Geplaatst Wil even benadrukken dat het absoluut niet om te klagen is , maar omdat ik er - onbewust - toch wel heel
veel stress van heb en niet goed weet wat te doen.. Ik probeer het zo kort mogelijk te vertellen.
Ik ben inmiddels vandaag precies 23 weken zwanger. Vanaf week 9 wat last van misselijkheid en vermoeidheid,
en heb niet meer dan 10 x overgeven gelukkig. Best fijn, want kreeg van alle kanten te horen; oh dat duurt maar
week of 12 en dan is het allemaal over. Week 9 ook eerste echo gehad en alles zag er prima uit
Vanaf week 10 begonnen de 'problemen'. Eerst een bloeding 's avonds laat op zaterdag. Flinke buikpijn en meer helder bloedverlies
dan een menstruatie. Verloskundige gebeld en moest de ochtend erna om 10 uur bellen hoe het ging, of eerder als het erger werd.
Paar keer nog naar de toilet geweest 's nachts maar om 04.00 uur was het gelukkig gestopt.
Best schrikken en moest toch even komen zondag ochtend voor een echo. Gelukkig een grote opluchting
toen bleek dat alles goed was met onze kleine frummel.
Week later, wéér op zaterdag een hele hevige bloeding. Ik ging zitten op de bank, en voelde ineens van alles lopen, zo
door de spijkerbroek heen, op de bank. Snel naar toilet waar ik 3 kwartier on af gebroken op heb gezeten, het was alsof de kraan openstond het bloed bleef echt eruit lopen. Zo eng weer! Vriendlief heeft na 20 minuten toch maar even gebeld waarna de
verloskundige contact heeft opgenomen met het ziekenhuis waarna we daar heen moesten komen. Weer goede echo,
inwendig onderzoek en kindje had er gelukkig geen last van. Er was nog aardig wat bloed te zien dus ik moest er wel rekening
mee houden dat ik nog wat (oud-) bloedverlies zou krijgen. Helder bloed = bellen donker bloed = goed.
Paar keer kleine bloeding gehad met ouder bloed en op de volgende echo/controle week later was ik toch wel erg benieuwd
of er nog een stolsel te zien was. Helaas wel, maar gelukkig wel kleiner en met de kleine ook alles goed.
Wel stond ik vanaf dat moment onder controle in het ziekenhuis en even niet bij onze verloskundige.
Korte tijd later weer bloeding en alles goed met de kleine. Week later op de echo was de hematoom (stolsel) weg!
Yes, eindelijk van al die bloedingen af! Want het blijft gewoon ontzettend spannend in dat stadium, en tevens ook best onzeker..
Ook het idee dat je élk moment een bloeding kan krijgen is gewoon niet fijn..
Gelukkig ging het een paar weken goed en alles lekker rusig en genieten van de zwangerschap.
Tot ik 's nachts iets voor 3 uur wakker werd van een hevige pijn! Pff zulke buikpijn, niet normaal.
Ben toen uit bed gegaan naar het toilet, had niet het idee dat ik moest, maar ik hoor veel dat de stoelgang
wat moeizamer kan zijn e.d tijdens zwangerschap en ook al had ik er geen last van, misschien dat ik wel een soort
krampen had omdat ik moest. Nee niet het geval. Dan maar naar beneden, paracetamol, tvtje aan en even op de bank
aangezien ik vriendlief niet wakker wilde maken. Mijn buik was overigens echt kanon hard.
Uur later zat ik echt te kronkelen op de bank met tranen over de wangen dat ik hem toch maar wakker heb gemaakt.
Ik ben niet snel van het bellen en zet altijd door (geen pieperd dus) maar iets na 4en mocht vriendlief toch bellen van mij.
Moest komen en rond half 5 waren we in het ziekenhuis. Bloeddruk was laag en temperatuur was 38.6 maar omdat ik paracetamol
op had dachten ze toch wel dat ik eigenlijk wel koorts zou hebben. Echo gelukkig weer helemaal goed, buik nog erg
hard en rare vorm. Had ook echt ontzettend pijn rechts onder. Misschien blindedarm? Toch maar even bloed en urine afnemen waar ze een spoedje van zouden maken, zou ongeveer uur duren. Uiteindelijk 1,5 uur later kwamen ze met de uitslag waar toch wel wat
verhoogde ontstekingswaardes te zien waren. Het was bijna wisseling van de dienst en dan hadden ze overleg en zou de chirurg komen kijken. Eindelijk om 8.15 kwam hij en ondertussen had ik nog ontzettend pijn.. Het leek echt uren te duren.. en mocht
ondertussen ook niet drinken voor het geval dat ik eventueel geopereerd zou moeten worden mocht het inderdaad blindedarm zijn.
