Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-02-13 01:12

Heimwee

Geplaatst door de TopicStarter : 03-02-13 01:12

Hallo,

Naar lang denken toch maar besloten een topic te openen. 10 keer begonnen 9 keer weg geklikt.
Gedacht aan een Schaduw account omdat ik het moeilijk vind er openlijk zo over te praten. Maar denk dat er niet veel schipperskinderen op bokt zitten. Dus dan toch maar zo.

Mijn ouders hebben een eigen bedrijf door middel van scheepvaart. Zij wonen en werken op het schip en zijn meestal in het buitenland. Sinds mijn 6e zit ik daardoor op een schippers internaat samen met mijn broers. Eerst was dit in Nijmegen. Mijn heimwee is daar begonnen. Zondagen waren een ware hel. 's ochtends zat ik al met een brok in mijn keel en werd ik huilerig en zeurderig dat ik niet wilde. Maar helaas is er geen school op elk schip dus elke zondag weer terug. Eenmaal op het internaat aangekomen natuurlijk gezellig en leuk met vriendinnetjes spelen (al waren er ook zondagen dat ik alleen maar bleef plakken aan mijn ouders) maar rond 7 uur begon dan het besef door te dringen dat mijn ouders over een uurtje weg moesten. De afspraak was dat de ouders om 8 uur weg moesten en de kinderen aanwezig zijn. Oke klinkt heel streng maar was natuurlijk om het een beetje geordend te laten verlopen. En met dat het besef door begon te drongen plakte ik weer compleet vast en begon ik alweer langzaam huilerig te worden. Om 8 uur als ze gingen raakte ik dan ook compleet over mijn toeren. Als alle ouders weg waren kregen we nog wat te drinken en vertelde we verhalen van het weekend of keken we tv enz. Dan kwam ik weer een beetje tot rust maar zo gauw het bedtijd werd begon het weer van voor af aan. Mijn oudste broer zat op een andere groep waar de ouders om 10 uur weg moesten. Ik wachtte dan bij het raam tot ze langs kwamen om dan compleet over mijn toeren uit het raam te hangen. Mijn ouders zijn toen op ''niet geplande momenten'' weg gegaan om dit te voorkomen. Alleen bleef ik zondags meestal bijna de hele nacht aan de gang. De leiding kwam meerdere keren kijken dan ook en mocht dan soms eventjes eruit om eventjes wat water te drinken en om te proberen me weer rustig te krijgen. Dit lukte maar soms en er waren zondagen dat ik tot diep in de nacht door bleef gaan tot ik uiteindelijk compleet uitgeput in slaap viel.
Maandags was het dan eigenlijk wel weer over. Dan was er school en heel veel afleiding. En buiten dat had ik het ook gewoon heel erg naar mijn zin daar, Het was echt mijn 2e thuis. En niet onbelangrijk hadden ze daar 2 pony's waar ik 1 keer in de week les op kreeg en hoe ouder ik werd hoe meer ik daar ook was. Het was maar zelden dat het maandags of daarna nog was. En al was het zo dan nooit zo erg als op de zondagen.
Vrijdagen na school gingen mijn broers en ik altijd naar onze ouders toe. In vakanties waren we ook gewoon de hele tijd bij onze ouders.

Maar door de MBO en HBO keuzes van mijn broer moest ik of naar Zwijndrecht of naar Maasbracht verhuizen. Ik heb toen gekozen voor Maasbracht omdat mijn opa en oma hier wonen en ik hier 2 nichtjes had. Dit was misschien wel mijn slechtste keuze ooit. Het internaat was koud en kil. Leidings waren meneer en juffrouw en de sfeer was er gewoon belabberd. Hier ben ik heel erg veranderd ik stopte mijn hoofd in het zand eigenlijk en sloot me voor veel dingen af. Op school ging het wel heel goed en had ik vriendinnen. Op het internaat had ik 1 later 2 vriendinnen. Op dit internaat heb ik eigenlijk bijna nooit last gehad van heimwee. Ik denk nu achteraf dat, dat misschien komt omdat ik mij zo af sloot.
In de eerste maanden ergens zijn mijn ouders 2 weken in Maasbracht geweest met het schip om te repareren. In die 2 weken ben ik alleen de weekenden thuis geweest verder was ik op het internaat. Dat wilde ik zelf al snap ik nog steeds niet waarom want ik vond het daar helemaal niet leuk. Later omdat het gezeur in de groep zo hoog op liep ben ik vervroegd naar het begeleid kamer bewonen daar gegaan met 15. Hier was ik altijd 's avonds bij een vriendin. Maar als haar ouders thuis waren eigenlijk nooit. En die dagen/weken was ik altijd alleen in mijn kamer de hele middag/avond.
Rond die tijd ben ik met een klasgenootje mee gegaan naar de manege en daar ook op les gegaan. Haar ouders brachten ons dan en mijn broer haalde ons dan weer op. Dan at ik bij hem en ging ik weer naar het internaat. Na wat aandringen van mijn ouders ben ik die nachten thuis gaan slapen. (mijn ouders hebben ook een huis naast mijn oma waarin mijn broer eerst in woonde en ik nu nog steeds) Ook ben ik toen de zondagen thuis gaan slapen. Langzaam begon dit steeds beter te voelen en minder eenzaam dus redelijk snel ben ik toen ook in het huis gaan wonen. Toen begonnen we al minder vaak naar boord te gaan. Ik weet niet waarom ik niet vaak alleen naar boord ben gegaan maar ging eigenlijk alleen als een van mijn 2 broers mee gingen. Okee ook wel eens alleen maar niet zo vaak.

