Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-01-13 21:04

paniekaanvallen

Geplaatst door de TopicStarter : 06-01-13 21:04

ik wil graag even mijn verhaal kwijt en ik ontvang graag tips.

daarnet had ik er weer een, een paniekaanval.. elk griepseizoen is het weer raak het ene seizoen veel minder dan het andere seizoen. ik ben als de dood om buikgriep te krijgen en waarom? ik weet het niet.. het beinvloed mijn leven, ik mijd familie omdat ze ziek zijn en ik probeer school te mijden. in de zomer heb ik hier totaal geen last van, 4 jaar geleden was het het ergst ik kon niet meer slapen van de paniekaanvallen en had het de hele dag door ik slikte veel asperines omdat ik dacht dat ik ziek was. het is in die tussentijd minimaal geweest maar nu komt het terug ik heb het nu vooral savonds na het eten dan voel ik me vol en ben ik bang dat ik ziek word en moet overgeven. ik ben van plan bij mijn eerstvolgende afspraak met mijn psycholoog hierover te gaan praten, de paniekaanvallen zijn begonnen toen ik 5 jaar was na de scheiding van me ouders toen was ik bang om alleen gelaten te worden en kon ik niet slapen zonder muziekje, tv aan of mijn moeder ik heb toen een hele tijd lang tot savonds laat black beauty zitten kijken op tv naar mate ging dit over en kwam het op mijn 13e terug na een buikgriep en ben sinds dien altijd bang geweest voor overgeven ik hoop dat ik er snel van af kom het is erg vervelend en ik weet soms het verschil niet meer tussen paniekaanval of ziek zijn..

ik zou het ook fijn vinden om ervaringen van jullie te horen, hoe gingen jullie ermee om en hoe kwam je er van af?

**Geplaatst**: 06-01-13 22:20

Re: paniekaanvallen

Geplaatst: 06-01-13 22:20

Ik ben 27 jaar en ben nog niet van af gekomen

Elke winter zweet ik peentjes omdat ik bang ben buikgriep te krijgen, ik ben sowieso bang voor overgeven.

Er zijn therapieën voor, mocht je je geroepen voelen

**Geplaatst**: 07-01-13 07:24

Re: paniekaanvallen

Geplaatst: 07-01-13 07:24

Ik heb het ook een lange periode gehad. Het is de angst voor overgeven. Dat heet emetofobie. Als je daar op googled zul je veel herkennen. Ooit slechte ervaring gehad hiermee? Angst, schaamte. Dat is wel vaak de oorzaak namelijk. Ik ben er overigens wel vanaf. Succes!

**Geplaatst**: 07-01-13 13:45

Re: paniekaanvallen

Geplaatst: 07-01-13 13:45

Lijkt me vervelend zeg!
Goed dat je het tege je psych gaat zeggen!

Ik denk dat je er alleen vanaf komt door te aan te pakken waardoor je het hebt gekregen ( de scheiding)
mischien weet jou psych hier een goede therapie voor.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-01-13 15:17

Geplaatst door de TopicStarter : 07-01-13 15:17

MirMy schreef:
Ik heb het ook een lange periode gehad. Het is de angst voor overgeven. Dat heet emetofobie. Als je daar op googled zul je veel herkennen. Ooit slechte ervaring gehad hiermee? Angst, schaamte. Dat is wel vaak de oorzaak namelijk. Ik ben er overigens wel vanaf. Succes!

ik heb heel lang verlatings angst gehad en toen ik 13 was hechte ik me veel aan me 'vriendje' dat ging toen uit en kwam de angst terug omdat ik daardoor moest overgeven is mijn angst voor overgeven ontstaan en dus nu voornamelijk buikgriep. ik had over emetofobie ook al wat gevonden hopelijk kan ik samen met mijn psych een goed behandelplan vinden en er van af komen dat is nu wel mijn goede voornemen

**Geplaatst**: 08-01-13 09:39

Re: paniekaanvallen

Geplaatst: 08-01-13 09:39

Veel succes, verlatingsangst werkt bij jou dus dan op je keel, waardoor je moet overgeven. Ik denk dat jij ook een type bent wat meer mag uitspreken. Zeggen dat je het niet leuk vindt, jezelf laten horen en niet over je heen laten lopen. Misschien zit ik er wel naast. Maar goed dat je met je psych erover gaat praten!

