Geplaatst Gisteren had ik een korfbalwedstrijd in Nuenen. Ik kan en ben nogal fanatiek.
Dat heeft me mijn pols gekost dit keer. De bal stuiterde naar de uit-lijn. Dus ik en een tegenstander erachteraan,
Toen doemde de muur om me af, stoppen kon ik niet meer. Dus wat doe je dan, juist, je armen naar voren.
Ik heb de klap volledig met mijn linkerhand opgevangen en als extra steuntje viel de tegenstander ook wat tegen mij aan.
Meteen voelde ik dat het niet goed was, wát een pijn!!
Ik keek ernaar en mijn pols hing slap in een rare knik.
Heb gehuild, gejammerd en gegild. Mijn teamgenootjes licht in paniek.
Ze willen iets doen natuurlijk, maar dat kan gewoon niet.
Door de tegenstanders werd er een koelzak gebracht. Even later probeerde ik op te staan, maar viel bijna flauw.
Hup, zitten maar weer. Na even op kunnen staan en met mijn coach naar het ziekenhuis in Tilburg gereden.
Daar heb ik meteen om pijnstillers gevraagd, dus 2 paracetamol en 2 diclofenac gekregen.
5 minuten daarna werd ik al geholpen. Ze vroeg hoe erg ik pijn had op een schaal van 1 op 10. Uhm, 100?
Gelijk door om foto's te maken.
De pols is inderdaad gebroken, een ‘nare’ breuk zoals ze in het ziekenhuis vertelden.
Op meerdere plekken gebroken, en eigenlijk schrokken ze ervan (letterlijk zeiden ze ‘zon breuk verwacht je niet bij iemand nog zo jong’).
Het was nog maar even de vraag of het gezet kon worden of dat er meteen geopereerd moest worden.
Na even wachten op een chirurg heeft die besloten om de pols eerst te zetten en vervolgens in gips te zetten.
Dat was een tijdelijke oplossing, het was niet de vraag of ik geopereerd moest worden, maar hoe.
Dus ik moest een verdoving... En toen brak ik. Ik ben dóódsbang voor naalden.
En alles bij elkaar, het slechte nieuws, prik, alles kwam los bij me. Ik heb de vingers van een (knappe, hehe) assistent fijn geknepen.
Vervolgens wilden ze nog een infuus aanleggen voor extra roesje. Ik heb zo hard zitten trillen van angst!
Ik bleek heel moeilijk te prikken. Uiteindelijk geprobeerd in mijn pols, ze prikte mis.
Serieus wat deed dat pijn, wederom gejankt als gekte. Geen infuus dus...
Na even wachten gingen ze aan mijn arm trekken. 1 aan mijn arm, de ander aan mijn vingers.
Deed wel pijn, maar met wat focus goed te doen. Toen kwam de chirurg weer en die ging even de botten goed drukken en duwen.
Denk dat ik nog nooit zo hard gegild heb. Toen dat voorbij was ging het gips erover.
Daarna door voor een CT-scan. Helaas was het zo druk en chirurg zat in operatie.
Ik weet nu dus niet hoe en wat met operatie. Moet morgenochtend bellen, kan zijn dat ik morgen ook gelijk geopereerd moet worden.
Ik ben bang, niet eens zozeer de operatie. Maar het infuus (dan móet het), kunnen ze mijn pols nog wel fixen?
Nu zit ik thuis, woon alleen, maar ik behelp me. Pijn heb ik nog steeds, maar met de pijnstillers is het te dragen.
Weet je al wanneer ze gaan opereren? Ik had in die zin geluk dat ondanks de rare breuken alles wel recht stond ik hoefde geen operatie. Heel veel beterschap en laat het allemaal maar gewoon over je heen komen 
Lekker iemand meenemen (pap, mam, zus, vriendin) en vooral positief blijven! 
getsie , heel veel sterkte dit kan nog wel even duren.... 