Toen ik thuis ben gaan wonen begon ik weer terug te veranderen zoals ik eerst was. Al ben ik natuurlijk nooit meer zo geworden als het onbezorgde vrolijke meisje wat ik was toen ik in Nijmegen woonde. Daarvoor was er teveel gebeurt in Maasbracht op het internaat. Maar na vakanties begon de heimwee weer een beetje op te spelen. Dit liet ik niet aan mijn broer merken of in ieder geval dat probeerde ik. Ik kropte het meestal op tot ik naar bed ging om daar eerst flink in mijn kussen uit te huilen. Maandags was het dan wel weer over. Maar na een paar jaar is mijn broer naar Rotterdam verhuisd dus bleef ik alleen achter met mijn 17 jaar.
Sinds dien is het eigenlijk alleen maar erger geworden. Ik gebruik mijn paard als excuus om in de weekenden of vakanties niet naar ze toe te gaan en ''wacht'' eigenlijk gewoon tot zij het weekend thuis komen. Dit gaat ook eigenlijk altijd heel goed. Niet heel vaak heb ik dan heimwee als ze weer weg gaan en als ik het dan al heb is het niet heel erg en maandags ook wel weer over.
Maar rond kerst gaan de matrozen altijd weg en ''moet'' ik naar mijn ouders omdat ze anders te weinig bemanning hebben. Ik geniet echt onwijs van de tijden op het schip lekker bij mijn ouders. Maar na kerst en oud en nieuw als school weer begint en ik terug ga is het bijna altijd een goed raak en ben ik er de laatste 2 of 3 jaar echt een paar dagen kapot van.
De zomer vakanties ben ik ook bijna altijd een paar weken bij mijn ouders. Maar vorig jaar goed voorbeeld zijn we met het schip naar boedapest geweest. De planning voor terug gaan was er nog niet echt maar mijn broer was er ook dus ik zou wel samen met mijn broer terug gaan. No probleem normaal dan. Maar toen was er 1 keer het woord meegaan gevallen en onbewust had ik mij daar zo op vast gepint dat toen het misschien toch niet zo ging lopen ik ruim een week van te voren al met een brok in mijn keel zat. En de laatste 3 nachten mezelf bijna in slaap heb gehuild. Uiteindelijk zijn mijn ouders toen allebei toch nog mee gekomen en ben ik er ongeveer 2 dagen ziek van geweest. Vooral de avonden en ochtenden zijn dan wel het ergst. De 1e dag loop ik dan ongeveer de hele dag met rode ogen rond van het huilen. Ik kan die dag ook eigenlijk niet mijn ouders bellen omdat ik weet dat ik dan onder het bellen ga huilen en ik ook weet dat mijn moeder het moeilijk vind en ik het haar niet zo moeilijk wil maken als ik vroeger deed.

Najhaa om bij het nu aan te komen. Kerst vakantie zit erop. 19 December ben ik naar mijn ouders gegaan om voor matroos te spelen. Tussen oud en nieuw zijn we naar Maasbracht gevaren omdat mijn ouders de badkamer op het schip gingen verbouwen. Dit is zo geplant omdat ik 9 Januari geopereerd ben aan mijn knie en mijn moeder er dan wou zijn. Na de operatie moest mam me dus bijna met alles helpen. Kon me niet zelf aan of uit kleden, trap op of af komen enz. 22 Januari moest ik terug naar het ziekenhuis maar mijn herstel ging trager als geplant en 23 Januari was de badkamer klaar dus de dag erop vertrokken mijn ouders weer. Omdat ik nog niet alleen kon functioneren ben ik mee gegaan.
Omdat ik maandag weer naar school moet moest ik dus weer terug. Maar omdat mijn ouders hun auto thuis hadden laten staan en mijn auto (van mijn ouders) mee was moest mijn moeder of vader zowieso mee om mij terug te brengen en buiten dat kon ik nog niet zelf lang rijden. Dit is voor mij dan al een hele opluchting. Mam is mee terug gegaan en is de ochtend erop terug naar boord gegaan. Dit was eergisteren ochtend. Maar gisteren was het dus weer echt raak. Kon zo ongeveer bijna niks anders meer dan huilen. Zelfs de hond en de kat konden mij niet opvrolijken of troosten. Bij het paard kan ik het dan weer aardig verbergen maar zo gauw ik de straat in rij en niet de auto van mijn ouders zie schiet ik al vol. Gisteren ook tot half 2 films gekeken en een boek gelezen voordat ik dacht mezelf goed genoeg in hand te hebben om naar boven te gaan. Alleen.. Naar gisteren gewoon mezelf in slaap gehuild en vandaar is nog niet veel beter gegaan. Kan nu wel mijn ouders bellen ook al schiet ik dan soms vol of juist mijn moeder. Maar is dan wel gewoon heel fijn om hun stem te horen. Dat stelt dan toch wel een beetje gerust weer.

