Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-12 12:13

24+

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-12 12:13

Het wegvallen van de zomer en het leegstromen van parken en terrasjes maakt het onontkoombaar oktober. De stad verschalkt zich in volle collegebanken of drukke werkweken en het leven lijkt weer serieus. Onlosmakelijk verbonden aan het seizoen zijn de plotselinge hoosbuien en kleine existentiële crisisjes. Beiden zijn er zonder aankondiging, dumpen een portie koude ellende op je en maken dan weer plaats voor de zon.

Vorige week was er eentje, toen midden in een telefoongesprek met mijn moeder over inktcardridges en de verkiezingsuitslag, ze mededeelde dat ik nu net zo oud was als zij toen ze voor het eerst moeder werd – “Grappig, hè?”.

Een leuk stukje trivia maar met een hoog “Oh-god-wat-doe-ik-eigenlijk-met-mijn-leven” gehalte, zeker als je haar situatie toentertijd vergelijkt met mijn huidige. Als getrouwde, huisbezittende, parttimewerkende moeder lijkt haar leven van toen radicaal veel serieuzer dan mijn bestaan als single niet-afgestudeerde freelancer schommelend van baan naar baan.

In het oog van zo’n existentialistische storm was de conclusie snel getrokken dat ik binnen nu en twee maanden een huis, baan, partner en kind moest zien te krijgen want anders zou ik geheid eindigen als ongemakkelijk alleenstaande oom op verjaardagsfeestjes van de hordes kinderen die mijn vrienden ongetwijfeld nu aan het verwekken zijn.

Maar een iets realistischere kijk in mijn directe omgeving geeft toch een ander beeld. Het enige wat constant aanwezig lijkt te blijven zijn de zaterdagnachten uitgaan, de rest is een vrij continue wisseling van studies, kamers, banen en relaties. We hebben dezelfde tijdsspan doorlopen, mijn moeder en ik – maar hoe anders komen we er uit.

Keerpunt.

Deels ligt het buiten ons bereik. Als je het huisje-boompje-beestje-ideaal voor het gemak even zou beschouwen als volwassen worden, dan is het een ideaal wat praktisch gezien nu veel moeilijker te behalen is. Mijn ouders kochten een riante eengezinswoning toen ze een jaar jonger waren dan ik dat nu ben – als ik een hypotheek zou aanvragen zou ik vierkant uitgelachen worden. Het vinden van een goede startersbaan is net zo’n strijd, met vierhonderd beter gekwalificeerde sollicitanten op elke functie. Maar de vraag is eigenlijk wat wij zouden willen als volwassenen?

Mijn ouders hadden op mijn leeftijd De Grote Vijf van volwassenheid al afgestreept: een afgeronde opleiding, een eigen huis, financieel zelfstandig, getrouwd en een kind. Hun huisje-boompje-beestje ideaal gehaald, maar dat ideaal is een kwart eeuw later al lang niet meer zo actueel. Veel groter is namelijk de culturele verschuiving van volwassen worden.

Waar hun sociale leven anno 20 jarig geleden strandde bij de buren in de straat en de ruim te van te voren geplande zomervakantie naar Spanje, zou een blik in mijn gemiddelde Facebook-feed doen geloven dat ik onderdeel uitmaak van een bont internationaal gezelschap dat leeft voor feestjes, weekendjes London, treinreizen naar Berlijn en instagramfoto’s van koffie en taart. Er ligt een nadruk op meemaken en jezelf ontwikkelen en grote levenskeuzes lijken zoveel mogelijk te worden uitgesteld tot in ieder geval je dertigste. Niet bij iedereen, natuurlijk: er zijn 25-jarigen die wel een huis, kinderen en baan hebben, maar ook anderen die noodgedwongen in een studentenkamer blijven en elkaar beconcurreren voor prestigieuze, onbetaalde stages.

16-24.

Bij mijn coming-out had ik het allemaal heel duidelijk op een rijtje: Ja, ik was bi, maar ik wil hetzelfde als iedereen – studeren, iemand ontmoeten, samen een huis kopen, werken en samen de rest van ons leven in burgerlijk geluk uitzingen. Ik wilde nog steeds hetzelfde als de omgeving waar ik in opgroeide. Acht jaar later is daar weinig van terechtgekomen – is dat ideaal juist zo goed als weg - maar toch is er geen sprake van ongeluk of wanhoop. Vanwaar dan toch zo’n schrikmoment of het allemaal wel de juiste kant op gaat?

Het zit ‘m denk ik in de ontnuchterende gedachte dat er wellicht nooit een moment komt dat ik denk “Ja, dit is het - voor de rest van mijn leven”, of het nou om een baan, woonplaats of een relatie gaat. Dat is een realisatie die haaks staat op de dromen van mijn 15-jarige zelf en zijn dit-is-het-leven-en-zo-moet-het-zijn denkwijze, maar die nu juist voelt als vrijheid. Niet alles vindt slechts een keer plaats.

