Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-02-13 18:47

Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst door de TopicStarter : 08-02-13 18:47

Kon zo niets vinden dus plaats ik het hier.

Iedereen maakt het mee, afscheid nemen van een dierbare.
Er komt veel op je af en hoe ga je met je verdriet om.
Heb je nog kans om afscheid te nemen of is iemand heel plotseling overleden.

Merk zelf dat ik op het moment behoefte heb om mijn "ervaringen" te delen, soort van therapie om het maar zo te zeggen.
Misschien kan dit ook wel een topic worden waar men troost kan vinden, hun ei kwijt kunnen en "ideeën" op kunnen doen.

Mijn beide ouders zijn er niet meer, 15-08-2011 is mijn vader overleden en 19-01-2013 mijn moeder.
Als kind krijg je vaak heel veel te verwerken en te regelen.
Maar bij beide was er gelijk de vraag of we wilden helpen bij het afleggen.
Denk nu niet aan een hondje die af moet zoals ik als galgenhumor benoemde maar met ie het wassen en aankleden van de overledene.
En daar sta je dan, wel doen niet doen.
Kreeg van de uitvaartverzorger te horen dat het wel bij kon dragen aan het verwerken en dat ze vaak mee maakte dat men er troost in vond.
Besloten om het te doen en daar sta je dan, je vader en dus later je moeder wassen zodat ze schoon naar hun laatste rustplaats kunnen gaan...
Heel raar en vreemd maar zeker ook therapeutisch.
Er zijn mensen die regelen en zetten hoe en wat ze willen op papier, mijn ouders niet...
Vader was dement geworden en wist niet veel meer en moeder was niet van plan om te gaan.
Dan is er dus het uitzoeken van de kleding, wat voor kist en begraven of cremeren.
De rouwbrief samen stellen, adressen zoeken, muziek uitzoeken en instanties op de hoogte brengen, ondertussen bloemstukken bekijken, kleding voor jezelf bedenken en je wordt de dagen tussen overlijden en het definitieve afscheid nemen geleefd.

Mijn vader is dus gecremeerd, heel kleinschalig en intiem, de kist is, waar we in een kring omheen stonden, weg gegaan achter een gordijn.
Door zijn dementie was ik al een poosje afscheid aan het nemen van de vader die hij vroeger was, hield nog steeds heel veel van hem en het moment dat ik bij de artsen de beslissing heb moeten maken over zijn leven komt met vlagen nog terug.
Maar toch ook vanwege zijn leeftijd, 79, gaf zijn dood ook een stuk rust.
Hij was toen hij nog gezond was altijd voor anderen aan het bezig, altijd bezig met het vrijwilligerswerk en de ouderen en jeugd om hem heen, de laatste weken lag hij ziek op bed en het deed pijn om de man die hij ooit was zo te moeten zien.
Mijn moeder wilde begraven worden, kleine dienst , ook wel intiem, en na afloop zijn we met zijn allen naar haar laatste rustplek gegaan en hebben haar daar na een gedicht rustig naar beneden laten zakken.
Ze was niet geheel gezond maar stond op haar manier steeds beter weer in het leven, een acute longontsteking met daardoor een hartstilstand heeft er voor gezorgd dat ze 2 dagen daarna ondanks het op tijd reanimeren hersendood is verklaard.
Ben nog een dag ervoor bij haar geweest en zei nog ik spreek je van de week wel weer...
Heb geen afscheid kunnen nemen, kunnen zeggen wat ik nog wilde zeggen.
Dit voelt nog het moeilijkste allemaal...

Mijn vader woonde al in een verpleegtehuis dus daar was vrij snel alles al weg, mijn moeders huis zijn we nu mee bezig.
En dat is echt verstand op nul en doen wat je moet doen, verdriet komt later wel.
En dat verdriet is er, borrelt onder de oppervlakte en laat zich elke dag wel even zien...