Maar ik schaam me hier gewoon heel erg voor. Heimwee is voor kleine kinderen denk ik dan. Ik ben 22, ik moet me niet zo aan stellen ben te oud om zo zielig te doen omdat pappie en mammie niet hier zijn. Maar ook daardoor praat ik er eigenlijk nooit over. wat het er denk ik niet beter op maakt.
Maar hoe kom ik hier vanaf. Hoe kan ik gewoon fijn naar mijn ouders toe gaan in het weekend en vakanties zonder smoesjes te gaan bedenken om maar niet weer mezelf zo klote te voelen als ik in het lege huis terug kom. Het word me langzaam gewoon teveel. Ik probeer zoveel mogenlijk afleiding te zoeken, leuke dingen te gaan doen, wandelen met de hond, grote schoonmaak, slaapkamer alles anders neer zetten maar daarbij schiet ik nog elke keer vol en als ik dan eventjes niks doe is het weer in volle hevigheid terug.

Respect voor de mensen die het hele verhaal hebben gelezen!! Ik moest het gewoon echt een keer van me af schrijven. Ik zit nu dus ook weer te treuzelen om naar bed te gaan om maar niet de gesloten deur van mijn ouders slaapkamer te hoeven zien enz.

**Geplaatst**: 03-02-13 01:19

Re: Heimwee

Geplaatst: 03-02-13 01:19

Ik heb niet je hele verhaal gelezen (respect hoor), maar wat komt dit me bekend voor.......
Ik heb het dan niet met scheepvaart, maar als mijn ouders bijv. ergens gingen slapen was het echt een drama.

Gelukkig is het bij mij nu over.
Sterkte ermee :(:)

**Geplaatst**: 03-02-13 01:41

Re: Heimwee

Geplaatst: 03-02-13 01:41

Ik heb je hele verhaal gelezen. En heb respect voor je! Echt waar.... Heimwee kun je niks aan doen, en in mijn ogen ook echt niet voor kleine kinderen.

In ben inmiddels 20 en heb nog steeds heimwee. Ooit begonnen op en ponykamp. Hield het daar 2 dagen uit, en toen naar huis gegaan... Afgelopen zomer naar italie geweest, iedere dag janken want ik wilde naar huis ( was met me vriend... Maar miste me eigen huis en de hond)

Je bent dus zeker niet de enige die last heeft van heimwee op deze leeftijd. Niks om je voor te schamen.

**Geplaatst**: 03-02-13 10:33

Re: Heimwee

Geplaatst: 03-02-13 10:33

Heimwee, verlatingsangst, ik vind het niet gek met zo'n jeugd (anders dan 'normaal', verder niet negatief bedoeld).

Ik zou het proberen aan te pakken via de huisarts met een psycholoog. Grote kans dat je met goede hulp dit kan verwerken.

**Geplaatst**: 03-02-13 10:35

Re: Heimwee

Geplaatst: 03-02-13 10:35

Ik heb ontzettend last van verlatingsangst en heimwee, ik heb dus ook geen tips maar lees mee. Idg veel sterkte voor jou :(:)

**Geplaatst**: 03-02-13 11:49

Re: Heimwee

Geplaatst: 03-02-13 11:49

Hey meis wat rot zeg. Lijkt me echt heel vervelend als je je zo voelt.
Ten eerste, niks om je voor te schamen, maar zeker wel iets waar je vanaf wilt. Heb je enig idee waarom je zo verdrietig bent? Helpt het niet als je ze elke avond even belt bijv?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-02-13 12:04

Geplaatst door de TopicStarter : 03-02-13 12:04

Bedankt allemaal voor de reacties.!

Wat ik er wel weer gek aan vind is dat vakantie geen probleem is. Met of zonder mijn ouders kan ik goed ergens anders slapen zonder er last van te hebben.

Sjors gelukkig dat je er nu geen last meer van hebt!