**Geplaatst**: 04-08-13 09:27

Geplaatst: 04-08-13 09:27

Ow jeej ik heb het op het moment ook.
Soms heb ik het zo erg dat ik het idee heb dat mijn hart uit mijn borst knalt!
En dan krijg ik de rest van de dag geen eten naar binnen:(

Binnen kort ga ik weer starten met therapie ik, hoop dat het wat gaat opleveren.

**Geplaatst**: 04-08-13 09:28

Geplaatst: 04-08-13 09:28

MirMy schreef:
Ik heb het ook een lange periode gehad. Het is de angst voor overgeven. Dat heet emetofobie. Als je daar op googled zul je veel herkennen. Ooit slechte ervaring gehad hiermee? Angst, schaamte. Dat is wel vaak de oorzaak namelijk. Ik ben er overigens wel vanaf. Succes!

Hier ook, een emetofoob!!
Ik ben juist bang om controle te verliezen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-08-13 17:59

Re: paniekaanvallen

Geplaatst door de TopicStarter : 04-08-13 17:59

momenteel heb ik er gelukkig weinig last van maar dit zal rond september (griep periode

) weer terug, ik hoop dat je therapie gaat werken, veel succes ermee!

**Geplaatst**: 04-08-13 21:58

Geplaatst: 04-08-13 21:58

Hoi Cittagilera

gooi alsje bief alles over "controle willen hebben" enzo in de prullenbak. Zowel angst als overgeven zijn niet te controleren, punt uit. Beiden zijn uitingen van je overlevingsinstinct: heftige angst gaat over "Uh-oh, dit kan foute boel zijn (en je lichaam gaat in 'fight/ flight/ freeze')". Dat gebeurt min of meer buiten jezelf om. (Het is wel jouw lichaam dat het doet, maar het is geenbeslissing di eje zelf neemt.) Overgeven is in principe iets vergelijkbaars:"Uh-oh: dit is giftig, weg ermee!". Ook dat is geen beslissing die je zelf neemt - het gebeurt je.
En als het overgeven zelf nog meer angst oproept, is de cirkel rond.

Gelukkig kun je met een serie therapievormen je overlevingsinstinct goed beinvloeden. Emdr is de meest gebruikelijek vor op het psychologenerf, maar ook somatic experiendcing, hypnose en gespecialiseerde kinesiologie kunnen dit. (Er over praten kan zin hebben: je krijgt informatie, je voelt je bijv. minder alleen, maar verder doet het vrij weinig. Het is geen gedrag waar je mee kunt stoppen.)

Sucses!

**Geplaatst**: 05-08-13 10:19

Geplaatst: 05-08-13 10:19

cittagilera schreef:
Hier ook, een emetofoob!!
Ik ben juist bang om controle te verliezen!

*schudt hand* hier nog 1

Als er weer een "griepgolf" is, knijp ik em wel een beetje. Maar het hele jaar heb ik er angst voor.

@Janneke2, mijn ervaring is dat je overgeven wel degelijk kunt kiezen. Ik heb regelmatig zwaar misselijk rondjes door mijn huis gelopen terwijl ik ademhalingsoefeningen deed. Ik hield het zo wel tegen, hoe stom het misschien ook is.
Dat helpt natuurlijk niet om over het idee te komen dat ik controle over mijn lichaam niet kan verliezen.
Ik probeer TS hiermee niet nog iets aan te praten, maar angst voor controleverlies gaat ook niet alleen over het overgeven. De angst voor overgeven is daar een onderdeel van. Dus overgeven in die zin relativeren heeft niet zoveel zin.
Maargoed, ook is iedereen daar weer anders in natuurlijk.
Het is ook een lang verhaal, en het fijne weet ik er ook niet precies van.

