Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 12:48

Mijn moeder kwijt..?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 12:48

Beste allemaal,

Ik open die topic omdat ik het even van me moet afschrijven en omdat ik er heel erg mee zit. Volgens mij ben ik mijn moeder kwijt..
En dan niet in goede zin. Ze is gemeen, lui, en kan geen kritiek hebben. Er over beginnen is garantie voor knallende ruzie.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn moeder. Maar in deze situatie is niet voor mij niet te leven, aangezien het lijkt alsof ze altijd mij moet hebben. Ik zal even een beeld proberen te schetsen van de afgelopen jaren.

Mijn moeder heeft in 2007 een hersenbloeding gehad. Van de tijd daarvoor kan ik me niet veel herinneren. 2007 tot 2009 zijn erg zwaar geweest voor onze hele familie. Mijn moeder moest revalideren in een kliniek en had het hier heel zwaar mee. Verder heeft ze lichamelijk niet veel aan de hersenbloeding overgehouden. Behalve dat ze een compleet ander mens is. Ze heeft het eerste jaar na thuiskomt veel last gehad van angstaanvallen en depressies. Ook was ze snel moe, ook mentaal. Allemaal heel begrijpelijk en ik steunde haar volledig. Ik zat gewoon op school, maar moest daar naast heel veel van het huishoudelijke werk overnemen omdat mijn moeder dat gewoon niet meer kon. Ze zat veel in therapie en was weinig thuis. Geen probleem, ik begreep het en wilde haar graag helpen.

Maanden van therapie hebben veel voor haar gedaan. Ze is gezonder gaan eten en gaat 3 keer in de week naar de sportschool. Ze zit beter in haar vel en werkt weer 3 dagen in de week. Hiervoor heeft ze een opleiding bloemschikken gevolgd. Een van haar dromen. Ze vind het hartstikke leuk en het is fijn om te zien hoe ze hier in op kan gaan.

Echter, is ze hier erg in doorgeschoten.. Voor mijn moeder is het 'me, myself and I'. Terwijl ze nog 2 kinderen heeft waarvan mijn broertje van 16 nog zwaar aan het puberen is en ik. Ze heeft het moeder zijn voor mijn gevoel laten vallen. Als ze thuis is zit ze alleen achter de laptop spelletjes te spelen zoals farmville en candy crush saga. Ze is dus echt lui. Na het eten is haar eigenbord in de vaatwasser zetten al te veel gevraagd. het is dan gewoon linea recta naar de bank verder spelen. Verder komt ze heel vaak thuis met allemaal nieuwe kleren en sieraden. Prima, totdat je bij de supermarkt komt en de boodschappen niet kunt betalen? Het huis is grotendeels een grote bende. De keuken is onhygiënisch en overal ligt stof en viezigheid. Mijn vader is al 60 en werkt nu nog ploegendienst. Hij werkt dus ook 's nachts en dat eist ook zijn tol aan hem. Hij is vaak moe en dan neem ik het huishouden van mij over. Het is alleen moeilijk bij te houden om achter 4 mensen aan op te ruimen. Even wat drinken? Prima, mar zet dan aub je glas in de vaatwasser of op t aanrecht. at hoeft toch niet op de salontafel te staan? Als ik 's ochtend beneden kom staan er 3 lege bakjes van de yoghurt op de salontafel. Kon dat niet in de vaatwasser gestopt worden? Hiernaast volg ik de studie fysiotherapie wat veel tijd van mij vraagt. Goed, dit ter zijde.. Dat vind ik namelijk allemaal niet het ergste..