Milah was ponykamp toen niet zo leuk dat het daar begonnen is ook? Ik heb 1 keer gehad dat ik bij een nichtje ging slapen en was echt alleen voor 1 nachtje en zou dan weer naar boord gaan. Maar ik heb toen zo'n heimwee gekregen dat haar ouders mij midden in de nacht terug hebben gebracht. Toen ik weer op het schip was en net in mijn bed daar lag moest ik ook overgeven. Wat je zegt over de hond deed me denken aan Nijmegen. Daar had ik ook altijd heimwee naar de kat. Die was gekomen toen ik 2 jaar was en was echt mijn allesje maar die kon natuurlijk niet mee naar het internaat.

Creatas Het is inderdaad een hele andere jeugd ja. We hebben het ooit een keertje op stal gehad over met wie je zou willen ruilen met leven. Iedereen wilde ruilen met mij omdat ik zo zelfstandig was en alleen woonde. Maar ik zou er alles voor over hebben om gewoon thuis te wonen samen met mijn ouders. Denk jij ook verlatings angst.? Daar heb ik eigenlijk nog nooit over na gedacht. Ik heb wel eens zitten denken aan een psycholoog maar verklaarde mezelf dan meteen weer voor gek want ''het is maar'' heimwee.

Renate het is inderdaad echt heel vervelend. Ergens weet ik ook wel dat ik me er niet voor moet schamen maar meeste van de tijd schaam ik me er toch wel heel erg voor en bijv afgelopen 2 dagen op stal ben ik wel wat stiller maar laat ik verder echt niks merken. Slik het brok wel een paar keer vaker weg en krop het allemaal op tot ik de straat weer in rij thuis. Waarom ik zo verdrietig ben weet ik eigenlijk gewoon niet. Ik heb daar wel eens over zitten denken. proberen te analyseren waarom ik er last van heb maar daar kan ik geen antwoord op vinden. Ik bel bijna elke dag met ze. Soms vaker dan 1 keer maar soms ook 4 dagen niet ofzo. Van de ene kant helpt het wel maar van de andere kant word ik dan ook juist weer heel erg huilerig. En zoals de afgelopen 2 nachten lag ik pas om half 2 en half 3 op bed dus om dan nog eventjes te bellen is niet echt te doen.

**Geplaatst**: 03-02-13 12:10

Re: Heimwee

Geplaatst: 03-02-13 12:10

Vervelend voor je, ik ben uit huis gegaan en merk dat ik veel weg ben van mijn kamer zodat ik niet te vaak in mijn eentje zit daar. Ik kom niet helemaal wijs uit je verhaal, maar is een (gezellig!) studentenhuis niet een oplossing voor jou?

**Geplaatst**: 03-02-13 12:11

Geplaatst: 03-02-13 12:11

Wat naar zeg..heimwee is zo'n walgelijk gevoel en ben jij zit het er zo in gebakken vanaf kleins af aan. Ik lees het meer als verlatingsangst dan heimwee hebben. Voor dat probleem is denk ik een goede psycholoog nodig of EMDR. Wellicht dat je je als kind erg onveilig hebt gevoeld hierdoor en tis logisch dat je dit in je latere leven met je meedraagt.
Zowel heimwee als de verlatingsangst is heus niet iets alleen voor kinderen hoor.

Er was een aantal jaar terug een douce op tv over internaten en schipperskinderen..er werd aan die kids gevraagd hoe zij dat ervaarden en allen zaten met de tranen in hun ogen, denkend aan hun jeugd (ze waren pubers toen)..ook al hadden ze het reuzegezellig op het internaat, het zijn niet je ouders, tis geen echt gezinsleven..mag ik iets heel onaardigs zeggen en dat is niet om iemand af te vallen hoor..maar toen ik dat programma zag, zei ik nog "waarom beginnen die mensen in godsnaam aan kinderen als ze alleen maar weekendouders kunnen/willen zijn" vond dat zo'n egoistisch iets, omdat de inpact op die kinderen zo enorm zichtbaar was, vond dat zo verdrietig om te zien en nu jouw verhaal te hebben gelezen vind ik dat nog steeds.

Veel sterkte meid..komt wel goed, maar gok dat iemand om mee te praten wel uitkomst bied hierin..en wellicht ook eens goed met je ouders?

**Geplaatst**: 03-02-13 12:21

Re: Heimwee

Geplaatst: 03-02-13 12:21

Mischien is het verbergen van je verdriet niet zo'n goed idee. Zo heb je mischien nl nog meer het gevoel alleen te zein wat de heimwee waarschijnlijk alleen verergerd. Voel je je thuis wel echt thuis? Klinkt als een rare vraag natuurlijk..maar ik ben kind van gescheiden ouders en ik voelde me niet altijd thuis in het huis van mijn vader. En dat zorgde soms ook voor een vervelend heimwee gevoel.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-02-13 12:38

Geplaatst door de TopicStarter : 03-02-13 12:38

Galley Ik ben vooral heel erg bang als ik helemaal ''uit'' huis ga ik helemaal amper meer naar huis of naar boord kom. En daarbij heb ik nog een hond en kat.