Je tip met therapievormen daarentegen zijn wel super natuurlijk

Bij mij (en ik denk bij meerdere mensen) is die angst meer een balletje wat gaat rollen en steeds groter wordt en ook niet altijd heel duidelijk is waar het door komt.
Ik probeer het kort te houden...
Bij mij is het origineel ontstaan uit een extreme onzekerheid over mezelf. Overgeven is niet lekker, maar ik heb er schijnbaar iets meer irrationele angst voor dan een "normaal" mens.
Bij angst gebeurt er het een en ander met je lichaam, o.a. zweten, zwaar gevoel op de maag, keel iets dicht bijvoorbeeld. En ik associeer(de) dat met misselijk zijn/moeten overgeven. Dus elke keer dat ik iets meemaakte of iets moest gaan doen of zelfs alleen maar in de spiegel had gekeken werd ik "misselijk". Omdat ik bang was voor overgeven mondde dat uit in hele erge paniekaanvallen.

Het begon bij mij op mijn 18e. De eerste 3 maanden was ik constant misselijk en at ik niet meer, alleen nog beschuit/crackertjes en water en ik viel 20 kilo af. Op een gegeven moment durfde ik de straat niet meer op en als ik moest, dan was dat een hel. Tot ik las over emetofobie en dat forum vond. Ik herkende alles en wist eindelijk wat er aan de hand was. Dat het geen echte misselijkheid was en pas toen durfde ik weer te eten.
Natuurlijk waren de paniekaanvallen nog niet over, maar beduidend minder dan ervoor.
Met vallen en opstaan ben ik na 2 jaar zelf er overheen gekomen, natuurlijk met hulp van mijn lieve omgeving (ouders, toenmalige vriendje).

Toen ik 22 was, werd ik behoorlijk bedrogen door mijn goede vriendin en de jongen waar ik gevoelens voor had. Wat als een soort druppel werkte en ik weer op level 0 zat..
Maar ik kon het niet meer zelf aan, ik moest kunnen blijven werken en doorgaan met mijn leven. Ik heb toen hulp gezocht via mijn huisarts die ook medicatie voorschreef in combinatie met therapie. Dat heeft enorm geholpen en nu op dit moment functioneer ik weer als een normaal mens

.
In die tijd heb ik ook mijn paard gekocht en ook dat gaf een nieuwe zin aan mijn leven en het moeten verlaten van mijn huis. Dat deed/doe ik iedere dag trouw.

Nog steeds heb ik wel paniekaanvallen, maar eigenlijk alleen 's nachts en als ik het gevoel heb teveel gegeten te hebben bijvoorbeeld. Maar ik kan er nu beter mee om gaan, dat heb ik ook geleerd tijdens de therapie. Dat is ook eigenlijk wel het doel. Compleet genezen kan echt niet altijd, maar als je ermee leert om te gaan, dan is het ook niet zo erg als het niet helemaal weggaat

**Geplaatst**: 05-08-13 10:30

Geplaatst: 05-08-13 10:30

Ja, mijn excuses, ik was niet duidelijk. Kiezen en kiezen is uiteindelijk 2.
Overgeven is geen beslising die je neemt, je autonome zenuwstesle besluit. Maar via dingen als lopen en hetzij diep, hetzij juist heel oppervlakkig ademen kun je idd wel je autonome zenuwstelsel beinvloeden en daardoor het braken tegengaan.
Net zoals je dus via een serie therapievormen je autonome zenuwstel kunt beivloeden. (En jammer, dat lang niet alle psychologen weet ebben van de biologische feiten, en angst vooral als een emote zien.)

Niobe schreef:
Bij mij (en ik denk bij meerdere mensen) is die angst meer een balletje wat gaat rollen en steeds groter wordt en ook niet altijd heel duidelijk is waar het door komt.

Ja, idd - dat is een mooi (of nu ja, een toepasselijk) beeld. Een soort lawine, waarin "het balletje" steeds groter wordt - en steeds verwoestender.
En heel vaak kun je die eerste angst wel degelijk 'de nek omdraaien'.

Nomineer dit bericht ×