Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 10:54

Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 10:54

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount. Mocht je mij denken te herkennen, zou ik dit graag via pb horen, zet dit aub niet openbaar !

Tjah, en dan is ineens mijn verhaal iets waarvan ik altijd dacht: Dat gebeurd mij niet.
Ja hoor, dat gebeurd mij wel. Ik ben zwanger en zeker niet gewenst.

Na 3 maanden met een man bezig te zijn geweest tot de conclusie gekomen dat het hem toch niet kon worden, dit eerlijk gezegd en vrij snel elkaar niet meer gezien. Bij beide miste gevoelens we zijn beide ook wel een beetje ‘rasvrijgezellen’ genieten van het leven en zeker niet vies van een feestje.
Na deze tijd hebben we als we elkaar tegen kwamen heel raar gedaan, negeren, niet weten hoe te reageren (we kunnen niet echt praten met elkaar) terwijl we het voorheen hele goed konden vinden.
Sinds kort hadden we weer wat leuk contact en hebben we elkaar weer 1 keer op die manier gezien. Vrij kort daarna heeft hij me behoorlijk lomp laten zitten. Gewoon niks meer laten weten en niet op komen dagen. Ik zie hem graag, ben graag bij hem, er zit ook wel gevoel voor hem, maar niet genoeg. Daarbij klap ik volledig dicht in zijn bijzijn. Ik denk omdat hij nogal gesloten is. Al met al er is iets, maar zeker niet genoeg. Buiten zijn aso gedrag, kon ik me er eigenlijk niet heel druk om maken dat het toch weer ‘over’ is. (want ja dat is het, als nu hij me 1x zo behandeld tot meerdere smsjes/telefoontjes aan toe niet opnemen, prive nummer nam hij wel op).

Op de dag dat we af hadden gesproken zat al wel in mijn hoofd, ik moet binnenkort ongesteld worden, dit bleef echter uit. Wel wat met vriendinnen gesproken over mijn ‘opgezette’ pijnlijke borsten, ow dit zal wel met eisprong te maken hebben.. Het ging dan wel niet over maar ik maakte me nog niet direct zorgen.
Vervolgens lees ik op bokt een topic over een mogelijke zwangerschap, waar bepaalde symptonen worden genoemd. Hmmm, veel plassen: hee dat heb ik de laatste tijd ook? Mijn ongesteldheid komt wel erg laat.. Helemaal lekker zit het me niet.
Na wat wisselende berichten van mijn vriendinnen wat gerustgesteld, tot 1 er ineens stuurt: Ga eens een test halen asjeblieft !. Aah, dat kan ik idd maar beter even doen om het uit te sluiten…

Even tussendoor dacht ik de test te doen… Tot er zeer duidelijk 2 strepen op kwamen te staan ! Mijn wereld leek onder mijn voeten vandaan getrokken te worden. Huilend, brullend als een klein kind ben ik op de grond gevallen en ‘mama’ gebeld. (ik ben inmiddels 28).
Maar wat nu? Ik ben geen 18.. Ik ben wel echt op een leeftijd dat het absoluut niet jong is aan een kind te beginnen. Ik heb de financiële middelen en ik woon waar het mogelijk zou zijn.
Maar ik wil helemaal geen kind van hem. Ik wil de verantwoordelijkheid niet en ben er qua levenstijl totaal nog niet aan toe. Waar ik voorheen dacht Ow stel dat het me ooit gebeurd (ervan uitgaande dat het niet gebeurd) laat ik het gewoon weg halen..
Alleen nu is het echt.. De beslissing lijkt niet meer dan logisch om het niet te houden. Maar iets niet nemen, is toch wel heel wat anders dan iets wat er is weghalen.
Verbazend genoeg vind ik het ergens een fijn/trots gevoel geven dat dit in mij zit.. Maarja, een keer komt ‘het’ er uit. Kan ik het wel ALLEEN? Kan ik het emotioneel aan? Mijn hele leven zal omgegooid worden.
Maar weg laten halen.. Kan ik dit emotioneel aan?
Wat het nog even extra dubbel maakt is dat de vriedin van mijn broer OOK zwanger is (gewenst) en nu, terwijl ik het zo kort weet, al moeilijk vind om naar een echo te kijken. Hier word ik door mijn schoonzus maar ook door vriendinnen, kennissen en facebook nogal vaak mee geconfronteerd en dit wordt de komende tijd niet minder.

