per week wel erg veel. Ik vraag me dan af waarom je een kind wilt. Dan heb je daarnaast ook paarden te verzorgen. Als ik nu je dagelijkse planning lees word ik al bekaf....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-04-13 19:04

Geplaatst door de TopicStarter : 04-04-13 19:04

Christiene schreef:
misschien een erg grove opmerking maar met dat wonen bij je ouders achter die kunnen ook ziek of zelfs worden overlijden.. heb je dan nog een huis die je ook kan betalen/houden omdat je bij hun komt te wonen(zoiets als oppas) is beter te regelen dan een huis,)

verder is het wat je zelf graag wil. tijd houd je echt niet over voor een paard als je niet in vol pension staat, en het al kan betalen.

Ik vind het geen grove opmerking, alleen een heel realistische

. We moeten nog bekijken bij de notaris welke constructie we hiervoor willen opzetten. We hebben binnenkort een afspraak hiervoor. Zelf dachten we aan twee mogelijke opties: ofwel iets ivm levenslange huur met renovatie. Dus dat ik nu geld leen om die bijbouw te zetten en daardoor dus tijdens de afbetalingstermijn geen huur moet betalen.
Als mijn ouders dan sterven zijn er twee opties: ofwel blijft alles in het bezit van ons 3 (mij en m'n twee zussen) en verhuren we het voorste gedeelte van het huis. Ofwel wordt het verkocht als een tweewoonst, waardoor ik met dat geld wel een appartementje met twee slaapkamers kan kopen of huren. Maar misschien heeft de notaris nog meer mogelijkheden. Daar ben ikzelf niet zo van op de hoogte.

ja klopt, veel tijd ga ik niet overhouden voor m'n paard. Eventueel moet ik dan even bekijken of ik een verzorgmeisje kan regelen die mijn paardje de beweging kan geven die ze nodig heeft. Moest ik merken dat het echt niet valt te combineren moet ik mijn conclusies trekken. Maar ik wil het wel een kans geven.
Momenteel rij ik ook niet echt zo vaak met m'n paard (heb een beetje een schrik opgelopen bij m'n laatste val waardoor ik lang heb moeten revalideren, dus ben ik bang opnieuw te vallen). Ik doe wel meestal twee à drie uurtjes per week grondwerk en m'n paard loopt 24/7 op een weiland samen met andere paarden. Ze is daar niet zo ongelukkig door. 't is geen paard dat elke dag moet werken, daar wordt ze net vervelend van.

Urielle schreef:
Even over oppassen door (schoon-)ouders: dat kan ook helemaal misgaan. Het zou rot zijn als je vanwege opvoedkundige meningsverschillen niet meer gebruik wilt maken van de opvangmogelijkheid van je ouders en je moet dat wel doen ivm tijd/geld.

Mijn eerste heeft ook veel op het KDV gezeten maar ik heb er dus heel veel spijt van dat ik zoveel van haar gemist heb. (daarom nu ook thuismoeder bij nr 3)
Oppassen door (schoon)ouders leidde bij mij tot knallende ruzies, terwijl we daarvoor echt wel op een lijn zaten. Nu zijn de opa's en oma's voor weekendjes logeren en vakanties, dat bracht veel rust.

Dus bekijk ook de opties als je familie wegvalt, hoe los je dat op?
Ook iets om over na te denken: de voogdij, mocht jij komen te overlijden.

De voogdij zou mijn jongste zusje op zich willen nemen. Ze willen zelf twee kinderen, maar het huis dat ze willen bouwen is wel groot genoeg om eventueel mijn kind onder te brengen moest ik komen te overlijden. Maar ik hoop natuurlijk dat dat nooit nodig zal zijn.

Mjah de mogelijke opvoedingsproblemen, dat is iets wat ik op dat moment ga moeten bekijken. Misschien gaan we inderdaad meningsverschillen hebben en lijdt dat tot knallende ruzies, maar misschien ook helemaal niet. Daar wil ik nu nog niet teveel over nadenken. Ik ben niet naïf natuurlijk, maar ik ben er wel van overtuigd dat er geen enkel probleem zo groot is dat er geen oplossing voor kan gevonden worden.