Muziek bij mijn vader was:
Marco Borsato - Afscheid nemen bestaat niet
Ben Cramer - de Clown
Chantal Jansen - Papa
Simon and Garfunkel - Bridge over Trubled water

Muziek bij mijn moeder was:
Ilse de Lange - The One
Karin Bloemen - Geen kind meer
Glennis Grace - Dit is mijn wens
Bette Midler - The Rose

6 november 1931 - 15 augustus 2011
"Ja zei de clown, ik ben hier klaar
Mijn tijd zit erop
Het doek gaat dicht
Ik stop ermee
Maar beloof mij één ding
Denk aan mij met een glimlach op je gezicht"

22 februari 1950 - 19 januari 2013
"Rozen verwelken
Vlinders vergaan
De liefde voor onze vader
Is nooit over gegaan
Ze zijn weer samen"

Lang stuk geworden, zal het nu even weer laten bezinken...

Schroom niet om te reageren, maakt niet uit hoe.

**Geplaatst**: 08-02-13 18:49

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 08-02-13 18:49

Heel veel sterkte, het gemis blijft altijd...
Een hele generatie is dan opeens weg, je komt zelf opeens bovenaan te staan. Dat lijkt mij zo apart, die verschuiving; maakt je ook uitermate bewust van je eigen stervelijkheid.
Hoe ben jij omgegaan met je nieuwe plek?

**Geplaatst**: 08-02-13 18:52

Geplaatst: 08-02-13 18:52

Goh, wat ben jij sterk zeg! _O_

Dat je dit zo neer kunt zetten, zo erover praten, ik vind het heel erg knap!

Ik wist niet dat je zelf ook je dierbaren mocht afleggen.. Maar dit zal inderdaad zeker kunnen helpen!

Heel veel sterkte nog :(:)

Ik vind je erg sterk!!

**Geplaatst**: 08-02-13 18:56

Geplaatst: 08-02-13 18:56

Heel veel sterkte met het verwerken van deze verliezen! Ik weet niet hoe het is om ze te missen, maar het lijkt me ontzettend moeilijk voor je.

**Geplaatst**: 08-02-13 18:56

Geplaatst: 08-02-13 18:56

Heftig hoor... Gelukkig zelf niet meegemaakt, alleen mijn opa's en oma, dat is ook heel verdrietig, maar toch een soort van 'normaal'.
Ouders is toch heel anders, je bent ineens geen kind meer, wat Karin Bloemen ook zingt. Mooi lied is dat vind ik.
Heb je verder nog broers en zussen, of ben je alleen? Het helemaal alleen moeten verwerken lijkt me best zwaar.

Veel sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-02-13 19:09

Geplaatst door de TopicStarter : 08-02-13 19:09

@Vuurneon: Hele generatie is inderdaad ineens weg, je kan gewoon niets meer vragen.
Vandaag ook samen met mijn zus bezig geweest om spullen uit te zoeken, komen we een kistje van mijn oma tegen met allemaal foto's van vroeger.
En daar sta je dan, wie zijn al deze mensen??
Dan is er weer zo'n mokerslag momentje... zou het zo graag aan mijn moeder willen vragen..
Hoe ik hier nu in sta..
Ben nu sinds kort 35 en woon samen met een geweldige vriend van 30, hij heeft nu nog geen kinderwens en ik heb zo gezegd een biologische klok die wat sneller aan het tikken is..
Een opa zal ons kind als die zou komen nooit hebben, want zijn vader is vorig jaar overleden, oma zal dan mijn schoonmoeder zijn...
Maar weet nu al dat ik veel verdriet zal hebben dat de kleine die ik op de wereld zou zetten nooit mijn ouders zou leren kennen.

@_Nancy: Dank je...

Bij mijn schoonvader hebben ze het niet gevraagd, mijn schoonmoeder 3 schoonzussen en vriend hadden dat ook niet gewild.
Geen idee waarom het niet gevraagd is eigenlijk...

@Jibbel; Dank je.

