Geplaatst Begin juni 2012 heb ik voor de eerste keer een nierbekkenontsteking gehad. Twee weken doorgelopen omdat ik dacht dat ik 'gewoon' iets verkeerd getild had of verkeerd had gezeten. Uiteindelijk opgenomen in het ziekenhuis voor drie dagen omdat de antibiotica niet aansloeg en ik tegen die tijd blauw was en niet meer kon staan of lopen (of pijnloos liggen of zitten). Na twee weken van de antibiotica af en op de moeheid na, voelde ik me wel weer wat beter. Een week later toch weer met spoed terug naar het ziekenhuis, want de ontsteking was weer terug. Nog maar een antibioticakuurtje.
AB-kuur afgemaakt, maar de pijn in mijn zij en de moeheid bleven. Een week of drie later, toch weer een nierbekkenontsteking, weer AB gehad (steeds anderen) en weer opgelost. De pijn en moeheid bleven weer, dus omdat ik onder behandeling was van de uroloog nog maar eens helemaal onderzocht (scan, echo, foto's, bloedonderzoek, urineonderzoek en alles gehad). Conclusie: niets te vinden, de pijn gaat vanzelf wel over.
Drie weken later toch weer een nierbekkenontsteking gekregen en verrek, daarna werd de pijn minder én kreeg ik wat meer energie! Ik was helemaal blij, dacht dat ik er eindelijk vanaf zou zijn, maar het tegendeel is waar. Halverwege november kreeg ik weer vaker last van mijn zij, als ik langer dan een uur moest staan, kreeg ik weer last van een stekende pijn.
Halverwege december weer een nierbekkenontsteking gehad en na weer een AB-kuur van twee weken (tot begin januari) loop ik nu weer sinds twee weken met ontzettend veel pijn in mijn zij, koorts en heb ik helemaal geen energie.
Mijn dokter durft me niets te geven, omdat hij bang is dat het een bacterie is die steeds resistenter wordt, dus ik moet wachten tot 13 februari, voor ik naar de uroloog kan.
Ik leef op het moment op ongeveer 8 tot 10 paracetamols op een dag, ga naar stage, ga dan eten en vervolgens slaap ik tot het moment dat ik weer weg moet en ik baal er gewoon ontzettend van.
Zelfs met paracetamols is de pijn bijna ondragelijk, maar uit de onderzoeken komt telkens weer helemaal niets. En telkens als ik mijn AB kuur afgemaakt heb en er wordt urineonderzoek gedaan, is er ook geen bacterie meer te vinden..Omdat ik al eerder advies heb gevraagd omdat toen mijn zij zeer bleef doen, ben ik al onder behandeling geweest bij een chiropraktergevalpersoon en een fysio en beide geven aan dat er niets fout zit in de spieren of iets dergelijks.
Maar ik kan niet geloven dat ik zoveel pijn kan hebben zonder dat er iets is. Ondertussen ben ik gestopt met werken omdat dat te zwaar was (in een winkel - maar te lang staan is garantie voor een pijnlijke zij) , raak ik daardoor in de geldproblemen (te jong om een of andere uitkering te krijgen en de max. lenen bij de DUO is niet genoeg om mijn huur, school en onderhoud te betalen, terwijl werken eigenlijk écht niet lukt) en krijg ik problemen met mijn studie omdat zelfs stage lopen een probleem is.
Ik ben twintig jaar oud maar ik voel me alsof ik minstens vijftig ben en dat is héél erg frustrerend.
Heeft iemand hier tips voor mij, of iets soortgelijks meegemaakt en een tip waarop ik kan aandringen qua onderzoeken of iets als ik weer bij de uroloog ben?