Meeste studentenhuizen zijn daar niet zo blij mee..

Amy77 Hoezo meer verlatings angst als heimwee. ? Ik heb het altijd gezien als heimwee dus ben wel benieuwd. Als kind heb ik me nooit onveilig gevoeld zover ik mij kan herinneren. Ik stond als kind van 4 jaar op een zondag toen mijn broers terug gingen met mijn koffertje in mijn hand omdat ik ook naar het internaat wilde. Interesant een docu daarover. Die ga ik eens opzoeken. Als ik terug denk aan de internaten dan denk ik met een onwijs warm gevoel terug aan Nijmegen. Ik had daar veel vrienden en had het er reuzen naar mijn zin. Oke om dat internaat laat ik wel eens een traan maar dat is meer omdat ik het wel mis. Het internaat in Maasbracht daar denk ik eigenlijk niet meer aan terug of in ieder geval zo weinig mogelijk. Deze paar jaren noem ik ook meestal de zwarte jaren in mijn leven. Op dit internaat heb ik het nooit naar mijn zin gehad en keerde best wel in mezelf. Stak eigenlijk gewoon mijn hoofd in het zand en beschermde mezelf zo dat niks mij kon raken al deed dat het natuurlijk toch wel. Aan dat internaat heb ik eigenlijk helemaal geen leuke herinneringen en als ik die richting op moet met de auto of fiets ofzo zal ik altijd met een omweg rijden om er niet langs te komen. Het internaat van Nijmegen heb ik nog steeds contact met een paar leidings en met mijn paardrij instructrieces. En ben ook nog vaker daarheen geweest om gewoon eventjes weer daar te kunnen zijn ook voor de pony's. Toen het internaat verhuisd is 2 jaar terug heb ik zelfs geprobeerd om 1 van de 2 pony's over te nemen omdat die niet mee konden. Dat was de pony waar ik op heb leren rijden. Maar zij zijn toen samen weg gegaan wat natuurlijk ook heel fijn is voor hun! Dus buiten het internaat hier in het dorp heb ik helemaal geen slecht gevoel enz bij het internaats leven.
Mijn ouders weten het maar veel erover praten doe ik niet met hun omdat ik dan geheid heel erg begin te huilen en ik mijn moeder dan ook overstuur maak. Mijn moeder heeft ook nog steeds heimwee naar mijn oma soms en vind het ook moeilijk als ik of een van mijn broers weer weg gaan.

Renate Denk dat je daar wel gelijk in hebt. Maar op de een of andere manier krop ik het dan echt helemaal weg. Blijf daarom ook vaak lang hangen op stal omdat daar het verdriet ''minder'' is omdat ik het dan weg stop. Hier thuis voel ik me wel echt thuis ja. het ineterieur heb ik mijn ouders als het ware mee geholpen dus zijn wel echt dingen die ik leuk en mooi ook vind wat natuurlijk ook wel belangrijk is om je thuis te voelen. Het rotste meestal is eigelijk ook nog wel de ochtenden. Als mijn ouders thuis zijn of als ik op het schip ben dan maken ze me altijd wakker. En alleen gebeurt dat niet. En dan word je wakker in een doodstil huis. En als ik dan de hond eventjes snel in de tuin heb gelaten voor het echte uitlaten en ik laat haar naar binnen dan rent ze de 1e week bijna meteen naar boven om voor de deur van mijn ouders te gaan staan om de hond van mijn ouders op te halen om te gaan spelen enzo. Dus dat maakt het dan ook nog wel weer wat moeilijker.

O:)

sorry voor de lap tekst weer.

**Geplaatst**: 03-02-13 12:53

Re: Heimwee

Geplaatst: 03-02-13 12:53

In elk geval fijn dat je je wel echt thuisvoelt..dat scheelt. Je zou zeggen dat je dus iets aan de stilte moet doen. Iets van afleiding ofzo. Maar dat is natuurlijk ook lastig om daar iets voor te bedenken zo 1, 2, 3.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-02-13 21:33

Re: Heimwee

Geplaatst door de TopicStarter : 03-02-13 21:33

Ja dat is al heel iets. Ik denk dat als ik me niet thuis had gevoelt het erger was geweest nog. Ik probeer zo veel mogelijk afleiding te zoeken door de hond de borstelen/wassen/trimmen, Huis poetsen, schilderen, lezen, films/serie kijken, winkelen, wandelen met de hond of paard, Hele tijden bij het paard zitten en knuffelen enzo. Maar zo gauw het bedtijd word is er niks anders meer te doen eigenlijk..