@Verootjoo: Was een tiener toen mijn oma en opa kwamen te overlijden en moest er toen ook niet aan denken om te moeten kistje kijken...
Eerste keer dat ik iemand durfde te zien die was overleden was maart 2011, de fokker van Friese paarden was overleden en ik kwam daar zo vaak..
Noemde hem wel eens mijn tweede papa...
Lied van Karin Bloemen is echt schitterend en zo ontzettend toepasselijk!
Ik heb van moeders kant nog een oudere zus die nu ook veel regelt en van vaders kant een oudere broer en zus waar ik geen contact verder mee heb.

**Geplaatst**: 08-02-13 19:13

Geplaatst: 08-02-13 19:13

Woestein schreef:
ik heb zo gezegd een biologische klok die wat sneller aan het tikken is..

Ik had altijd al een kinderwens, maar sinds mijn vader afgelopen zomer onverwacht overleden is (hartinfarct) tikt hij nog veel sneller, heel bizar.

**Geplaatst**: 08-02-13 19:28

Geplaatst: 08-02-13 19:28

Jeetje wat heftig! Ik hoop dat je niet denkt dat je alleen bent nu en dat er nog heel veel mensen/dierbare voor je klaar staan.

Het klopt trouwens wat je zegt dat het therapeutisch werkt om de overledene aan te raken/knuffelen/wassen er gewoon even mee bezig zijn.

Het is voor de nabestaanden vreselijk verdrietig en soms duurt het heel lang voor het verwerkt is, omdat men er heel lang stil blijft/moet staan. In geval van het huis opruimen, begravenis/crematie regelen, gesprekken met artsen, eventueel beslissen over doneren. Sommige nabestaanden moeten ook weleens de beslissing nemen. Wanneer iemand die beslissing genomen heeft is het achteraf vaak dat ze gaan nadenken over of het wel de juiste was, maar een arts laat iemand dat echt niet beslissen als de situatie niet uitzichtloos is.

Wat mij altijd troost geeft is dat ik weet dat er geen pijn meer is..

Persoonlijk vind ik de dood heel vredig.. In mijn werk heb ik het meegemaakt en vond het eigenlijk altijd heel mooi, iemand die in sommige gevallen, eindelijk lag te `slapen` zonder pijn. Heel vredig.. Het klinkt heel raar ik weet het, maar dat is wel zoals ik het ervaar.

Dieren nemen ook afscheid van een overleden dier door te snuffelen/ruiken/duwen en wanneer dat niet lukt in sommige gevallen een heel pijnlijk geluid en dan is het klaar, of dieren het dan al verwerkt hebben geen flauw idee maar dat is wat ik ook weleens gezien heb.

Ik hoop dat ik hiermee iemand kan helpen, het is niet gemeen bedoeld allemaal al klinken sommige dingen wat raar, maar dat is zoals ik het allemaal zie/ervaar.

Laatst bijgewerkt door bfsunshine op 08-02-13 19:31, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-02-13 19:29

Geplaatst: 08-02-13 19:29

Heino schreef:
Woestein schreef:
ik heb zo gezegd een biologische klok die wat sneller aan het tikken is..

Ik had altijd al een kinderwens, maar sinds mijn vader afgelopen zomer onverwacht overleden is (hartinfarct) tikt hij nog veel sneller, heel bizar.

Waarschijnlijk is dit omdat je in je eigen kinderen vaak heel veel dingen van je ouders terug ziet. Waardoor je je ouders of een hiervan toch nog een stukje bij je hebt.. Ook al weet je dit niet van tevoren, onbewust denk je waarschijnlijk wel zo

**Geplaatst**: 08-02-13 19:39

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 08-02-13 19:39

Zou ook nog best wel kunnen roxxxiejjj! Ik dacht zelf dat het vooral komt omdat het tijdelijke van het leven zo onder je neus gedrukt wordt. Mijn vader was een sportieve man van net 50 die goed voor zichzelf zorgde en kreeg ook van de een op andere dag een hartinfarct. Dat maakt je wel kwetsbaarder voor je gevoel

**Geplaatst**: 08-02-13 19:40

Geplaatst: 08-02-13 19:40

jeetje wat heftig zeg!
Maar god wat ben jij een sterke vrouw,respect hoor!
Mijn zus is in November overleden aan kanker,dat heeft mij zo veel gedaan.
Moet er niet aan denken om mijn ouders te verliezen! Maar ja zo is het leven,
Wens jou heel veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.