Hoe het kwam? Ik zat in een overgang van het de pil naar een ander voorbehoedsmiddel in deze tijd ben ik 2 maanden niet beschermd geweest. Omdat ik dit altijd wel ben geweest heb ik er totaal niet bij stilgestaan de bewuste avond. (stom, dat besef ik me nu ook) Achteraf wel en ik heb direct erna een morning after pil gepakt.. 95% betrouwbaar, waarschijnlijk hoger bij inname zo kort ‘na mogelijke bevruchting’. Helaas viel ik niet in deze 95 of meer %.
(Idd hier zit een fout bij mij, ik snap dat mensen me hierop zullen wijzen, geloof me ik besef het me ondertussen enorm goed! En ik kan nu wel denken WAT ALS? Maar ik ga liever voor: Wat NU?)

Over de man informeren zijn de meningen verdeeld. Ik kon het serieus niet om het hem niet te vertellen, zou het niet eerlijk vinden hem dit achteraf te vertellen. Ook al heeft hij zich als een echte hufter gedragen. Dit heb ik voor mezelf gedaan, niet voor hem. Nog een hele kunst met iemand die je straal negeert, hij schrok zich dood toen ik dus met dit nieuws voor de deur stond. En is duidelijk in zijn mening (ik ook tegen hem). Hij wil het niet en wil dat ik het weg laat halen.
Ik onthoud natuurlijk zijn mening, maar het is mijn beslissing. Hoewel het hem overduidelijk raakt en hij graag op de hoogte wil blijven, hoef ik geen steun van hem te verwachten. (vraag ik ook niet).

Maargoed, mijn wereld staat even helemaal op zijn kop. Ergens weet ik wel wat ik ga doen. Maar ik wil de beslissing weloverwogen maken en hier niet aan ‘onderdoor’ gaan..
Iemand met ervaringen met een vergelijkbaar verhaal. Wat is jullie keuze hierin geweest en waarom?

**Geplaatst**: 10-01-13 11:01

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 10-01-13 11:01

Poeh, heftig... :(:)

Ik denk dat jij de enige bent die die keuze kan maken, dat kan bokt niet voor je doen.

Ik heb (gelukkig) geen ervaring, maar bedenk je dat een kind altijd, ook over 10 jaar dagelijks in je leven zal zijn en bepalend zal zijn voor je dagelijkse routine. Het weg laten halen is emotioneel vreselijk zwaar, maar heeft over een jaar of 10 waarschijnlijk minder invloed op je dagelijks leven?

**Geplaatst**: 10-01-13 11:07

Geplaatst: 10-01-13 11:07

Ik lees eigenlijk dat je het laat weghalen, maar erg bang bent de verkeerde beslissing te nemen. Ik heb nooit voor deze keuze hoeven te staan, maar kan zo goed begrijpen hoe lastig dit moet zijn.
Persoonlijk denk ik, dat als je een kind wil, dat je er 100% achter moet staan. Dan zou je je nu opgetogen moeten voelen, blij en plannen maken over hoe het zal gaan. En dat doe je niet, het is meer een negatief gevoel: ga ik er geen spijt van krijgen als ik het weg laat halen?
Waarschijnlijk zal je wel eens zo denken, als het gebeurt is, in de maanden er na, soms jaren later nog, maar het is geen overheersende emotie, het is dan iets wat gebeurt is, waarvan je denkt dat het de juiste beslissing is geweest.
Het is, hoe dan ook , een moeilijke en emotionele toestand, veel sterkte...

**Geplaatst**: 10-01-13 11:09

Geplaatst: 10-01-13 11:09

Wat een lastige situatie :(:)

Ik kan je eigenlijk maar een advies geven: laat NIEMAND ANDERS beslissen wat JIJ wil doen! Ookal zeggen hier honderd bokkers dat je het moet houden, als jij het een vreselijk idee vindt doe het dan niet. Of als ze zeggen dat je het moet laten weghalen en jij kan het niet, doe het dan niet. Niemand kan beslissen over jouw keuzes. Je kan luisteren naar ervaringen van andere mensen, misschien dat er adviezen worden gegeven waar je nog niet aan had gedacht, maar uiteindelijk ben jij het die een keuze voor jezelf moet maken.

Denk echter niet te licht over beide keuzes. Abortus lijkt soms de gemakkelijke oplossing, maar soms is het de zwaarste en pijnlijkste van allemaal. Er zijn vrouwen die soms tien jaar later het plots psychisch moeilijk krijgen. Want dan hebben ze bv wel gewenste kinderen. En dan komen de vragen. Hoe zou die ene er uit gezien hebben? Dan was hij nu zo oud...dan zou hij nu dit aan het doen zijn...hoe had ik hem genoemd? Dan zou mijn dochter nu met hem aan het spelen zijn...het besef dat je iets hebt weggenomen wat onomkeerbaar is.
Net zoals een kind houden niet altijd evident is. Een kind verdient liefde en aandacht die gemeend is, en hoort niet op te groeien bij iemand die hem eigenlijk niet wil. Meestal zorgt de natuur wel voor een moederinstict, maar soms vergeet ze het.