Mijn moeder gedraagt zich niet als mijn moeder. Ze is namelijk erg gemeen tegen mij. Ik zal een paar voorbeelden geven. Een tijdje terug, toen ik voor havo koos ipv vwo, heeft ze het heel goed duidelijk gemaakt dat ze zich voor me schaamde, en dat het hele dorp het er wel over zou hebben. Ik ben geen wiskunde wonder, en balanceerde ook vaak tussen een 5 en 6. Als ik met een slecht cijfer ervoor thuiskwam zei ze me dat ik wel de rest van mij leven achter de kassa bij de albert heijn zou belanden. Is dit een vorm van motivatie? Want mij kwetste het alleen maar. In plaats van dat ze me hielp met mijn wiskunde stampte ze mijn zelfvertrouwen verder de grond in. Mijn broertje heeft een computerverslaving. Toen ik een opmerking maakte over dat een psycholoog hem misschien wel kom helpen, kreeg ik te horen dat ik niet wist waar ik het over had. Toen ik een half uurtje te laat thuis was (half 8 's avonds), wat ik een poedersuiker omdat ik haar dit aan deed. Hoe durfde ik niet op nemen (ik zat op de scooter) en heeft ze me zo de trap op, mijn kamer in geduwd. Zonder mij een kans te geven het uit te leggen. Bij ruzies komt ze altijd met de argumenten dat ik geen respect heb, en dat het me niet boeit hoe zij zich voelt, terwijl ik tranen met tuiten huil. Betekend dat dat ik er niks om geef dan? Waarom kan ik dan niet gewoon met mijn moeder praten over mijn gevoelens, zonder dat ze zich meteen aangevallen voelt, en mij meteen aanvalt? Toen ik nét de kamer had gestofzuigd, vroeg ik haar of ze niet even haar schoenen kon uittrekken, om die reden. 'Nou, bijkbaar niet' kreeg ik te horen. Een normale vraag dacht ik toch? Zo maakt ze elke dag wel een snerende opmerking naar me, omdat ik in haar ogen iets niet goed doe. Maar als ik mijn vrije tijd doorbreng met het boenen van de keuken en badkamer, en de woonkamer stofzuig en dweil, blijft ze op dr laptop kijken alsof er niks gebeurd. Dit kwets mij zo, omdat ik gewoon het gevoel heb dat ik geen moeder meer heb, maar alsof ik een kind heb waar ik voor moet zorgen en dat ontzettend opstandig (puber) tegen mij is. Één kleine opmerking over het huis, en ze slaat meteen door. Dat betekend knallende ruzie en ong. 3 dagen genegeerd worden. Ik kan mijn verhaal ook niet bij haar kwijt dus, omdat ze dit ziet als een aanval op haar, terwijl ik het probeer op te lossen. Op dat moment is er geen doorkomen meer aan en heb ik geen ander keus dan huilend op mijn kamer te gaan zitten. Alles is koek en ei, totdat er een opmerking komt die zij mogelijk als aanvallend kan beschouwen.

Ik heb gewoon het gevoel mijn moeder kwijtgeraakt te zijn na haar hersenbloeding. Ik probeer het zo veel mogelijk te begrijpen maar dat is erg moeilijk als het me zo kwetst hoe ze tegen me doet. ik heb gelukkig een hel lief vriendje waar ik bij terecht kan. Mijn plan is om zo snel mogelijk met hem een plekje te vinden in de stad waar we studeren. Zodat ik uit deze situatie ben die mij zo sloopt. Het enige waar ik dan mee zit is dat ik mijn vader in deze puinhoop achterlaat (het eist ook zijn tol aan hem; met ruzies etc).

Respect als je het helemaal hebt gelezen. Als iemand tips heeft zijn die welkom, verder had ik gewoon behoefte het even van mij af te schrijven

**Geplaatst**: 25-01-13 12:53

Geplaatst: 25-01-13 12:53

Vaak zie je karakterveranderingen n.a.v. een hersenbloeding. Het is dus heel goed mogelijk dat je je moeder kwijt bent. Misschien kun je er eens over praten met je huisarts.
Sterkte !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 12:56

Re: Mijn moeder kwijt..?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 12:56

Het is heel moeilijk voor mij om er daadwerkelijk over te praten. Zodra ik mijn mond open doe begin ik al te huilen. Ben erg emotioneel aangelegd... Ik zal het wel moeten proberen denk ik..