Chirurg wilde graag een echo van de blindedarm, dit kon om 10.15 uur en ondertussen werd ik opgenomen. Ik kreeg een infuus
omdat ik dus niet mocht drinken voor eventuele operatie, maar dat was echt een hel... De eerste kreeg hem niet goed geprikt en haalde er iemand anders bij. Zij kreeg het wel geprikt maar het infuus niet ingebracht/ doorgeschoven? Het deed echt veel pijn,
was moe en gewoon niet lekker en viel ondertussen flauw. Ik kwam bij toen ik ondertussen op het bed getild werd die ze gehaald hadden en naar een andere kamer gebracht, allemaal mensen om me heen. Man o man wat voelde ik mij slecht! Was ook continu aan het shacken , van de spanning zeiden ze , maar schaamde me dood dat ik zo trilde.. Ondertussen moest het infuus dus nog geprikt worden. 5 mensen hebben het geprobeerd en de 5e had de 2 poging geluk. 6e keer dus raak en ben nu echt wel een beetje huiverig voor naalden geworden.. Ondertussen waren de eerdere pogingen ook flink dik en blauw geworden, mijn beide armen zagen er niet uit!
Goed infuus dus eindelijk gelukt en naar mijn uiteindelijke kamer gebracht.
Echo konden ze mijn blindedarm niet zien door de zwangerschap (gebeurd vaker) en wilden dus een MRI scan.
Dit kon 15.45 uur. Ik werd opgehaald en toen we met mijn bed door de gang reden en langs de balie kwamen hield
die vrouw ons tegen dat het erg druk was en ik pas half 6 terecht kon.. Oké terug naar de kamer.
Uiteindelijk MRI gehad van 30 minuten (wat een herrie! Had al de hele dag koppijn dus dat kon er ook nog wel bij haha)
Mijn vriend was mee de kamer ingegaan van de mri en na een kwartier werd hij zelf helemaal niet lekker. Hij had ook
hoofdpijn en erg misselijk maar durfde de kamer niet uit omdat hij bang was dat mijn mri scan van 30 minuten opnieuw moest
(wat een schat he
) en toen we terug op de kamer kwamen hebben de zusters goed voor hem gezorgd; paracetamol, een klap bed neergezet en daar is hij uiteindelijk na paar keer overgegeven te hebben in slaap gevallen. Ondertussen rond uur of 8 de uitslag, ze zagen geen blindedam ontsteking maar het kon wel met oog op de bloedwaardes een beginnende zijn. Eindelijk om 21 uur mocht ik dus eten! Had zo'n honger gehad de hele dag! Maar helaas heb ik 2 pogingen niet binnen kunnen houden.. Uiteindelijk wel 1 peer gegeten. Moest daar die nacht blijven en heb vriendlief om 21.30 maar wakker gemaakt en naar huis gestuurd zodat hij lekker kon bijslapen.
Die nacht echt mega slecht geslapen, ik ben een buik en zij slaper, maar had erg veel last van beide armen die blauw waren en ondanks de pijnstilling toch een vervelende gevoel in mijn buik. Niet écht pijn maar gevoelig zeg maar.
's ochtends wilden ze weer bloedprikken voor de ontstekingswaardes. Temperatuur was nog iets verhoogd en bloeddruk nog
wat laag.
Om 9.00 uur was vriendlief weer bij me
Gelukkig een heel eind opgeknapt! Vlak voor de middag kwam de chirurg met het nieuws dat de waardes gedaald waren en een blindedarm ontsteking uitgesloten.
Gelukkig! De verloskundige en gynaecoloog zouden nog langs komen om te bekijken.
Met de kleine was alles goed, ik had niet echt pijn meer, meer wat gevoelig zoals ik al eerder zei en mijn temperatuur was weer goed.
17 uur waren we weer heerlijk thuis! Ze wisten uiteindelijk niet wat het was, moest rustig aan doen en bij 38 graden , meer pijn etc bellen. Week later op controle komen.
Ik was wel opgelucht want met de kleine was alles goed. De dag erna zouden we uit eten gaan met schoonfamilie want mijn schoonvader was dan jarig en vierde het niet maar wilde gewoon gezellig met kinderen en aanhang uit eten.
Mijn schoonmoeder belde nog of ze het af moest zeggen maar ik zei al paar keer , nee denk wel dat het kan joh, ik doen vandaag en morgen rustig aan, en kan vast wel gewoon op een stoel zitten en wat eten.
Ruim 2 uur later; heeevige bloeding! ZUCHTTT
Moest terug naar het ziekenhuis.. Weer allemaal onderzoeken en ik was zo moedeloos ervan! Uiteindelijk 0.30 uur weer thuis... Ok hopelijk heb ik nu alles gehad en kan ik alles achter me laten en nu onbezorgd genieten! Volgende dag kwam schoonmoeder begin van de middag nog even op visite en vroeg weer paar keer of ze het niet moest verzetten maar ik zei weer het zelfde verhaal, ik doe rustig aan en vindt het wel lekker om even eruit te gaan, doe toch niets geks en als het niet gaat ga ik gewoon naar huis. (ben niet eigenwijs haha)
18 uur waren ze bij ons en reden ze achter ons aan naar het restaurant. Eenmaal aangekomen zag ik de auto van mijn moeder!