En als laatste, laat je asjeblieft niet beïnvloeden door de vader. Zoals ik het lees woont hij helemaal niet meer bij jou dus hij heeft er absoluut geen "last" van als jij volgend jaar met een jankende volle luier zit. Hij heeft zelfs niet eens een verplichting om de baby te komen bezoeken. Het enige waar hij last van heeft is zijn portemonnee als hij alimentatie zou moeten betalen, en dan moet hij dat nog doen ook. Het zou anders geweest zijn als jullie een hecht koppel waren en samen woonden, maar nu zeg ik: hij heeft echt geen recht van spreken.

succes met je beslissing. En mijn eigen mening? Ik lees stiekem in je berichten dat je toch niet zo zeker bent of je het wel zou willen weghalen nu...denk er dus goed over na.

**Geplaatst**: 10-01-13 11:10

Geplaatst: 10-01-13 11:10

Een kind heeft áltijd invloed op je dagelijkse leven, elke stap die je zet doe je met je kind in het achterhoofd.

TS, ik kwam alleen te zitten met een dikke buik (nu 8 jaar geleden). Ik was toen al ruim 6 maanden zwanger, dus van abortus etc was totaal geen sprake meer. Ik was toen ook iets jonger dan jij nu (namelijk 23).
Natuurlijk heb ik het zwaar gehad, hoewel ik een goede achterban heb, maar ik heb er écht geen spijt van

En er zitten ook echt voordelen aan het alleenstaand moederschap (bijvoorbeeld zeggenschap over bepaalde dingen) en het 1 op 1 contact.

Hoever ben je nu inmiddels? Geef jezelf de tijd om dit rustig te laten bezinken en te overdenken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 14:23

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 14:23

Bedankt voor jullie reactie's. Ik ben 'gelukkig' pas 5 weken in dokterstermen (vanaf 1e dag laatste menstruatie) werkelijk dus nog korter.

Besef heel goed dat de keuze volledig in mijn hand ligt. Toch vind ik het erg belangrijk meningen van andere te horen. Ik heb het vrijwel niemand verteld aangezien ik me er een beetje voor schaam..
Uit mijn directe omgeving kan ik (op enkeling na) dus geen steun verwachten.

Van vaders kant ook niet, wil en hoef ik ook niet. De beslissing hierin is aan mij.. (Genoeg meningen gehoord dat ik het hem beter niet kon vertellen, maar dit vond ik dan weer niet eerlijk.

Ik heb inderdaad mijn keuze al grote deels gemaakt, vanaf het begin af aan.. Het vreemde is dat ik ergens ook wel heel trots ben en misschien zelf blij mee ben..
Ik vind het moeilijk dit uit te leggen, of waar dit gevoel vandaan komt... Ook kijk ik uit naar de echo. Wat ik erg vreemd vind, lijkt me veel makkelijker dit niet te zien..
Ik weet ook niet of ik hierdoor moet gaan twijfelen of dat het pure nieuwsgierigheid is.

Ook ben ik erg bang voor de emotionele schade..
Hoewel ik de eerste 1,5 non stop aan het huilen was en het woord amper uit kon spreken, lijk ik er nu heel nuchter en realistisch onder, maar komt het ook niet echt 'binnen'.

Ik praat er ook goed en makkelijk over nu. Van de ene kant zou ik het liefst al mijn vriendinnen advies vragen en dit met ze willen delen, maar dit lijkt me niet verstandig.. Ik wil gewoon niet dat veel mensen het weten.. Hoop dat 'de papa' er ook zo mee omspringt, zou me zwaar vallen als ik ooit erachter kom dat veel mensen ervan weten..

Wat fijn om een positieve ervaring hierin te horen! Van de ene kant lastig dat je geen keus meer had.. Maar tijdens verwekking en toen je erachter kwam wel welkom als ik het goed begrijp? Erg knap dat je het 'alleen' bent gaan doen...
Ik denk dat ik er ook anders in zou staan als de relatie met 'de papa' nu wel goed zou zijn..

(Sorry als er raar getypt is, telefoon met autocorrect)

Edit: ik heb aangevraagd de echo een aantal dagen voor mogelijke behandeling plaats te laten vinden. Dit zou in eerste instantie direct na elkaar zijn... Maar als ik mijn gevoel richting de echo bekijk, heb ik daarna echt nog even nodig om het echte besluit te maken.