**Geplaatst**: 25-01-13 12:57

Geplaatst: 25-01-13 12:57

Ik weet even helemaal niks meer te zeggen.. Wat een ontzettend moeilijke situatie en ik veronderstel dat je broer ook niet erg behulpzaam is?

Ik wens je alle wijsheid en sterkte, je graakt er wel uit :(:)

**Geplaatst**: 25-01-13 12:58

Geplaatst: 25-01-13 12:58

Het is inderdaad bekend dat na een hersenbloeding het karakter verandert. (kan veranderen)
Je ziet bijvoorbeeld dat mensen egoïstischer kunnen zijn, sneller emotioneel (snel kwaad, verdrietig, overdreven blij of vrolijk)
Dan kan ze lichamelijk wel weer opgeknapt zijn maar toch blijft het een ander persoon.
Het blijft dan helaas een restverschijnsel van de hersenbloeding.

De tip om te praten met de huisarts is een goede, die kan er misschien nog meer over vertellen of doorverwijzen naar iemand anders.

Laatst bijgewerkt door mika11 op 25-01-13 13:02, in het totaal 3 keer bewerkt

**Geplaatst**: 25-01-13 13:00

Geplaatst: 25-01-13 13:00

Enige tip die ik je kan geven, is weg gaan uit de situatie die je kapot maakt.
Dit heb ik ook gedaan. Ik heb het contact met mijn moeder verbroken, en mijn leven is beter dan ooit. Ik voel me zoveel gelukkiger en heb zoveel meer rust. Uiteraard mis ik een moeder, maar niet haar.
Ik weet natuurlijk niet hoe jullie relatie verder is, en het contact helemaal verbreken is natuurlijk erg drastisch, maar ik raad je aan om uit huis te gaan. Op die manier heb je je eigen fijne plekje, geen frustratie meer over het huis waar je nu woont (incl. het schoonmaken), en ga je erheen en weer weg als het jou uit komt.

Aangezien jouw moeder dit nav een hersenbloeding heeft, vind ik de tip van de huisarts ook erg goed.

Sterkte!

**Geplaatst**: 25-01-13 13:02

Geplaatst: 25-01-13 13:02

het is en blijft je moeder maar je ben volwassen genoeg om op eigen benen te staan, en je hoeft natuurlijk niet alles te pikken..met of zonder hersenbloeding (niet rot bedoeld) je vader red zich wel misschien is het juist goed dat je iets voor jezelf vind misschien komen ze er dan wel achter dat je een hoop doet in huis!

contact verbreken zou ik niet zo snel doen..ik weet namelijk hoe het is om zonder moeder te leven en mis haar nog dagelijks ook al is ze 17 geleden overleden

**Geplaatst**: 25-01-13 13:03

Geplaatst: 25-01-13 13:03

Helaas wel herkenbaar, mijn moeder heeft een aneurysma gehad maar is gelukkig een stuk beter erdoor gekomen.

Ik zou ook met de huisarts gaan praten, deze kan kijken of je eventueel doorgestuurd kan worden naar een andere instelling om zo ervoor te zorgen dat je als gezin begeleiding krijgt. Heel veel succes ermee, hoop dat er hulp kan komen.

**Geplaatst**: 25-01-13 13:04

Geplaatst: 25-01-13 13:04

Je hebt je verhaal zo duidelijk neer geschreven dat je het zo misschien aan de HA kunt laten lezen?

Sterkte, lijkt me erg zwaar.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:05

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:05

Ik ben ook van plan zo snel mogelijk uit huis te gaan. Alleen nu ik mijn stufi moet missen is het een stuk moeilijker te realiseren. Laat staan een plekje te vinden in een studentenstad

Bedankt absque & mvermeulen, Ik denk dat dit het beste is dat ik kan doen

**Geplaatst**: 25-01-13 13:07

Geplaatst: 25-01-13 13:07

Ik denk dat het inderdaad verstandig is om met je huisarts er over te praten. Die kan je eventueel door verwijzen naar een psycholoog of maatschappelijk werker. deze mensen zijn gespecialiseerd in dit soort dingen en kunnen je ook begeleiden in de relatie tot je moeder. en dan bedoel ik meer dat je moeder jou gaat begrijpen. Dat je haar gekleineer niet leuk vindt enzovoort.