Het lijkt er op dat mijn generatie een nieuwe definitie aan het geven is van hoe je volwassen wordt, blijkt uit documentaires als alles wat we wilden en talloze essays en publicaties. De vrijheid om meer keuzes te maken, misschien wel boven alles, is iets wat we willen koesteren.

De Britse schrijver Mark Haddon omschrijft het leven van een mid-twintiger als dat van een octopus die gefrustreerd is dat ‘ie maar acht armen heeft. Peuterspeelzalen zijn weliswaar vervangen door koffieafspraken, koopwoningen en kinderfietsen door wereldreizen en iPhones, all-inclusive vakanties naar een Turkse badplaats door een jaar vol korte stedentrips en een uitgestippeld bestaan door eentje bomvol met keuzes, maar dit alles heeft meer iets weg van een luxeprobleem.

Wat zeggen jullie? Het leven van een klampvastige zeepok of het leven van een gefrustreerde octopus?

**Geplaatst**: 12-10-12 12:21

Geplaatst: 12-10-12 12:21

Gefrustreerde octopus anytime.

Leuk die opmerking trouwens, toen ik zo oud was als jij... Mijn oma is er ook goed in, toen ik zo oud was als jij had ik al 3 kinderen. Maar daar zegt ze dan wel achteraan dat 'de tijden veranderen en het nog wel even duurt voor ze overgrootmoeder wordt *zucht*'

Weten wat je met je leven wilt is ook zo saai en voorspelbaar :))

**Geplaatst**: 12-10-12 12:24

Geplaatst: 12-10-12 12:24

Generaties veranderen. Dat omschrijf je zelf ook goed. De dingen van vroeger zijn nu praktisch onmogelijk en er zijn ook vele mogelijkheden bijgekomen. Een weekendje London? Dan kon je moeder wel vergeten denk ik. Maar dat ruime koophuis had ze wel. Wat is beter, wat is slechter?

De enige manier om je neer te leggen bij je eigen leven (ongeacht hoe je leeft) is jezelf accepteren.

Ik ben 31 jaar zit hier op een eiland waar men rond het 20e jaar het eerste kind krijgt. Ik heb geen kind, ik heb geen man maar wel een eigen zaak en een auto. De laatste 2 punten zijn ook zeer ongebruikelijk hier voor een vrouw. De wildste verhalen gaan over mij de rondde: lekker boeiend. Ik ken mijn leven, ik weet wat ik uitspook. Een jaar geleden had ook ik nog de mooiste toekomstdromen, en die zijn allemaal in duigen gevallen. Nu wil ik alleen nog maar rust, daar ben ik op het moment het gelukkigst mee. Ongeacht dat iedereen zijn uiterste best doet om me frustraties aan te praten.

Moraal van het verhaal: kijk niet teveel naar een ander en vooral: luister ook niet teveel naar een ander. Doe waar je je prettig bij voelt.

**Geplaatst**: 12-10-12 12:26

Geplaatst: 12-10-12 12:26

Klampvastige zeepok. Ik weet hoe ik het wil hebben, alleen ben ik er nog niet.

Leuke OP zo.Toevallig laatst in gesprek geweest met een man die mijn vader kon zijn (ik ben overigens 23 en een beetje).

Hij gaf aan dat je pas echt geluk bereikt door te zijn wie je bent en niet continu jezelf op te shapen naar wie je wilt zijn. Onze grote vijand is dat eigen beeld dat we onszelf opleggen wie wij nu willen zijn. Daarmee vergeten we wie we werkelijk zijn en zo is de cirkel rond.

Pas als je dat beeld los kan laten, kan je echt gelukkig zijn. Lastig, maar er zit een heldere boodschap in. Toch houd ik het beeld vast dat ik wil groeien in mijn functie, een goede baan wil, een mooie woning wil en dat ik getrouwd ben met de liefde van mij leven (die heb ik al gevonden, maar hij op zijn 32+ heeft het motto: "niet trouwen voor je 40e") en dat ik een mooi klein wonder in mijn armen houd.

Helaas werkelijkheid is anders. Ik woon ineen (mooi en royaal) appartement, ben net 1.5 jaar bezig in de functie waar ik in zit en word continu geconfronteerd met het feit dat het zeker nog 5 jaar (in mijn ogen en dus 8 jaar in die van mijn vriend) duurt voordat ik ben waar ik zijn wil. En de vraag is natuurlijk of je relatie dan nog steeds zo soepel gaat.

En daarmee maak ik mijzelf doodongelukkig want ik wil gewoon een sprong in de tijd maken en er al zijn. Enorm frustrerend.

Conclusie, laat je zeker niets door anderen of jezelf opleggen en probeer te genieten van wat je doet en wie jij bent. (deze schrijfster volgt zeker haar eigen advies niet op, want ik kan het niet loslaten).

Laatst bijgewerkt door Verosjaak op 12-10-12 12:37, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-12 12:29

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-12 12:29

Depende schreef:
Gefrustreerde octopus anytime.

