Geplaatst Allereerst: ik weet niet zeker of dit hier goed staat! Maar omdat ik niet echt een andere beter optie kon vinden en het toch een redelijk fysieke kwestie begint te worden, plaats ik het hier.
Ik heb dus een probleem dat ik al heel lang heb, maar dat de laatste tijd zodanig begint op te spelen dat ik er echt last van begin te krijgen. Dit probleem heeft vooral te maken met, zoals de titel van dit topic al zegt, angst en zenuwen.
Al zolang ik me kan herinneren ben ik een gevoelig type geweest. Ik was snel bang voor dingen (en heb daarvoor altijd extra aandacht gekregen van mijn omgeving) en was snel nerveus voor allerlei zaken, maar ik kon me ook heel erg op dingen verheugen. Zo was ik in de onderbouw bijvoorbeeld ontzettend bang voor Sinterklaas op school. Ik zat dan huilend bij mijn juf op schoot, zo erg was het. En de nacht voor mijn verjaardag kon ik niet meer dan enkele uurtjes slapen, zoveel zin had ik in de 'grote dag'.
Eigenlijk heb ik al deze dingen nu nog steeds, al hebben de angsten en opwindingen nu natuurlijk met hele andere dingen te maken dan Sinterklaas en verjaardagen. Sinds ik een jaar of acht ben rijd ik paard, en ja, ik was in het begin ook héél erg bang voor paarden als dieren. Daarom ben ik niet meteen op een manege gaan lessen, maar bij een speciale plek waar ik privéles kreeg met speciale aandacht voor dingen die ik buiten de paardrijlessen om meemaakte. Na dit een jaar alleen gedaan te hebben, kwam mijn beste vriendin erbij. Toen hebben we enkele jaren samen op deze manier lesgehad en heb ik een heleboel van mijn angsten weten te overwinnen.
(Dit klinkt allemaal heel erg therapeutisch, maar dat viel wel mee hoor
Het was gewoon omgaan met paarden, maar dan op een hele ongedwongen manier)Na een paar jaar vond ik dat ik toe was aan iets nieuws en heb ik me ingeschreven op een 'echte' manege. Hier rijd ik nu twee jaar met veel plezier. En nu komt de 'maar'. Paardrijden betekent heel veel voor mij. Ik lees dingen op bokt, hoor verhalen van mensen op school, oftewel ik ben er graag mee bezig. Omdat ik maar één keer per week les is dit ene uurtje meteen heel belangrijk voor me. Eigenlijk is dit uur een steunpunt om de hele week van drukte en verplichtingen door te komen. Dat kan natuurlijk prima, maar hierdoor laat ik er wel heel veel van afhangen. Als een les goed gaat, ben ik er de hele week helemaal vol van en wil ik het liefst nergens anders over praten. Met als keerzijde dat ik als ik minder goed gereden heb de hele week baal van mezelf.
Een ander vervelend punt is het feit dat de indeling voor de les pas vlak voor het begin van de les gemaakt wordt - met als gevolgd dat ik de volledige zaterdagochtend bloednerveus kan zijn, wat weer tot gevolg heeft dat ik me minder goed op huiswerk kan concentreren en tussen de middag geen hap door mijn keel krijg. Rond mijn verjaardag (een paar dagen geleden) was het extra erg. Mijn vader had me als cadeau jodphurs en chaps beloofd. Deze belofte alleen al zorgde voor een behoorlijke slechte nacht en een gespannen dag voor we naar de Divoza gingen om ze te kopen. Maar de dag dat ik ze zou gaan uitproberen (afgelopen zaterdag was dat) was het helemaal feest. Ik was onrustig, zat de hele tijd te trillen en mijn brood was nog nooit zo droog geweest. Toen we eenmaal in de kantine zaten te wachten op de indeling bonkte mijn hoofd aan alle kanten en was ik gewoon misselijk van pure zenuwen. Mijn benen trilden en deden pijn van de spanning. Na de indeling (was goed afgelopen, ik kwam terecht op de pony die ik wilde) was de spanning natuurlijk niet meteen mijn lichaam uit en dat moet doorgeslagen zijn op de les, waarin de pony de hele tijd behoorlijk tegen een te hoog tempo aan liep. Nu was dit met stappen en draven niet zo'n probleem, maar toen gingen we galopperen. Hij ging hard, harder dan ik zou willen, en op de één of andere manier kreeg ik in mijn hoofd dat ik ging vallen. Helemaal mis meteen. Ik verkrampte, mijn voet schoot uit de beugel, nog meer verkramping... Het had weinig gescheeld of ik had er echt naast gelegen. De tweede keer galopperen was het nog erger en ben ik zelfs in verlichte zit gaan zitten, alleen maar om maar niet te vallen (hartstikke fout natuurlijk, paniek doet rare dingen). Toen ik eindelijk 'veilig' ging uitstappen dacht ik dat ik moest kotsen - en uiteraard zat ik weer te janken (ik huil heel snel, echt vervelend). Nu baal ik nog steeds van mezelf, ik schaam me voor mijn actie en mijn onkunde, het blijft door mijn hoofd spoken en de toetsweek staat weer voor de deur (ik zit in 4 gymnasium).
Ik verwacht niet dat iemand hier een geweldige, allesomvattende oplossing voor heeft, maar ik hoop heel erg dat iemand tips heeft, al zijn het maar kleine dingetjes, om wat minder allesoverheersend nerveus en bang te zijn. Want zo kan het echt niet meer.
(respect als je alles gelezen hebt)(en dank)
.
Die mensen lachen gieren brullen natuurlijk, want 'Hahaha, Nienke is bang!' 
Toen ik zelf ging toegeven dat ik bang was, ontnam ik hen de kans om een poedersuiker te maken. Die maakte ik namelijk indirect zelf al.