**Geplaatst**: 10-01-13 14:30

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 10-01-13 14:30

Ik kan niet zo veel zeggen behalve je succes wensen met het maken van de beslissing, ik denk dat nu het je overkomen is je er wel op een goede manier mee bezig bent.
Mocht je mijn ervaring met abortus graag weten stuur me dan even een berichtje.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 15:18

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 15:18

Zonnebloem18: Ik ben erg benieuwd naar je ervaring maar ook de reden voor de keuze.
Zou graag een pb van je ontvangen

. EN snap het natuurlijk als je bepaalde persoonlijke punten achterwege wilt laten.

**Geplaatst**: 10-01-13 15:25

Geplaatst: 10-01-13 15:25

Jeetje, wat een situatie. Raar ook dat je vooraf zo duidelijk dacht te zijn, en nu het er daadwerkelijk is toch ook ander gevoel door je lijf gaat.

Mag ik trouwens vragen wat de reden is geweest je keuze in dit stadium al te delen met je ex?
Had je wellicht verwacht dat hij er voor zou gaan? Of het een extra stimulans voor je zou zijn om abortus te doen?

Ik denk dat niemand kan zeggen wat je moet doen. Meningen heeft iedereen, maar het gaat om jou. Ik zou met je directe omgeving overleggen wat de mogelijkheden zijn ivm oppas, ondersteuning etc. Daar zul je een hoop steun aan hebben. Als ik je zo hoor, denk ik dat er best een kansje is dat jij en je kleintje tot elkaar kunnen groeien de komende 9 maanden. Je bent er toch niet helemaal afstotend naar. Hoop in ieder geval dat je voor jezelf de juiste keus kunt maken en wens je daarbij alle kracht en succes voor toe!

**Geplaatst**: 10-01-13 15:32

Geplaatst: 10-01-13 15:32

Toevallig heeft het broertje van mijn vriend afgelopen maand dit ook meegemaakt. Hij (25 jaar) en het 'meisje' (28 jaar) in kwestie hebben een seksrelatie. Zij heeft meer gevoelens voor hem, hij niet voor haar. Hebben seks gehad, condoom is geknapt, volgende dag MAP gehaald en ook zij is toch zwanger geworden. Broertje wil eigenlijk gen kinderen, en al helemaal niet met iemand waarmee hij geen relatie heeft. Is wel zo volwassen geweest om aan te geven dat áls ze het zou houden er wel voor klaar te staan ook financieel.
Ze hebben samen een aantal gesprekken gehad en uiteindelijk samen besloten om een abortus te laten plegen... Vijf dagen later heeft ze een miskraam gehad. Voor broertje een 'geruststelling' want hij was er niet 100% zeker van dat ze het weg zou laten halen ivm rammelende eierstokken etc.

Je zit in een lastige situatie. Je zegt dat je met je moeder hebt gesproken, wat zegt ze hierover? Wat zegt je gevoel? Doe niks overhaasts, denk er goed over na en volg je hart.
Succes!

**Geplaatst**: 10-01-13 15:36

Geplaatst: 10-01-13 15:36

Jeetje wat een heftig verhaal zeg. Ik snap erg goed dat je het de vader hebt verteld. Zou het een beetje vreemd hebben gevonden als je dat niet gedaan had, het is tenslotte de vader en of je het nou weg laat halen of niet, hij behoort het te weten m.i. Wat zijn mening is, kun je uiteraard meenemen, maar het is jouw lichaam en jouw leven. Jij zal het kind op moeten voeden, dus het is jouw beslissing wat je uiteindelijk gaat doen.

Ik lees in je berichten heel erg de twijfels. Je wil het eigenlijk weg laten halen, maar je bent bang om spijt te krijgen. Dat is begrijpelijk. Ook is het te begrijpen dat je nieuwsgierig bent, het is nieuw en je hebt het nog nooit meegemaakt, je bent benieuwd hoe het van binnen zal groeien en uitpakken. Als je het weg laat halen zal je misschien altijd het gevoel houden; wat als. "Wat als ik het kind had gehouden? Dan was het nu 2 jaar geweest". "Wat als ik het kind had gehouden? Dan zou ik nu een heel ander leven hebben"

Maar realiseer je wel dat een kind krijgen veel met zich meebrengt. Niet alleen psychisch (lijkt het kind op de vader? Wil je daar nog mee geconfronteerd worden? Vader zal altijd een rol blijven spelen in je verdere leven), maar ook organisatorisch. Je hele leven zal veranderen. Je moet oppas zoeken, hard werken om alle luiers, voeding, oppas e.d. te betalen, een stuk vrijheid inleveren, een ochtendmens gaan worden etc.

Persoonlijkz ou ik er niet op zitten te wachten om een kindje te krijgen, en het zou dan ook niet in mijn leven passen. Voor mij zou de keuze gemakkelijk te maken zijn, en ik denk dat ik daar ook geen spijt van zou krijgen. Maar mijn leven is totaal anders dan het jouwe.