**Geplaatst**: 08-02-13 20:10

Geplaatst: 08-02-13 20:10

@Woestein ..Wat een herkenbaar verhaal , ik zie veel dingen terug die ik zelfs 3 jaar geleden
heb mee gemaakt .
Allereerst sterkte met het verlies . :(:)

In 2010 werd mijn moeder een week voor kerst opgenomen in het ziekenhuis met uitdrogings verschijnselen
en acute verwardheid .Het bejaardentehuis waar ze woonde durfde het niet aan met mijn moeder
zo het weekend in te gaan .De week erna is ze door de scan geweest en zag men dat ze helemaal vol
kanker zat .In de botten , longen , lympfen ..., drie weken na opname is ze gestorven in het ziekenhuis .
Ik was er bij ..heb haar hand vast gehouden ...dit was zeer speciaal .
Echt afscheid kunnen nemen heb ik voor mijn gevoel niet , ze was te verward en hoopte weer lekker naar huis te kunnen gaan.
Ze had gelukkig ooit wel wat wensen geuit omtrend haar uitvaart ..."verbrand me maar en strooi me maar uit"
Een mis ..hoefde voor haar niet , een avondwake hebben we wel gehouden.
Het afscheid was mooi ...ik denk dat ze er blij mee zou zijn geweest .
Tja ..vandaag zou ze 86 zijn geworden .

Mijn vader , stierf 2 maanden later door een longontsteking 6 dagen voordat hij 98 zou zijn geworden .
Paps zat in een verzorgings tehuis , en was al jaren dement .Herkennen deed hij je wel , maar wist niet
wie je was . Alles omtrend de uitvaart was snel geregeld ...want we hadden ervaring en wisten precies
wat wel wel en niet wilden .We kregen het zelfs voor elkaar in de kerk tijdens de avondwake een soft versie
van de radetzky mars te mogen draaien .Daar was hij helemaal gek van .
Gevoel van afscheid kunnen nemen ...nee ook hier niet .

Bij beide heb ik samen met broer en zus de kist gesloten .

Tja ...en dan zit je op een gegeven moment met twee grote kokers met as ....en nu ??
Mijn broer en ik hadden graag een plekje gehad om naar toe te kunnen gaan , maar de rest van de zussen wilde hier geen geld aan besteden .
Uiteindelijk zijn we met z,n allen met de veerpont de Rijn op gegaan en hebben de as daar verstrooid .
Dit vonden we toepasselijk , aangezien mijn ouders lang op de binnenvaart hebben gezeten.

Als aandenken heb ik twee glazen waxine lichtjes laten maken , waar as in verwerkt is .

Afbeelding

Verder had ik van beide de trouwring , gouden naamplaatjes , sterrebeeld hangertjes etc .
Dit heb ik laten smelten en daar een ring van laten maken met een klein steentje waar onder van beide
wat as zit .

Word het verdriet minder met de tijd ...nee , leer je er mee om te gaan ? ja .
Maar op die "speciale" dagen word je er weer extra aan herinnert .

**Geplaatst**: 08-02-13 20:21

Geplaatst: 08-02-13 20:21

Heino schreef:
Zou ook nog best wel kunnen roxxxiejjj! Ik dacht zelf dat het vooral komt omdat het tijdelijke van het leven zo onder je neus gedrukt wordt. Mijn vader was een sportieve man van net 50 die goed voor zichzelf zorgde en kreeg ook van de een op andere dag een hartinfarct. Dat maakt je wel kwetsbaarder voor je gevoel