Lieset23 schreef:
Als ik zo je verhaal lees heb je al wel een besluit genomen. Ben zelf best wel ouderwets. Ik vind het niet slecht om je kind elders onder te brengen maar persoonlijk vind ik 5 dagen per week wel erg veel. Ik vraag me dan af waarom je een kind wilt. Dan heb je daarnaast ook paarden te verzorgen. Als ik nu je dagelijkse planning lees word ik al bekaf....

Eerlijk, ik dacht vroeger ook zo, maar tegenwoordig moet je gewoon 5 dagen per week werken om rond te komen. En ja ik ga misschien wel wat dingen missen, maar het kind is ook geen 5 dagen per week echt weg. Als hij/zij bij mijn ouders verblijft is ie gewoon thuis, alleen in het voorste gedeelte van het huis. En als het kind naar school moet is het ook 5 dagen per week van huis... En 's avonds kan je ook quality time bieden aan het kind, en er zijn de weekends nog waar je veel tijd kan besteden aan het kind.

**Geplaatst**: 04-04-13 19:55

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 04-04-13 19:55

S,avonds ligt het kindje wel vroeg op bed..

verder heb je al veel uitgezocht,waardoor je eigenlijk je keuze al gemaakt hebt denk ik.

Weet je vriend nog nergens van af, pas dan op dat hij niet zomaar dit topic tegen komt, of vaneen derde dit hoort.

**Geplaatst**: 04-04-13 20:17

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 04-04-13 20:17

Vergis je niet in het hebben van een kind. Ik weet niet of ik het opnieuw weer zou doen als ik alles zou weten. Maar als ik eerder zou weten hoeveel ik van ze hou, had ik ze 10 jaar eerder genomen. Na de 2e heb ik altijd gezegd dat er geen derde komt! Maar vraag dat maar over 2 jaar weer. Het zal mij niets verbazen als wij nog een derde 'nemen'. Ik werk 30 uur in de week, waarvan 2 avonden. Mijn man werkt 40 uur in de week waarvan 4 avonden. Ja 's ochtends zitten we aan het ontbijt met z'n allen, 1 1/2 dag past mijn schoonmoeder op en de andere dag en avond een meisje (22 jr) uit de buurt en nog op 1 avond onze surrogaat opa en oma (vrienden van 65+). Wij kunnen geen KDV betalen. Ook niet als ik mijn paard zou verkopen.

Vergis je niet wat een KDV kost! Het kan vaak voordeliger zijn om part-time te gaan werken.

Nu over je relatie: Vraag of hij er serieus over na wil denken, voor jou. Ook jij kunt er dan serieus over nadenken. Geef elkaar 6 maanden en neem dan een besluit. Bedenk wel dat jij niet over 10 jaar ook nog kinderen kan krijgen (mocht de relatie mislopen), hij wel. Maar als hij echt geen kinderen wil, kun je hem dit niet opdringen. Je relatie moet echt goed zijn om de eerste paar jaar door te komen. Langdurig slaaptekort gaat echt op je zenuwen werken. Maar als jullie cht van elkaar houden...

**Geplaatst**: 04-04-13 20:26

Geplaatst: 04-04-13 20:26

willeke_x schreef:
En 's avonds kan je ook quality time bieden aan het kind, en er zijn de weekends nog waar je veel tijd kan besteden aan het kind.

Doordeweeks vallen die avonden wel tegen hoor!
Mijn ene dochtertje ligt om 6 uur op bed en mijn andere dochtertje om 7 uur. Om half 4 is school klaar en ga ik ze halen, maar ze zijn ook wel vaak te moe om nog leuk te doen (lees: pesthumeur en klieren van vermoeidheid). Als je zelf de hele dag hard gewerkt hebt zijn de avonden eigenlijk bepaald niet het leukste deel van de dag

Je hebt er iig goed over nagedacht +:)+

Ik zou wel kijken wat je nog kunt met opvang mochten je ouders wegvallen (ruzie, ziekte, overlijden, ouders zelf geen zin meer/te druk) want dat is toch wel iets reeels. En kinderopvang zijn best wachtlijsten voor, ik had destijds echt geluk dat er een KDV ineens ging uitbreiden, want elders zaten er wachtlijsten op van minimaal 9 maanden en ik moest echt aan het werk :))

Ben me wel weer bewust hoe blij ik ben dat ik thuis kan blijven bij mijn kindjes!!!!