Als je denkt niet te kunnen leven met het spijt gevoel, je weet dat je alles kunt organiseren rondom het kind (ook financieel), je er volledig achterstaat, én je dat trotse gevoel blijft behouden, lekker laten komen!

Heel veel sterkte met de beslissing! Het is geen gemakkelijke... Maar welke keuze je ook maakt, beiden zullen veel veranderen in je leven..
Neem de tijd om je beslissing te maken. Maar hoe langer je wacht, hoe langer het kind in jou de tijd krijgt om te groeien, hoe lastiger de beslissing zal worden..

Laatst bijgewerkt door itsmi op 10-01-13 15:39, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 15:37

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 15:37

Ceaser: Dat vind ik juist het vreemde, ik ben totaal niet afstotend naar 'het dingetje in mijn buik'. Terwijl dat gezien de situatie heel logisch zou zijn. Ik voel echt juist ene bepaalde genegenheid ernaar toe. En kijk uit naar de echo alsof het 'gewenst' is... Dit verbaast mij zelf echt enorm !

De reden waarom nu al verteld.. Dit voelde voor mij het eerlijkst. Heb er een paar dagen mee gewacht sinds ik het wist. En er goed overna gedacht. Ik kon het echt niet over mijn hart verkrijgen hem dit niet of achteraf te vertellen, voor mijn gevoel heeft hij dit recht (Is niet, I know). Ik wist al dat hij (31) geen kinderen (meer) wilde. Dus ben nooit bang geweest dat hij zou komen met: Ik wil dat je het houd. En ik weet ook dat ik voor hem nog veel minder beteken dan hij voor mij, dat hij zeker geen kind met mij wilt. Zijn reactie was zoals ik hem verwacht had. Voor mij totaal geen toevoeging, maar een goed gevoel dat ik het verteld heb. Zijn mening heeft voor mij niet heel veel waarde in het maken van mijn beslissing.

**Geplaatst**: 10-01-13 15:42

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 10-01-13 15:42

Is het heel raar als ik zeg dat het niet alleen zo is dat als je het weg laat halen dat je gaat denken "wat als", maar ook als je het houdt? Dan zal je toch ook denken hoe je leven geweest zou zijn als je het kindje niet had gehouden....

**Geplaatst**: 10-01-13 15:44

Geplaatst: 10-01-13 15:44

Wat een moeilijke beslissing. Er is natuurlijk ook nog een andere optie en dat is adoptie.
Ik kan je niet helpen met een beslissing en heb ook nooit voor de keuze/beslissing gestaan. Maar wil je wel sterkte en succes wensen.

**Geplaatst**: 10-01-13 15:46

Geplaatst: 10-01-13 15:46

Super van je dat je het verteld hebt aan de "vader" Als ik het zo lees wil je het weghalen maar aan de andere kant ben je er ook wel blij mee. Ik denk dat je er later spijt van krijgt ook al is een kind (alleen)opvoeden niet gemakkelijk. Veel succes met het maken van de, voor jou, juiste beslissing

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 15:47

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 15:47

itsmi schreef:
Jeetje wat een heftig verhaal zeg. Ik snap erg goed dat je het de vader hebt verteld. Zou het een beetje vreemd hebben gevonden als je dat niet gedaan had, het is tenslotte de vader en of je het nou weg laat halen of niet, hij behoort het te weten m.i. Wat zijn mening is, kun je uiteraard meenemen, maar het is jouw lichaam en jouw leven. Jij zal het kind op moeten voeden, dus het is jouw beslissing wat je uiteindelijk gaat doen.

Dit is exact zoals ik er ook over denk.

Citaat:
Ik lees in je berichten heel erg de twijfels. Je wil het eigenlijk weg laten halen, maar je bent bang om spijt te krijgen. Dat is begrijpelijk. Ook is het te begrijpen dat je nieuwsgierig bent, het is nieuw en je hebt het nog nooit meegemaakt, je bent benieuwd hoe het van binnen zal groeien en uitpakken. Als je het weg laat halen zal je misschien altijd het gevoel houden; wat als. "Wat als ik het kind had gehouden? Dan was het nu 2 jaar geweest". "Wat als ik het kind had gehouden? Dan zou ik nu een heel ander leven hebben"

Maar realiseer je wel dat een kind krijgen veel met zich meebrengt. Niet alleen psychisch (lijkt het kind op de vader? Wil je daar nog mee geconfronteerd worden? Vader zal altijd een rol blijven spelen in je verdere leven), maar ook organisatorisch. Je hele leven zal veranderen. Je moet oppas zoeken, hard werken om alle luiers, voeding, oppas e.d. te betalen, een stuk vrijheid inleveren, een ochtendmens gaan worden etc.