**Geplaatst**: 25-01-13 13:07

Geplaatst: 25-01-13 13:07

Misschien kun je deze situatie behalve met een hulpverlener (huisarts) ook een keer met je vader bespreken. Waarschijnlijk is het ook voor hem lastig om met zijn nieuwe vrouw om te gaan en ik denk dat het goed is om dat een keer tegen elkaar te zeggen. Dan kunnen jullie misschien samen de situatie aanpakken en wat (kleine) dingen veranderen?

**Geplaatst**: 25-01-13 13:07

Geplaatst: 25-01-13 13:07

Praat met de huisarts. Hij kan je verder helpen en ook je moeder en de rest van het gezin.
Het is niet zo vreemd dat je moeder anders reageerd na haar hersenbloeding en revalidatie. Het is zeer zeker erg moeilijk (ik praat uit ervaring).

Je moeder beseft nu dat ze dood had kunnen zijn of zwaar invalide. Ze zit in de fases van verwerking. Dit is allemaal begrijpelijk en dit is voor buitenstaanders meestal minder te begrijpen, omdat die ook door verschillende fases heen gaan.

Wel vind ik dat je moeder je nooit de grond in mag trappen en ook open moet staan voor feedback.
Je moeder kan ook dingen anders gaan benoemen. B.v. een eend is een kwekker, een kopje koffie is een auto. Ik wil hiermee zeggen, dat je moeder het misschien anders bedoelt dan dat ze zegt en over komt.

Er kan een deel in haar hersenen beschadigt zijn, waardoor zij het moeilijk vind om met emoties om te gaan. Wat ik zo lees, is dat ze zichzelf afsluit van de buitenwereld door haar eigen wereld op te zetten op de pc. Dat is het stukje waar ze houvast aan kan hebben, maar wat het ook weer ingewikkeld maakt, omdat ze ook uit haar isolement moet komen en moet leren functioneren in de "normale" wereld. Dit wekt misschien wel angst bij haar op, met als gevolg depressies etc.

Ik kan alleen zeggen, neem het stuk mee naar de huisarts wat je beschreven hebt. Praat met hem, hij kan andere hulpverleners inschakelen om het leven voor jou en je moeder weer aangenamer te maken. Ik probeer niet goed te praten wat je moeder nu doet hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar 1 ding is zeker, jullie hebben allemaal hulp nodig.

**Geplaatst**: 25-01-13 13:08

Geplaatst: 25-01-13 13:08

sannx94 schreef:
Het is heel moeilijk voor mij om er daadwerkelijk over te praten. Zodra ik mijn mond open doe begin ik al te huilen. Ben erg emotioneel aangelegd... Ik zal het wel moeten proberen denk ik..

Als het je erg hoog zit is dit helemaal niet gek. Ik heb ook een tijd gehad dat als ik over een bepaald onderwerp praatte ik heel erg emotioneel werd, had het niet onder controle. Door het daadwerkelijk veel te doen ging mijn "emotionele emmertje" steeds een stukje leger en ging het steeds beter. Het werd hierdoor ook allemaal een stuk minder beladen, waardoor ik het ook een plekje kon geven.
Praat er over met iemand wie je vertrouwd. Als diegene niet zo snel voor handen is, kan je ook eens met je huisarts overleggen. Hij kan je doorverwijzen naar een therapeut hiervoor.
Terwijl je hier mee blijft lopen, vreet het aan je, en dat is zonde van je tijd!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:10