**Geplaatst**: 03-02-13 21:39

Geplaatst: 03-02-13 21:39

XxLiEsJuHhxX schreef:
Milah was ponykamp toen niet zo leuk dat het daar begonnen is ook? Ik heb 1 keer gehad dat ik bij een nichtje ging slapen en was echt alleen voor 1 nachtje en zou dan weer naar boord gaan. Maar ik heb toen zo'n heimwee gekregen dat haar ouders mij midden in de nacht terug hebben gebracht. Toen ik weer op het schip was en net in mijn bed daar lag moest ik ook overgeven. Wat je zegt over de hond deed me denken aan Nijmegen. Daar had ik ook altijd heimwee naar de kat. Die was gekomen toen ik 2 jaar was en was echt mijn allesje maar die kon natuurlijk niet mee naar het internaat.

Ik weet al dat ik begon te janken toen me moeder van het terrein af reed. T was in groningen. Bij manege de bongerd. Voor mij te grootschalig. Waren wel 50 andere kinderen. Ik vond het een hell. Voelde me als een verzopen katje. Savonds laat me moeder gebeld (na de eerste dag) ze heeft me de volgende middag opgehaald.

Gek is dat he. Je voelt je dan echt ziek. Tot dat je thuis bent, op de plek waar je wilt zijn. Dan voelt t allemaal weer heerlijk. En begrijp je volkomen. Wil ook nooit meer op vakantie zonder hond.

**Geplaatst**: 03-02-13 21:50

Geplaatst: 03-02-13 21:50

Het klinkt ook een beetje alsof je `er tussenin hangt`. Wat ik daarmee bedoel is dat je misschien het gevoel hebt je nergens echt `thuis` te voelen omdat het tijdelijk is of niet echt van jou?
Toen je op het internaat zat en in de weekenden naar huis ging of je ouders op bezoek kreeg kende je eigenlijk maar een klein deeltje gezinsleven en kon en wilde je je misschien niet teveel blootgeven of je ouders "lastig vallen" met wat je bezig hield. Nu je volwassen bent en in het huis van je ouders woont lijkt je leven nog om hen en hun afwezigheid te draaien en ben je in die zin in je oude patroon blijven hangen. Dat is jammer, je verdient zo veel meer. Misschien geeft een gesprek met een psycholoog wel handvaten waar je wat mee kunt om vooruit te gaan en je eigen leven meer vorm te geven.

**Geplaatst**: 03-02-13 21:55

Geplaatst: 03-02-13 21:55

XxLiEsJuHhxX schreef:
Ja dat is al heel iets. Ik denk dat als ik me niet thuis had gevoelt het erger was geweest nog. Ik probeer zo veel mogelijk afleiding te zoeken door de hond de borstelen/wassen/trimmen, Huis poetsen, schilderen, lezen, films/serie kijken, winkelen, wandelen met de hond of paard, Hele tijden bij het paard zitten en knuffelen enzo. Maar zo gauw het bedtijd word is er niks anders meer te doen eigenlijk..

En wat kan je nou gebeuren als je eens keer stil gaat zitten of liggen en het gevoel gaat voelen?
Dat je gewoon eens even meegaat in wat je overspoelt? Wat er kan gebeuren? Misschien voel je veel verdriet, boosheid, angst..
Maar ga gewoon eens zitten en laat het eens gebeuren. Huil gewoon, gil of schreeuw gewoon..
Kom telkens terug op je ademhaling letten, door je neus in, buik laten bollen (dus niet hoge ademhaling), en weer uit door je mond..
Ik denk nl dat als je gewoon durft te voelen dat je een groot deel van je onrust kwijt zal raken.
Als je dit eng vind zou ik zeker een hulp daarbij zoeken (huisarts, psycholoog, coach etc).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-02-13 22:17

Geplaatst door de TopicStarter : 03-02-13 22:17

Malih: Is inderdaad eigenlijk maar raar ja. Zo gauw ik toen weer thuis was was het weer goed. Maar nu in het huis thuis kan dat niet en loop ik er echt een paar dagen ziek van rond. Snap ook precies wat je zegt als het verzopen katje. is zo'n rot gevoel ook.