Dat speelt bij mij ook heel sterk mee; stiekem geloof je nog in de onsterfelijkheid van de ouders (ook al weet je dat het onzin is) en als je er op zo'n k*t manier mee geconfronteerd wordt ben je zelf ook heel erg bewust van je eigen sterfelijkheid en denk je: waarom uitstellen? Leven kan zo over zijn... Juist als het om ouders gaat.
Ik merk het sterk nu mijn ouders ouder worden, ik wil niet te lang wachten met kinderen want ze worden er niet jonger op. Nu word ik er zelf ook niet jonger op natuurlijk

Maar ik merk wel dat ik mij laat beinvloeden door mijn ouders; ik wil bv ook niet te ver weg wonen bij ze... Ik was jong toen mijn vader een infarct kreeg en het ternauwernood overleefde (en ik was alleen bij hem in de ambu en ziekenhuis). Merkte pas later de impact ervan toen mijn oom stierf na een herseninfarct een paar jaar later. Ook over mijn eigen sterfelijkheid.
(even nagaan dat van mijn vaderskant al 4 broers plots dood zijn neergevallen...)
Tijdens de uitvaart van mijn oom sprak mijn vader deze woorden: wie is de volgende????

blijft ook bizar, ineens mis je als kind een vader/moeder en weg is een generatie.... en dan blijf je zelf achter om in de voetsporen te treden van je ouders om ze op te volgen in de lijn. Zet je wel aan het denken

Ditano; wat een prachtig gebaar om op die manier ook iets heel tastbaars van je ouders bij je te hebben

**Geplaatst**: 08-02-13 20:23

Geplaatst: 08-02-13 20:23

Wat een 'fijn' topic om te lezen! Doet me erg goed vandaag. Wat zijn jullie ook allemaal erg sterk.

Op 15 maart 2012 is mijn vader plotseling overleden. Op 56 jarige leeftijd. Mijn ouders waren al jaren gescheiden, mijn broertje een wrak dus ik heb overal alleen voor gestaan. Alle beslissingen en dingen die je moet regelen, als je het nooit hebt hoeven doen kan je je niet voorstellen wat er allemaal bij komt kijken!

Vandaag is mijn vaders eerste verjaardag sinds zijn overlijden... Rare dag. Ik haal er heel veel kracht uit dat ik een aantal bijzondere momenten met mijn vader heb gehad in de maanden voor zijn overlijden. Heel toevallig, want zijn overleiden was onverwacht.

Heb de crematie helemaal geregeld op een manier die bij mijn vader past. Leuke liedjes, grappige sprekers en afgesloten met een doedelzak omdat mijn vader Schots was. Geen koffietafel, maar een drankje 's avonds in zijn stamcafé. Het was super druk en voelde me erg gesteund.

Wat ik wel mis is contact met mensen die me snappen. Heel cliché, maar het leven gaat gewoon door, het lijkt wel alsof iedereen het vergeet...

**Geplaatst**: 08-02-13 20:27

Geplaatst: 08-02-13 20:27

@ Woestijn, gecondoleerd en heel veel sterkte.
Ik kan helaas gedeeltelijk je gevoelens delen.