.
Beide kanten zit natuurlijk een spijt factor aan, de ene emotioneel. maar stel ik houd het kind zit ik er de rest van mijn leven 'aan vast'. Ik ben niet zo te spreken over de persoonlijkheid van 'papa'. type: foute man. En waar ik niet bang ben dat hij een rol zal of willen spelen, ben ik wel bang voor wat voor genen dit doorgeeft. Ik heb naar hem aangegeven (alles eerlijk verteld), dat stel dat ik het houd, ik verder niks van hem vraag: incl. erkennen, alimentatie etc. Dat zou ik aan hem laten.
maar er ook eerlijk bijgezegd, dat het kind voor mij net zo ongewenst is dan voor hem. En ik grotendeels neig naar wel laten halen. Ook hierbij aangegeven dat ik het enorm moeilijk vind. (Helaas) Ook hierin geen steun, vraag hoe het gaat of wat dan ook van zijn kant.

Citaat:
Persoonlijkz ou ik er niet op zitten te wachten om een kindje te krijgen, en het zou dan ook niet in mijn leven passen. Voor mij zou de keuze gemakkelijk te maken zijn, en ik denk dat ik daar ook geen spijt van zou krijgen. Maar mijn leven is totaal anders dan het jouwe.

Tot enkele dagen geleden, zei ik dit ook.. Hier ben ik altijd heel duidelijk in geweest. Ik heb niet eens een kinderwens. Maar nu? Nu voelt het ineens anders...

Citaat:
Als je denkt niet te kunnen leven met het spijt gevoel, je weet dat je alles kunt organiseren rondom het kind (ook financieel), je er volledig achterstaat, én je dat trotse gevoel blijft behouden, lekker laten komen!

Heel veel sterkte met de beslissing! Het is geen gemakkelijke... Maar welke keuze je ook maakt, beiden zullen veel veranderen in je leven..
Neem de tijd om je beslissing te maken. Maar hoe langer je wordt, hoe langer het kind in jou de tijd krijgt om te groeien, hoe lastiger de beslissing zal worden..

Ik denk daarin nog steeds hetzelfde, ik neig voor 80/90% naar weg halen, maar vind dat ik ook zeker over de andere kant moet nadenken. Enja, dat positieve gevoel speelt natuurlijk ook mee..

**Geplaatst**: 10-01-13 15:50

Geplaatst: 10-01-13 15:50

Wat goed dat je besloten hebt het na die echo nog even de tijd te geven.
Ik denk dat dat een erg verstandige keuze is gezien jouw gevoel hierover.

Ik hoop dat je de beslissing met je gevoel kan maken.
Welk gevoel dat natuurlijk ook mag zijn. Zolang jij er maar achter staat.

**Geplaatst**: 10-01-13 15:50

Geplaatst: 10-01-13 15:50

Ben je er aan toe om een kind op te voeden? Om een baby groot te brengen in je eentje? Maar kun je er mee leven dat je het hebt laten weghalen? Ga je jezelf niet eeuwig schuldig voelen als je dat doet? Uiteindelijk is het jouw beslissing, in ieder geval succes ermee!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 15:53

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 15:53

_JTM schreef:
Toevallig heeft het broertje van mijn vriend afgelopen maand dit ook meegemaakt. Hij (25 jaar) en het 'meisje' (28 jaar) in kwestie hebben een seksrelatie. Zij heeft meer gevoelens voor hem, hij niet voor haar. Hebben seks gehad, condoom is geknapt, volgende dag MAP gehaald en ook zij is toch zwanger geworden. Broertje wil eigenlijk gen kinderen, en al helemaal niet met iemand waarmee hij geen relatie heeft. Is wel zo volwassen geweest om aan te geven dat áls ze het zou houden er wel voor klaar te staan ook financieel.
Ze hebben samen een aantal gesprekken gehad en uiteindelijk samen besloten om een abortus te laten plegen... Vijf dagen later heeft ze een miskraam gehad. Voor broertje een 'geruststelling' want hij was er niet 100% zeker van dat ze het weg zou laten halen ivm rammelende eierstokken etc.

Je zit in een lastige situatie. Je zegt dat je met je moeder hebt gesproken, wat zegt ze hierover? Wat zegt je gevoel? Doe niks overhaasts, denk er goed over na en volg je hart.
Succes!