O en nu Utrolig het zegt: ik werkte 4/5 en mijn KDV was particulier. Als ik de vaste lasten had moeten betalen dan had ik het dus echt niet kunnen betalen. Nou betaalde mijn vriend gelukkig de hypotheek etc. etc. maar dat is dus mede een reden dat ik niet werk : opvang is duurder dan wat ik binnenbreng 8)7

**Geplaatst**: 04-04-13 20:34

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 04-04-13 20:34

Even een kanttekening : KDV toeslag is inkomensafhankelijk he,als alleenstaande betaal je echt stukken minder zelf dan wanneer je met zijn tweeën werkt!

En tegenwoordig zijn er weinig wachtlijsten meer voor KDV,omdat er zo bezuinigd wordt,kiezen ze mensen vaker voor andere opties (gastouder,familie,vrienden en minder werken etc)

Verder zijn er goede tips gegeven al.

Al lijkt het heel rooskleurig hoor,fulltime werken en een kindje klinkt nu leuk,tot je kindje er is. Veel moeder schrikken van het gevoel wat moedergevoel heet. Keuzes die je daarvoor maakte kunnen in een keer heel anders vallen. Je intens schuldig voelen bijvoorbeeld als je werkt..
En wat hierboven geschreven werd,savonds is het echt geen quality time vaak hoor,haasten voor het eten,badderen en ergens tussendoor ook nog eens rothumeurtjes wegwerken. Want die humeurtjes komen zeker voorbij als je werkt en het kind moe is en de ontlading komt vaak als ze thuis zijn.

**Geplaatst**: 04-04-13 20:46

Geplaatst: 04-04-13 20:46

ik zou als eerste eens een GOED gesprek met je vriend aan gaan. hem duidelijk maken hoe groot je kinderwens is. probeer eens duidelijk te krijgen of hij echt, echt geen kinderen wilt of dat hij alleen maar "bang" is voor de toekomst.

je hebt het allemaal leuk uit gedacht maar denk er alsjeblieft goed over na. alleenstaand en dan full-time werken met een kleine vind ik persoonlijk echt niets. kindje 5 dagen bij een ander onderbrengen is echt veel en je zal kleine dus weinig zien. kleine is wakker, breng je weg, haal je op, zie je een paar uur en kan al weer naar bed. zeker in het begin zal je dus een hoop missen van de ontwikkeling. en daarnaast heb je het over een paard. die wil je houden?? doe je daar nog wat mee? je verteld dat je ook de paarden van je tante doet a 1 uur per dag zodat je gratis kan staan.
dit wil je erbij blijven doen? houd er rekening mee dat dit erg zwaar is. en het is weer een uur minder bij je kind.

even mijn situatie: ik ben zelf BAM-mama van een kleine van 2 en nu zwanger van de 2e. ik werk 28 uur in de zorg. dus korte diensten verspreid over 6 dagen. mijn kleine gaat 1 hele en 2 halve dagen naar het kdv. mn moeder brengt haar en ik haal haar op. ik heb ook weekenddiensten en avonddiensten en dan past mn moeder op. ik voel me soms echt schuldig dat ze zoveel ergens anders is. ik zie dat ze het leuk heeft op het kdv en oma maar het voelt niet goed. gelukkig werk ik maar ochtenden tot 12.30 uur dus de rest van de dag is ze bij mij. tijdens mn avonddiensten slaapt ze dus dan "mist" ze me niet. maar ik moet er echt niet aan denken dat ik om 17.00 uur uit mn werk kom, kind ophaal, eten en vervolgens al op bed moet doen. de lange kinderdagverblijfdag is hier een verplichte dag van het dagverblijf. ik ben dan al om 13 uur thuis maar je mag ze pas om 16.00 uur ophalen. die tijd gebruik ik om even naar mn paard te gaan en even snel door het hius te gaan. dingen waar ik met kleine geen tijd voor heb of wat sneller gaat zonder kleine om me heen. maar de dag met haar is dan kort hoor. want rond 19.00 uur liggen ze alweer op bed. en den avonden zijn niet altijd gezellig omdat ze doodop zijn van het kdv. tijd voor mn paard heb ik amper. ik ga er niet meer elke dag heen en heb zeker geen tijd om elke dag een uur daar bezig te zijn. nu is ze gelukkig wat groter en kan ze mee. maar echt rijden kan ik niet. dat dus hoogstesn 3x in de week even snel. dus meteen vanuit mn werk of even snel een uurtje op mn vriije dag. en ook dan voel ik me schuldig. ..

Nomineer dit bericht ×