Mijn moeder is vorige week overleden. Ze had 2 jaar geleden borstkanker, na amputatie en zware chemo's en een heftig jaar begon alles er weer positief uit te zien. Afgelopen augustus werden er uitzaaiingen in haar longen ontdekt, ze heeft daar nog hele zware bestralingen voor gekregen, maar werd dood- en doodziek van de bijwerkingen. Maar weer krabbelde ze op. Zo'n dapper mens. Begin december kwam de mokerslag: uitzaaiingen in haar hersenvlies en opnieuw in haar longen. Zij en wij wisten dat dit het einde betekende.
Door haar lange ziekte-periode hebben we ons goed kunnen voorbereiden op haar afscheid. Ze heeft tegen al haar geliefden kunnen zeggen wat er op haar hart lag. We hebben samen gehuild, herinneringen opgehaald, gelachen. Het was een heftige tijd, zowel emotioneel als fysiek (we wonen 400 km bij mijn ouders vandaan en reden elk weekend op en neer)
Mijn moeder is 27 januari 64 jaar geworden. Op die dag nam ze definitief afscheid van haar beide kleinkinderen. Dat vond ze het allermoeilijkste. 29 januari is ze, op haar wens, in slaap gebracht, waarop ze 1 februari in het bijzijn van mij en mijn vader is gestorven. Ze had alles zelf geregeld en aan ons verteld, we hoefden haar wensen alleen nog maar door te geven aan de uitvaartverzorger. Van te voren was al afgesproken dat mijn schonnzusje zou helpen bij het afleggen en dat ze opgebaart zou worden in de slaapkamer. De tekst voor de rouwkaart had ze aangegeven en de adressenlijst lag keurig getypt klaar. Ze heeft zelfs mijn vader nog geholpen zijn kleding uit te zoeken voor de uitvaart ...
Gisteren was de crematie, het was prachtig ! Precies zoals ze zich gewenst had. Ik heb een tekst van 3 kantjes (tja, mijn moeder kletste graag) voorgelezen. Het was mooi, maar tegelijkertijd de zwaarste dag in mijn leven.
Tja, en nu ? Nu moeten we verder, mijn vader nu alleen en dat vind ik zo erg voor hem. Vanochtend zijn we weer naar ons eigen huis gereden. Het is fijn weer thuis te zijn, alle beestjes weer zelf kunnen verzorgen. Het verdriet komt in vlagen, soms overvalt het me ineens. Volgende week ben ik jarig, mijn vader komt, voor de eerste keer helemaal alleen ...

**Geplaatst**: 08-02-13 20:28

Geplaatst: 08-02-13 20:28

vuurneon schreef:
Tijdens de uitvaart van mijn oom sprak mijn vader deze woorden: wie is de volgende????

Eerst dacht ik altijd dat mijn eigen dood vast nog ver weg zou zijn. Toen kwam de dood van mijn opa begin 2011. No way dat mijn vader toen gedacht heeft "ik ben vast de volgende". En toch was hij het.. Sindsdien leef ik zelf nóg meer bij de dag. Had ik al erg, omdat ik tot mijn opa alleen maar crematies/begrafenissen van leeftijdsgenoten heb gehad. Daarom heb ik ook eigk altijd alles wel uitgesproken tegen mijn dierbaren, zo ook tegen mijn vader. Ik heb dus gelukkig geen "had ik maar..." gedachten, ook al kwam zijn overlijden zo onverwachts.

**Geplaatst**: 08-02-13 20:31

Geplaatst: 08-02-13 20:31

Ook hier beide ouders verloren.

Mijn vader stierf geheel onverwacht op 24-06-1998 op 49-jarige leeftijd aan een overdosis drugs.
Ik was toen 11 jaar oud, dus kwa regelen enzo niet heel veel meegekregen.
Maar mocht van mijn moeder niet in de kist kijken, omdat hij er heel eng uit gezien zou hebben.
Heb wel de crematie bij gewoond, maar ik was nog zo jong en zo in tranen dat ik er vrijwel niets meer van weet.
Wel weet ik de kleur van de kist nog. En dat er heel veel mensen waren die ik eigenlijk nog nooit allemaal gezien had!
Hij scheen behoorlijk wat goede vrienden te hebben.

Op 21-12-2011 overleed mijn moeder aan de gevolgen van borstkanker, ze was toen 54 jaar.
Twee jaar eerder werd bekend dat ze kanker had, door de gehele molen geweest en uiteindelijk was ze 'kankervrij'
Eindelijk dacht ze weer van het leven te gaan genieten, helaas pakte dit geheel anders uit.
Nog geen 4 weken later begon ze slecht te zien en moeilijk te lopen.
Dus opnieuw naar het ziekenhuis, scan van haar hersenen gemaakt.
Er bleken dus heel veel kleine tumoren in haar hersenen te zitten grootte doperwt / bruineboon.
Hiermee konden ze niets meer, ze was opgegeven.
De grond zakte onder mijn voeten vandaan, het is over maar hoe lang nog voor dat het echt zover is?
Dokter zei misschien 2 a 3 maanden met een beetje mazzel 6.