Dit lijkt inderdaad erg veel op mijn situatie. Hoe het ontstaan is dan. Echter krijg ik wat minder steun en hoef ik geen gesprekken met 'de vader' te verwachten. Financiele steun zou ik het wel houden, mooi meegenomen maar ik zou het dan liever totaal zonder hem doen.
Moet zeggen dat ik ook vind dat je broertje netjes gehandeld heeft

. Deze man denkt er ongeveer hetzelfde over. Volgens mij is hij ook van mening dat ik zo goed als verliefd op hem ben, noemde zelf 'erin luizen'.. Maargoed, daar besteed ik maar niet te veel aandacht aan, geen idee hoe hij aan zijn giga ego komt, maar een zoveelste reden op hem af te knappen

.

Mijn moeder was net zo geschrokken, denkt hetzelfde erover als ik. Was even bang dat ik de beslissing tot weghalen te makkelijk is en is blij dat dit niet het geval is. Het trotse/positieve gevoel begreep ze niet helemaal geloof ik. En ze is het er niet mee eens dat ik het aan de vader heb verteld. Maargoed, daar sta ik zelf volledig achter.

**Geplaatst**: 10-01-13 15:55

Geplaatst: 10-01-13 15:55

Logisch, je zal beide kanten moeten overdenken voordat je een beslissing kunt nemen, maar zoals ik al eerder zei; hoelanger je wacht, hoelanger het kind de tijd krijgt om te groeien (Jij signalen van binnenuit voelt), hoe lastiger de beslissing zal worden.

Wil de vader uiteindelijk ook geen betrokkenheid? Nu kan hij dat makkelijk zeggen, het kind is er niet, heeft het nog niet gezien en heeft er nog geen gevoel bij. Als het kind straks geboren is, wat dan? Als hij dan ineens wel contact wil? Als hij dan ineens wel vaste dagen in de week het kind wil zien? Wat dan? Ook daar moet je rekening mee houden. Hij zal toch altijd een rol in je leven spelen, je zal altijd met hem geconfronteerd worden al dan niet door het kind zelf.
Voor de minder goede eigenschappen zou ik niet bang zijn. Zit nog altijd een 50% mix van jou in, dus kans is net zo groot dat het gewoon een lief kind zal zijn met jouw eigenschappen.

Tuurlijk voelt het nu voor jou heel anders. Je zit nu in deze situatie. Als je niet in deze situatie had gezeten, had je er nog precies hetzelfde over gedacht als hoe je er "vroeger" over dacht. Maar nu je weet dat er een kinndje in je buik zit, nu je weet hoe je lichaam veranderd en er andere hormonen de overhand nemen, is het maken van de beslissing ineens heel anders.

Je zult zelf de beslissing moeten nemen. Houd er wel rekening mee, dat welke beslissing je ook neemt, je altijd zult denken "wat als". Je zult altijd spijt krijgen denk ik.
Als je het kind weg laat halen krijg je misschien spijt en "wat als" gevoelens, maar als je het kind laat komen, zal je ooit ook gevoelens krijgen van wat als ik het kind niet had laten komen? Dan had ik nu misschien een andere vriend gehad (mannen hebben over het algemeen toch wat meer moeite met alleenstaande vrouwen en kinderen is mijn ervaring, sorry bokt, voordat ik heel bokt over me heen krijg) , een ander leven en andere vrienden. Voor allebei de keuzes zul je misschien spijt krijgen. Van de ene keuze krijg je misschien meer spijt dan van de ander. Aan jou de taak om uit te kiezen welke keuze je het minste spijt krijgt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 15:58

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 15:58

HijadelaLuna schreef:
Is het heel raar als ik zeg dat het niet alleen zo is dat als je het weg laat halen dat je gaat denken "wat als", maar ook als je het houdt? Dan zal je toch ook denken hoe je leven geweest zou zijn als je het kindje niet had gehouden....

Nee totaal niet raar.. De gevolgen zijn vele malen groter wanneer ik zou besluiten het kind te houden. Ook dan speelt er natuurlijk een 'wat als', want mijn leven zou totaal overhoop gaan liggen als ik dit besluit.

akishino schreef:
Wat een moeilijke beslissing. Er is natuurlijk ook nog een andere optie en dat is adoptie.
Ik kan je niet helpen met een beslissing en heb ook nooit voor de keuze/beslissing gestaan. Maar wil je wel sterkte en succes wensen.

