Ben ik de enige die erover nadenkt?
of doen jullie dat ook,
mensen die op twitter, facebook en whatsapp hun kleine kwaatje posten,
om maar de grootste medelijden te krijgen.
omdat ze zielig zijn.
maar binnen een week, misschien 2, is dat voorbij,
zijn ze weer kip, gaan aan het werk en leven fluitend verder.
maar denken die mensen dan niet een keer aan anderen?
zo iets als: kop op, er zijn mensen die het veel erger hebben!
mensen met chronische ziektes, of kanker, hartinfarcten, maar ook kleinere dingen,
zoals die dingen waaraan je niet overlijd, exceem, ernstige allergieen, het missen van een ledemaat, of simpelweg iets psychisch ( en ik word het er al vaan doordat ik dat woord maar niet fatsoenlijk getypt krijg
)zelfs hun gaan fluitend het leven door, en maken er het beste van, zonder dat ze over zichzelf klagen,
en het liefste vertellen ze zo weinig mensen wat er is, om schaamte te voorkomen.
waar gaat het heen met de toekomst?
ps, als mensen de reden willen weten waarom ik zoiets typ, pb me maar


....
) vroeger als puber ook. Alleen dan hield je het met een slotje achter in een bureaula stiekem geheim, nu schrijf je het leesbaar voor iedereen op internet.