Het werden dus 7 weken.
Waarvan de laatste 1,5 week op de afdeling psychiatrie, vanwege waanbeelden door de medicijnen die haar hersenvocht moesten doen afnemen.

Ja, en dan moet er van alles geregeld worden.
Dus eerst maar contact opnemen met de uitvaartverzekering en de uitvaart ondernemer.

Konden direct terecht om van alles uit te zoeken.
Kaarten bloemen en als laatste de kist.
Komt dus de beste man met een boek vol met kisten, en begint uiteraard bij de goedkoopste.
Waarop ik dus de meest onzinnige opmerking maak: Dat is dus het instapmodel?...(bij auto's noemen ze dat zo)
Gevolg dus door een schaterlach van alle aanwezigen.
Ja, sommige opmerkingen kun je soms beter voor je houden.. Zo ook deze.

Uiteindelijk alles mooi voor elkaar en de uitvaart is prima verlopen.
Ondanks dat het toch een rot periode was, was ik toch opgelucht dat alles achter de rug was.
Eindelijk had mijn lieve moedertje de rust gekregen die ze zo graag wilde, na als dat gehannes in het ziekenhuis.

**Geplaatst**: 08-02-13 20:34

Geplaatst: 08-02-13 20:34

jorika1986 schreef:
Konden direct terecht om van alles uit te zoeken.
Kaarten bloemen en als laatste de kist.
Komt dus de beste man met een boek vol met kisten, en begint uiteraard bij de goedkoopste.
Waarop ik dus de meest onzinnige opmerking maak: Dat is dus het instapmodel?...(bij auto's noemen ze dat zo)
Gevolg dus door een schaterlach van alle aanwezigen.
Ja, sommige opmerkingen kun je soms beter voor je houden.. Zo ook deze.

Nee joh, juist niet! Mits de omgeving het kan waarderen natuurlijk

Ik ben zelf ook heel erg van de humor om zulke situaties iets te verlichten, niets mis mee toch? Het is ook een manier van omgaan met

**Geplaatst**: 08-02-13 20:39

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 08-02-13 20:39

Wij hebben ook veel gelachen. Mijn vader was een aparte man die vaak irritante/grappige dingen deed. Huilen en lachen ligt dicht bij elkaar.

Ik ben er vooral doorheen gekomen denk ik door mijn houding dat ik voel dat ik voel. Ik huilde als ik verdrietig was/ben, maar 2 dagen na het overlijden ben ik gewoon naar mijn oma's verjaardag gegaan. Ik had daar op dat moment zin in, dus dat deed ik.

**Geplaatst**: 08-02-13 20:41

Geplaatst: 08-02-13 20:41

Helemaal mee eens Heino

Ik werk tussen de oudjes, dus ik zie heel veel kisten voorbij komen en hoewel ik ook veel dierbaren in de familie heb begraven, maar het de dood voor mij ontzettend bespreekbaar omdat ik er toch veel mee in aanraking kom. Meest bizarre was de besloten crematie waarin de overledene de enige uitgenodigde was

(ja dat heb ik ook hardop gezegd; hoe besloten kan je het hebben, als de enige die is uitgenodigd in de kist ligt!).
ik vind het juist fijn als veel bespreekbaar is en er geen taboe op rust; dood gaan wij allemaal, dat is 1 ding dat zeker is. De dood komt ook altijd te vroeg en voor diegene die vreselijk moeten lijden; altijd te laat... Maar het bespreekbaar maken, maakt het meer tja acceptabel? Mijn oom was terminaal en heeft ontkent dat hij dood ging. Was taboe

Dat is zo zwaar geweest voor iedereen, want geen enkele wens werd kenbaar en hij is gestorven als een verbitterde man die het lot niet accepteerde... Hij had zijn rust ook niet gevonden in de dood.