Bedankt. Adoptie, zie ik niet als optie, dit kan en wil ik niet.
Als ik het zwangerschap doorzet, dan zou ik het ook houden. Dit kan ik nooit aan de bevalling etc en dan het kind afgeven.. Nee, ik weet het bestaan van deze optie maar neem hem vooralsnog niet mee.

magriet schreef:
Super van je dat je het verteld hebt aan de "vader" Als ik het zo lees wil je het weghalen maar aan de andere kant ben je er ook wel blij mee. Ik denk dat je er later spijt van krijgt ook al is een kind (alleen)opvoeden niet gemakkelijk. Veel succes met het maken van de, voor jou, juiste beslissing

Voor mijn gevoel was dat idd het beste. Ook al is hij er niet blij mee en viel het voor hem totaal op een verkeerd moment. Een kind alleen op voeden, pff, dat lijkt me idd een erg heftige ! maar ergens ook wel weer mooi (waarom heeft alles 2 kanten?

)

**Geplaatst**: 10-01-13 16:01

Geplaatst: 10-01-13 16:01

Wat een óntzettend moeilijke keuze!!
Vind het heel goed dat je er zo goed over na denkt!
Het is zó moeilijk waar je goed aan doet en waar je later het minste spijt van krijgt?!?
kennissen van ons zijn ooit ook zwanger geweest toen het echt niet uitkwam. Ze hebben toen de keuze gemaakt het weg te laten halen. Toen ze wel aan een kindje toe waren (en het kon), lukte het niet.... Ze heeft toen heel vaak gedacht dat dat haar 'straf' was.... (het is uiteindelijk gelukkig wel gelukt!)
Maar als je de beslissing neemt het te laten komen, is die beslissing voor de rest van je leven!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 16:02

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 16:02

ZeSteigert schreef:
Ben je er aan toe om een kind op te voeden? Om een baby groot te brengen in je eentje? Maar kun je er mee leven dat je het hebt laten weghalen? Ga je jezelf niet eeuwig schuldig voelen als je dat doet? Uiteindelijk is het jouw beslissing, in ieder geval succes ermee!

Theoretisch oogpunt: Ja, ik ben oud genoeg, sterk genoeg en wat ik nu voel vreemd genoeg ook de gevoelens om het te kunnen (hoewel het zeker niet makkelijk zal zijn)

Praktisch oogpunt: Nee, ik ben net een puber in een groot jasje. Werk graag aan mijn carierre, maar ben in het weekend ook graag een losbol, moet alles meegemaakt hebben en kan niet gek genoeg.
Echter loop ik al sinds een grote poos aan tegen het feit, dat ik dit speelse leventje zat begin te worden. Maar krijg ik de gewenning niet direct uitgeschakeld. Ik denk dat hoe dan ook dit 'voorval' een omslag zal betekenen voor mij. En ik iets in mijn levenstijl zal aanpassen. (al is het misschien de eerste tijd niet postief).

Ik kan voor mezelf nog geen antwoord vinden op je andere vragen. Wist ik deze maar, dat zou de keuze een stuk vereenvoudigen.

**Geplaatst**: 10-01-13 16:03

Geplaatst: 10-01-13 16:03

Volgens mij wil jij dit kindje helemaal niet weghalen...
Begrijp me goed, ik ben absoluut niet principieel tegen abortus maar in dit geval.. Ik proef bij jou vooral veel verwondering en het ontstaan van genegenheid. Ik kan je vooral aanraden om niets haastig te doen. Je bent er vroeg bij en hebt nog bedenktijd. Het is nogal wat om een kindje weg te halen. Elk kindje wordt groot hoor, ook bij alleenstaande ouders. Dat is veel minder moeilijk dan het lijkt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 16:05

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 16:05

Kentaro schreef:
Wat een óntzettend moeilijke keuze!!
Vind het heel goed dat je er zo goed over na denkt!
Het is zó moeilijk waar je goed aan doet en waar je later het minste spijt van krijgt?!?
kennissen van ons zijn ooit ook zwanger geweest toen het echt niet uitkwam. Ze hebben toen de keuze gemaakt het weg te laten halen. Toen ze wel aan een kindje toe waren (en het kon), lukte het niet.... Ze heeft toen heel vaak gedacht dat dat haar 'straf' was.... (het is uiteindelijk gelukkig wel gelukt!)
Maar als je de beslissing neemt het te laten komen, is die beslissing voor de rest van je leven!!

Hier ben ik inderdaad ook bang voor.. Voor nu zou de keuze eenvoudig kunnen zijn (is het dus niet

). Maar ik ben 28, het is niet dat ik nog tientallen jaren 'de tijd' heb. NU heb ik GEEN kinderwens, maar ik sluit niet uit dat als ik in een goede relatie zit, dit wel krijg. (en zeker nu ik deze gevoelens voel, die wens zit toch ergens wel in me, al is het ver verstopt).

Maar een van de grootste angsten van weghalen is inderdaad, stel dat het later nooit meer lukt, dan kan ik mezelf wel iets aandoen dat ik nu deze keuze zou maken.

Niemand kan in de toekomst kijken.

Nomineer dit bericht ×