Maflinger_S: Ik weet niet of ik er tussenin hang. Zou goed kunnen. Maar voel me gelukkig hier in het huis wel goed thuis. Dit is ook niet altijd geweest maar nu op het moment zeker. Het echte ''gezinsleven'' was ook heel anders ja want mijn ouders wilden dan natuurlijk het liefst ook de hele week weer goed maken door leuke dingen te doen, lievelings eten te koken enzo. Maar ik ben zo in het algemeen een onwijze kwebbel en praatte altijd mijn ouders de oren van hun hoofd in de weekenden en vakanties. Ik ben juist eigenlijk heel open en praat het liefst over alles wat gebeurt en wat ik mee gemaakt heb. Maar dit is net een dingetje waar ik niet makkelijk over praat omdat zo gauw iemand me face to face over heimwee wilt praten of over verdriet van vroeger dan klap ik dicht en schieten per direct de tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Dan loop ik ook de rest van de dag met dat brok rond en de tranen net achter mijn ogen. Dus daarom is het zo een moeilijk onderwerp om over te praten. Zo typen gaat dan iets makkelijker. Wat jij zegt over het blijven hangen zijn in het patroon kan best wel waar zijn. Mijn weken draaien bijna altijd om ''komen ze dit weekend thuis zo niet wanneer wel weer''. De ene keer komen ze elk weekend maar soms zie ik ze ook een maand niet. En dat is dan mijn eigen schuld omdat ik niet naar hun toe ga. Het is meestal ook makkelijker afscheid nemen als ze van huis weg gaan dan dat ik alleen naar huis ga met de hond en de kat. Ik heb dan ook altijd als ik terug rij de drang om zo snel mogelijk thuis te zijn.

Creatas: Als ik ga zitten en het echt over me heen laat komen. Dan raak ik zo over stuur dat ik begin te hyper ventileren. Ik heb dan geen boosheid angst denk ik ook niet echt. vooral heeeeeeeeel veel verdriet. Voel me dan gewoon echt hopeloos verdrietig. Zo gauw ik dan op mijn ademhaling ga letten blok ik het voelen meteen helemaal af. Ik had vroeger toen ik 6 jaar was wel altijd een droom dat de kat van het schip viel en dan de hond de kat net bij de poten kon pakken en mijn vader net de poten van de hond en mijn moeder net de voeten van mijn vader en dat ik er niet meer bij kon. En dan werd ik natuurlijk huilend wakker.

**Geplaatst**: 04-02-13 09:13

Geplaatst: 04-02-13 09:13

XxLiEsJuHhxX schreef:
Mijn weken draaien bijna altijd om ''komen ze dit weekend thuis zo niet wanneer wel weer''. De ene keer komen ze elk weekend maar soms zie ik ze ook een maand niet. En dat is dan mijn eigen schuld omdat ik niet naar hun toe ga. Het is meestal ook makkelijker afscheid nemen als ze van huis weg gaan dan dat ik alleen naar huis ga met de hond en de kat. Ik heb dan ook altijd als ik terug rij de drang om zo snel mogelijk thuis te zijn.

Als ik ga zitten en het echt over me heen laat komen. Dan raak ik zo over stuur dat ik begin te hyper ventileren. Ik heb dan geen boosheid angst denk ik ook niet echt. vooral heeeeeeeeel veel verdriet. Voel me dan gewoon echt hopeloos verdrietig. Zo gauw ik dan op mijn ademhaling ga letten blok ik het voelen meteen helemaal af. Ik had vroeger toen ik 6 jaar was wel altijd een droom dat de kat van het schip viel en dan de hond de kat net bij de poten kon pakken en mijn vader net de poten van de hond en mijn moeder net de voeten van mijn vader en dat ik er niet meer bij kon. En dan werd ik natuurlijk huilend wakker.

Deze teksten zijn veelzeggend.

Ik kan je aanraden om hiermee zelf of met hulp van iemand anders aan de slag te gaan. Dit kan door middel van gesprekken, meditatie, yoga, vechtsport, een combinatie hiervan of misschien nog iets anders dat voor jou kan werken.

:(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-13 15:33

Re: Heimwee

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-13 15:33

Ik heb het geluk of ongeluk wat je er maar van wil maken dat ik met school elke ochtend 1e paar uur vrij heb dus daar geen rede van kan maken om niet naar de huisarts te gaan. En moet zelfs nog een brief van mijn kijkoperatie naar de huisarts toe. Maar vind het echt gaan wel moeilijk. Het bedenken om te gaan is er wel want er moet echt wat veranderen. Maar het daadwerkelijk gaan is nog niet zo makkelijk. Ook om het tegen mijn ouders te zeggen.

**Geplaatst**: 05-02-13 22:29

Re: Heimwee

Geplaatst: 05-02-13 22:29

Geeft virtuele schop

.

Waarom zou je het (al) tegen je ouders zeggen? Ga eerst maar eens naar de huisarts, bespreek het met hem/haar en als je een aantal opties hebt kun je die alleen of samen met je ouders overwegen. Maar ik vermoed zo maar dat het heel goed voor je zou zijn als je dit alleen oplost.
Je kan 't!