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:10

Hilli, ik heb het vaak met mijn vader over gehad ja. hij heeft het er inderdaad ook erg moeilijk mee, maar wil ook de vrede in huis behouden en laat het dus maar over zich heen komen. Zijn keuze en dat snap ik ook. We maken er op dit moment er samen het beste van. Hij heeft me trouwens ook aangeraden om gewoon lekker mijn eigen plekje te gaan zoeken

**Geplaatst**: 25-01-13 13:11

Geplaatst: 25-01-13 13:11

Mijn vader heeft ook een hersenbloeding gehad. hij is daardoor ook een ander mens geworden kwa karakter. De ene keer is alles koek en ei en kunnen mijn broertjes en ik alles uitvreten wat we willen maar op het andere moment kan hij om het kleinste dingetje kwaad worden. Maar het ergste van alles is in mijn vaders geval is dat hij hier aan niks kan doen. is dat ook niet misschien met jou moeder?

**Geplaatst**: 25-01-13 13:11

Geplaatst: 25-01-13 13:11

Weet je zeker dat je heel emotioneel bent aangelegd? Op mij kom je juist hartstikke normaal en erg sociaal over. Volgens je profiel ben je 18 en deze situatie is begonnen in 2007, dus jouw hele puberteit is overschaduwd door zorgen om je moeder en noodgedwongen verantwoordelijkheid voor het huishouden. Dat lijkt me eerder een gevalletje chronische stress dan overdreven emotioneel hoor :(:)

Ga naar de huisarts en probeer via gezinshulp/maatschappelijk werk de ondersteuning in de huishouding te krijgen die jij al veel te lang onterecht op je neemt. Met hulp van buitenaf kan de situatie weer in balans gebracht worden, als er geen hulp komt zadel je jezelf op met een onverdiend schuldgevoel richting je vader en je broertje als het je lukt om het huis uit te gaan. Zonder ingrijpen zal een 16-jarig computerverslaafd broertje met een vader in de nachtdienst en een moeder de niet zo goed computerverslaafd is een groot risico lopen om op school of elders in de knoei te komen. Dus als je jezelf nu niet belangrijk genoeg vindt om bij de huisartarts (of misschien durf je gemakkelijker naar een vertrouwenspersoon via je opleiding?) om hulp te vragen, doe het dan voor je broertje.

**Geplaatst**: 25-01-13 13:15

Geplaatst: 25-01-13 13:15

Je hoord het idd vaak dat mensen veranderen na een hersenbloeding. Helaas worden ze in veel gevallen niet meer de oude.

Maar ik vind wel dat jij de moeder taak in het huis(houden) moet laten vallen, want uit je verhaal op te maken "moeder" je wel (is niet als een aanval op jouw bedoeld hoor begrijp me niet verkeerd) over je moeder en broertje. Want je geeft haar ook deze mogelijkheid.
Kijk dat kinderen mee helpen in het huishouden is niets mis mee, maar het huishouden is niet hun taak (uitzonderingen daargelaten).

Een gesprek met de huisarts is lastig geef je aan omdat je snel gaat huilen, dat is helemaal niet erg en in jouw geval logisch. Schrijf het hele verhaal op en laat dit gewoon aan je huisarts lezen.
Wellicht is dit ook een idee om een brief met jouw gevoelens (zonder echte verwijten) naar je moeder te schrijven. Zo te lezen zijn jullie beide geen echte prater.

Je zegt dat je vader in ploegen werkt. Maar hoe staat hij verder in het verhaal?

**Geplaatst**: 25-01-13 13:16

Geplaatst: 25-01-13 13:16

Je kan praten met je huisarts en therapeuten maar ik zou graag een ander licht op dit onderwerp werpen..

Ik heb zelf een CVA gehad (bloedend infarct) en ook hier is er een karakter verandering. Al ben ik voor zo ver ik hoor van mijn omgeving, wel leefbaar, maar ik ben wel degelijk veranderd...
En het is van daaruit dat ik even wil reageren.