Laatst bijgewerkt door vuurneon op 08-02-13 20:44, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-02-13 20:44

Geplaatst: 08-02-13 20:44

@ vuurneon..

De waxinelichtjes laten maken , was natuurlijk niet goedkoop .
Maar dit zet je wel eerder op tafel dan een urn .
Eigenlijk wilde ik ook nog een assierraad kopen , heb er dan ook lang over na moeten denken .
Toen kwam het idee van het goud van mijn ouders te laten smelten om er een ring van te
laten maken .Pff ook prijzig natuurlijk , het zou zo,n 200 Euro kosten .
Uiteindelijk heb ik de ring vorig jaar laten maken , het goud wat overbleef wilde ik verrekenen .
Omdat de goudprijs zo hoog was heeft het me niets gekost , beter nog ik kreeg 16 Euro

.

Dit is de ring ...die is dus massief

**Geplaatst**: 08-02-13 20:46

Geplaatst: 08-02-13 20:46

ik kan alleen maar zeggen:

Echt heel erg mooi! zowel idee erachter als de uitvoering!

**Geplaatst**: 08-02-13 20:52

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 08-02-13 20:52

We hebben mijn vaders as nog, en een deel in kleine losse zakjes gestopt. Ik weet nog niet wat ik met "mijn zakje" wil doen. Aan de ene kant vind ik zoiets als een waxinelichthouder prachtig, aan de andere kant ben ik heel nuchter en denk ik "tja, straks heb ik zakje met toevallig alleen kist"

**Geplaatst**: 08-02-13 20:55

Geplaatst: 08-02-13 20:55

Een restje as van beide heb ik ook nog ...

@Siggy ..Extra sterkte gewenst ...het is nog zo recent ... :(:)

Fijn dat het afscheid mooi was , al was het zwaar .

**Geplaatst**: 08-02-13 20:59

Geplaatst: 08-02-13 20:59

Siggy, jij extra sterkte, het is heel raar inderdaad de eerste keer zonder...

Die waxine lichtjes vind ik wel mooi eigenlijk, toch iets van je dierbaren in huis, maar wel bescheiden.

De ring is ook prachtig, blijvend hun sieraden verwerkt in een sieraad voor jou.

Lach en een traan horen bij elkaar en ook om mooie herinneringen kan je lachen.

Mijn moeder is op koninginnedag 2000 overleden en begraven op haar 53e verjaardag.
Mensenchymaal ovarium carcinoom, lang ziek geweest, hard gevochten, verloren.
Ca 10 dagen voor ze overleed was de bedoeling dat ze in slaap werd gebracht en zou komen te overlijden,
ze was blijkbaar eigenwijs en sterk en heeft toen nog 10 dagen geleefd.
Omdat we wisten wat er ging gebeuren optimaal gebruik gemaakt van de resterende tijd, gepraat, gelachen, gehuild,
nog van alles tegen elkaar gezegd.
Op dat moment was mijn vader ook al jaren ziek en wachtende op een longtransplantatie
(die hij uiteindelijk ook kreeg na aantal keren ook opgegeven te zijn, hij hoopt dit jaar zijn 10 jarige transplantatie te gaan vieren),
hij lag beneden op bed, mijn moeder boven.

Begravenis, was mooi, zoals zij hem wou hebben, met de kaarten zoals zij ze wou hebben (ze wou dat ik alle enveloppen kaligrafeerde heb dat ook gedaan, toen leefde ze nog)
en met de door haar gekozen muziek.
Bijzonderheidje, dat de dag weer apart maakte..
Onder in het graf zat toen we de kist lieten zakken een pad.. Oepsie... die is dus ongewild slachtoffer geworden van deze begrafenis.
(maar uiteraard te diep om hem eruit te vissen)

Mis haar nog elke dag, maar helaas hoort het verliezen van dierbaren bij het leven.
Heb wel prachtige herinneringen aan haar, waarvan een aantal die allen van ons zijn en van niemand anders.

Nomineer dit bericht ×