Dus ik zei al tegen mijn vriend van ; hé? hebben ze mijn ouders ook uitgenodigd? Een blik in de rondte ; auto van mijn broer, van onze vrienden etc ; VRIJGEZELLEN ETENTJE! haha
want 6 dagen later was onze trouwdag! Daarom zat ze dus zo regelmatig te peilen of ik wel uit eten wilde. Wat zullen die mensen allemaal in de rats gezeten hebben of het door zou gaan of niet hihi. Hele gezellig avond gehad. Wel erg vermoeiend want was eigenlijk nog niet aangesterkt en ook lijkbleek, maar vond het erg leuk
en heb het eten binnengehouden
Super mooie trouwdag gehad, een dag zonder pijn, zonder stress maar natuurlijk wel erg vermoeiend. Heeft echt even een tijdje geduurd voor ik weer de oude was namelijk. (oh en de visagist heeft de blauwe plekken aardig kunnen camoufleren al zag je het natuurlijk nog wel)
Week later 2 dagen last van de rug gehad, wat de 3e dag uitstraalde naar mijn bil heup? Kon niet echt aanwijzen waar de pijn zat maar
het werd steeds heviger *zucht*.
Ik werk als zelfstandige gastouder en moet vrij veel tillen en dergelijke. (op de dag in het ziekenhuis heeft schoonmoeder de opvang verzorgt voor de kinderen en de 2e dag was ik sowieso vrij)
Toch maar naar huisarts - doorverwezen naar fysio - ik sta dus met een holle rug door zwangerschap. Heb last van de onderrug wat doorgestraald is richting rechts en ontstoken SI gewricht. Ben ingetaped met speciaal tape ter ondersteuning. Liever niet paardrijden maar hij raadde aan om te gaan zwemmen op de maandag avond. Een speciaal groepje aquafit voor zwangeren wat ik nu dus doe.
Week later weer nieuwe oefeningen voor mijn rug - bekkenbodemspieren - en opnieuw getaped. A.s vrijdag weer terug komen, maar
hij gaf eigenlijk al aan dat hij verder niet veel voor me kan doen dan dit. Hij zegt goed rust houden maar blijven bewegen! Als dat niet gaat goed luisteren naar lichaam want hij vond het te vroeg om mijn nu met 22 weken (toen) al plat te leggen.. (is dat dan waar het wel naar toe kan gaan??
) Ben er afgelopen vrijdag geweest dus, en moet komende vrijdag weer. Maar ik heb zo'n ontzettend pijn aan mijn rug en mijn bil/heup.
Kan niet lang lopen, niet lang zitten en omdraaien in bed is ook drama. Heb weinig slaap omdat ik veel wakker wordt van de pijn en dan ook klaar wakker word door de pijn.. Ik moet oppassen met tillen , maarja ik heb kinderen in de opvang momenteel van 6 maanden tot 19 maanden en moet veel tillen.. Ik heb het idee dat ik het binnenkort niet meer aan kan. Ik ben iemand die niet snel klaagt en gewoon maar doorloopt en weet niet goed wanneer ik mijn grens moet trekken en rust moet nemen het liefst ga ik door en door.
Ik heb onbewust heel veel stress voor mijn werk want ik ben bang dat ik binnenkort niet kan werken en dan heb ik dus geen inkomen.
Mijn verlof is pas op 21 januari.
Ook ben ik continu bang dat ik weer naar het ziekenhuis moet (heb regelmatig nog last van die rechter kant van mijn buik)
en moet blijven en dan 's ochtends vroeg de ouders moet afbellen en ze straks bij me weggaan omdat ik dan geen zekerheid qua opvang kan bieden. Ik bedenk allemaal doemscenario's enzo..
Dat ik zelfstandige ben geeft me dus heel veel stress. Niet dat ik bij een baas gelijk ziek ga melden of iets, absoluut niet, maar daar heb je meer zekerheid dat je werk door gaat maar bij mij rekenen de kinderen en de ouders op mij en ik wil ze niet in een vervelende
positie zetten dat ze in eens 's ochtends met hun handen in het haar zitten.
Wat kan ik doen? Gewoon doorlopen tot het echt niet meer gaat? Huisarts om advies vragen? Fysio om advies vrijdag? Of kan ik de fysio bellen en voorleggen dat het zo niet gaat en dat ik niet weet wat te doen?
Het liefst loop ik door en zie ik het wel, maar ik ben zo bang dat als ik door loop dat ik straks de laatste weken plat kom te liggen en niets mag doen, dat wil ik voorkomen, wil gewoon goed kunnen functioneren! De pijn is vandaag ook zo erg, dat ik echt mijn verhaald even kwijt moet (en dus niet om te klagen) en om advies wil vragen wat jullie denken dat wijsheid is?
Ook even mijn respect als je mijn toch nog lang geworden verhaal gelezen heb! Ik ben blij dat ik het even op heb kunnen schrijven..
!
Jammer dat jij dat achteraf niet hebt maar kan goed begrijpen dat je daar niet zo mee bezig bent als je zo slecht voelt.. 
Achteraf zeg ik maar: voor de mooiste kindjes, moet je gewoon de meeste moeite doen. Dus jullie kindje zal vast ook fantastisch worden 