Ik realiseer me, dat ik veranderd bén... Ik denk er dagelijks over want ik ben "mezelf" kwijt en heb het gevoel dat ik een slechter mens ben geworden dan ik hiervoor was.. Ik merk het als ik reageer op dingen, ik reageer, en terwijl ik de reactie geef denk ik "dit zou de oude ik nooit gedaan of gezegd hebben" maar ik kan het ook niet onderdrukken... Hoe hard ik ook mijn best doe en hoe bewust ik me er ook van ben, ik krijg er geen "grip" op... Het zou best kunnen dat dit voor je moeder ook zo is..

**Geplaatst**: 25-01-13 13:17

Geplaatst: 25-01-13 13:17

Het klinkt in elk geval alsof het tijd wordt dat ook eens aan jezelf gaat denken, wegwezen dus! Kun je niet bij je vriend intrekken tot je een eigen plekje hebt gevonden?

**Geplaatst**: 25-01-13 13:17

Geplaatst: 25-01-13 13:17

Misschien dat iets bij 'de hersenstichting' je kan helpen? Betreft afwijkend gedrag, en er mee omgaan.
edit: https://www.hersenstichting.nl/

Laatst bijgewerkt door Locanda op 25-01-13 13:18, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:17

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:17

Bedankt voor je uitgebreide bericht piewie. Dat dood zijn of invalide waren wij ook erg bang voor. Haar operatie, zo vertelde de arts, was de zwaarste die hij dat jaar had gehad. Tijdens ruzies heeft ze soms geroepen. Je zou nu wel wensen dat ik gewoon dood was gegaan. Dat gaat me dan recht door t hart hé.

Ze benoemd dingen inderdaad anders. Haar stem is veranderd in de zin van dat ze vaak ook boos klinkt. Hier heb ik echter al mee om leren gaan omdat de woorden er dan niet bij passen.

Ik denk dat ik inderdaad maar en afspraak ga maken bij de huisarts

**Geplaatst**: 25-01-13 13:21

Geplaatst: 25-01-13 13:21

Je kan anderen niet veranderen... je kan alleen veranderen hoe je er zelf mee omgaat. Ik zou ook naar je huisarts gaan... ik ben het Maura eens dat je misschien wel onder teveel stress staat.... je verantwoordelijk voelen voor het huishouden van 4 personen is niet iets wat normaal is voor een 18 jarige.
Ik zou iets van een plekje buitenshuis zoeken... en misschien niet eens met vriendje... wees maar eens alleen voor jezelf verantwoordelijk ipv meteen een huishouden voor 2 personen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:21

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:21

Ayasha schreef:
Je kan praten met je huisarts en therapeuten maar ik zou graag een ander licht op dit onderwerp werpen..

Ik heb zelf een CVA gehad (bloedend infarct) en ook hier is er een karakter verandering. Al ben ik voor zo ver ik hoor van mijn omgeving, wel leefbaar, maar ik ben wel degelijk veranderd...
En het is van daaruit dat ik even wil reageren.

Ik realiseer me, dat ik veranderd bén... Ik denk er dagelijks over want ik ben "mezelf" kwijt en heb het gevoel dat ik een slechter mens ben geworden dan ik hiervoor was.. Ik merk het als ik reageer op dingen, ik reageer, en terwijl ik de reactie geef denk ik "dit zou de oude ik nooit gedaan of gezegd hebben" maar ik kan het ook niet onderdrukken... Hoe hard ik ook mijn best doe en hoe bewust ik me er ook van ben, ik krijg er geen "grip" op... Het zou best kunnen dat dit voor je moeder ook zo is..

Ja dat begrijp ik. Mijn moeder heeft ook gezegd dat ze merkt dat ze anders is maar ze doet het onbewust. En dat heb ik allemaal geaccepteerd en begrijp ik. Alleen dat gemene en denigrerende..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:22

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:22

Heel erg bedankt voor alle berichtjes, jullie gaan zo snel dat ik niet eens op alles kan reageren

Nomineer dit bericht ×