**Geplaatst**: 06-02-13 15:50

Re: Heimwee

Geplaatst: 06-02-13 15:50

waarom zou ze het er niet gewoon met dr ouders over hebben.
Ik heb t met mijn moeder zo goed als overal over...is toch je moeder

**Geplaatst**: 06-02-13 15:55

Geplaatst: 06-02-13 15:55

Mijn buren zijn schippers; hun kinderen hebben dan ook jaren op het internaat gezeten. Ze zijn nu volwassen en hebben ook echt moeite gehad met: wie ben ik? Waar hoor ik thuis? 1 is bewust een jaar echt thuis geweest (ouders zijn er alleen zelden) om daar achter te komen. Hij had het zo hard nodig om in ieder geval 1 vaste woonplek te hebben. Hij heeft ook veel contact gezocht met de buren en met ons want eenzaam voelde hij zich wel. Hij is er achter komen wat hij wil in het leven; de scheepvaart niet. En ook zijn plek op de wereld heeft hij gevonden. De heimwee ging ook weg en sterker nog; hij is nu verhuisd naar de andere kant van het land en doet nu een studie!
En hun andere kind? Die zit ook op een schip

Neem nu de tijd voor jezelf, dat je volledig op jezelf kunt en durft te vertrouwen.

**Geplaatst**: 06-02-13 16:02

Geplaatst: 06-02-13 16:02

Ik ben ook een schipperskind, maar mijn ouders hebben besloten om er een woonboot bij te kopen toen ik naar school moest, en dat mijn moeder niet meer op het schip ging werken, en toen gingen wij alleen nog maar in het weekenden naar het schip toe. maar ze hebben er nog wel even over gedacht om me naar een internaat te doen.
Ik had toen ik heel klein was last van heimwee, mede daarom hebben m'n ouders me niet op zo'n internaat gedaan & omdat ze me gewoon wouden zien opgroeien. En omdat ik toen al écht niet zonder m'n moeder kon.
Heel veel sterkte :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-02-13 19:51

Re: Heimwee

Geplaatst door de TopicStarter : 06-02-13 19:51

Maflinger_S: Denk niet dat ik het al tegen mijn ouders kan zeggen. Als ik eenmaal bij de Huisarts ben geweest en er wat beter over kan praten dan zal ik het zeker vertellen. Maar het voelt wel raar want mijn moeder vertel ik echt alles zo ongeveer.

Renate: Als ik eraan denk om het te vertellen dan breekt me het zweet al uit. Ben bang om mijn ouders een schuldgevoel ofzo aan te praten.

vuurneon: Eenzaam voelen komt denk ik ook omdat op het internaat je altijd met een groep bent. En dat is zooooooo stil als je dan alleen zit terwijl er eerst een hele groep was. Daar heb ik ook wel wat last van en sinds mijn beste vriendin ineens niks meer met mij te maken wilde hebben is dat wel wat erger geworden. en waar ik in Nijmegen allemaal vriendinnen had wilt dat hier niet zo makkelijk lukken.

Opzich met het 1 plek nodig hebben heb ik niet zo. Ik voel me zo ongeveer overal snel thuis. Ik ken van Nijmegen niet veel die er nu nog moeite ofzo mee hebben. Van hier in het dorp wel. Maar dat ligt denk ik ook aan het internaat. Mijn oudste broer heeft het ook een paar jaar heel moeilijk op school en internaat gehad toen hij jong was. Hij werd erg gepest op school. Maar nu gaat het met hem ook heel goed. Mijn andere broer vaart op het 2e schip van mijn ouders en heeft nog best wat contact met mensen van het internaat.

don110: Dat hoor je vaker ja dat de vrouw aan de wal gaat wonen. Lijkt me ook geen fijne situatie. Mijn broer is een half jaar geleden vader geworden maar zover ik weet gaat de kleine ook naar het internaat. Lijkt me als ouder zijnde heel erg om uit elkaar te gaan wonen. Weet precies hoe het voelt niet zonder je moeder te kunnen. Heb ook altijd een stuk meer heimwee naar mijn moeder dan naar mijn vader.

Merk nu wel dat door dit topic ik er meer mee bezig ben en over na denk als anders. Normaal had ik rond gisteren alles weer mooi in een hoekje weg geduuwt met een hele dikke betonnen deur ervoor hermetisch afgesloten. Maar nu blijft die deur open. Blijft nu wel de hele tijd wat knagen aan me en dicht onder de oppervlakte liggen klaar om naar boven te springen. Helemaal na net op stal. Werd om eigenlijk niks afgebekt door een stalgenootje. dat raakte nu nogal hard dus dan ligt alles helemaal net onder de oppervlakte. hmm dokters zijn die volgende week open.? (vanwege carnaval)

**Geplaatst**: 06-02-13 19:59

Re: Heimwee

Geplaatst: 06-02-13 19:59

@ TS

m'n ouders waren toen nog niet gescheiden, maar ze hadden het niet meer echt leuk samen. Dus dit was een prima oplossing zo.

Ik was ook veel meer gehecht aan m'n moeder, maar die zag ik dus ook elke dag en m'n vader zag ik alleen in het weekend.

Iig heel veel sterkte :(:)

Ik weet wel dat ik later niet de scheepsvaart in ga

Nomineer dit bericht ×