Leuk die opmerking trouwens, toen ik zo oud was als jij... Mijn oma is er ook goed in, toen ik zo oud was als jij had ik al 3 kinderen. Maar daar zegt ze dan wel achteraan dat 'de tijden veranderen en het nog wel even duurt voor ze overgrootmoeder wordt *zucht*'

Weten wat je met je leven wilt is ook zo saai en voorspelbaar

Fijn die dubbel beladen opmerkingen waar je niets mee kunt. . . wat mij vooral tegen de borst stuit is het feit dat je echt helemaal niets in kunt brengen tegen zulke dooddoeners, ja ze hebben gelijk - maar nee, dit onderwerp is niet meer actueel

En inderdaad, ik moet er niet aan denken om nu al te weten hoe mijn leven er over 10/20 jaar uit zal zien.

**Geplaatst**: 12-10-12 12:34

Geplaatst: 12-10-12 12:34

Het leven is inderdaad aardig gecompliceerd.
Heb er dan ook respect voor zoals jij het in deze eigenlijk simpele woorden hebt verwoord.
Ik ben dan wel is waar nog maar 17. (Bijna 18. ) maar dat veranderd eigenlijk vrij weinig aan het geen van de situatie.
Mijn ouders hebben vrij laat ervoor gekozen om kinderen te krijgen, waardoor mijn moeder nu 51 is en mijn vader 65. Vaak krijg ik dan ook opmerkingen (meestal van vaders kant.) Als jij straks kinderen hebt/krijgt dan leef ik waarschijnlijk niet eens meer. Heel droog natuurlijk. Maar ik wil wel enigszins carierre kunnen maken. (doelende op dat ik nu studeer en verpleegkundige in opleiding ben. ) Het geen wat ik wil worden duurt denk ik geschat zo'n 8 jaar. Wat in zou houden dat ik dan ineens 26 ben. Aangezien ik ambulance verpleegkundige wil worden, kan je hier niet 'zomaar' even tussen uit als je zwanger bent. Dit maakt het natuurlijk allemaal erg lastig. Al helemaal ook kijkende naar de lichamelijke toestand van mijn vader en het geen dat ik graag wil bereiken wat mijn doel is. Ook komt hier dan nog bij kijken dat ik een relatie wil hebben die goed zit. Na de zoveelste keer een relatie die stuk loopt zit ik er niet op te wachten een kind 'geen toekomst' te kunnen bieden.

Je moet gewoon genieten van je leven. En dingen doen wanneer je daar aan toe bent gekomen. Je hoeft niet a la minuut aan kinderen, een eigen huis en noem maar op te denken. Zorg dat je gelukkig bent. Het geen wat je graag wilt komt heus wel!

**Geplaatst**: 12-10-12 12:43

Geplaatst: 12-10-12 12:43

Leuk OP, goed geschreven!
Tijden veranderen inderdaad, maar dat is altijd zo geweest.
Ben wel benieuwd wat mijn (even denken) overovergrootmoeder (de oma van mijn oma) gezegd zou hebben tegen mijn oma toen ze 25 was (toen ik zo oud was als jij......)
Er zijn tegenwoordig veel meer mogelijkheden, 'vroeger' had je (als vrouw) weinig mogelijkheden (of course die waren er misschien wel, maar niet te vergelijken met nu) het doel was trouwen, kinderen baren en een goede moeder/echtgenoot zijn. Nu wordt er ook van je verwacht dat je carriere maakt, succesvol bent.
Soms verlang ik best wel naar het huisje-boompje-beestje eerlijk gezegd.....

**Geplaatst**: 12-10-12 12:46

Geplaatst: 12-10-12 12:46

Inhoudelijk niet veel toe te voegen, maar wat een mooie schrijfstijl heb jij. Ben jaloers!

**Geplaatst**: 12-10-12 12:52

Re: 24+

Geplaatst: 12-10-12 12:52

Knap geschreven stuk zeg! Soms denk ik ook weleens als mn ouders zeggen, ja toen wij zo oud waren als jou nu kochten wij al een huis, en moet je jou eens zien, jij studeert nog!
Tijden zijn extreem veranderd in dat opzicht..

**Geplaatst**: 12-10-12 12:57

Geplaatst: 12-10-12 12:57

Ohhh herkenbaarheid... Nja, dan wel iets verder gevorderd, maarrrr... -O-

Ik weet 't niet meer. En pa en ma? Die zijn trots, want alle 3 de dochters zijn voor hun 23ste allemaal aan het werk en de man.

23, al 1,5 jaar in een happy relatie, een leuke baan (oh wacht contract loopt af eind december: En dan?), huurhuisje, voor het werk ben ik van Drenthe naar de Achterhoek verhuisd en ondertussen heb ik maar 1 mantra in mijn hoofd. Ik wil weer reizen. (en ja, dat heb ik al heel veel gedaan... -O-

)

Stiekem... Wil ik weer 18 zijn. Begin van de studiejaren..... Mag ik die 4 jaar tot in de treurigheid over doen? Alsjeblieft?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-12 12:57

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-12 12:57

femke27 schreef:
Generaties veranderen. Dat omschrijf je zelf ook goed. De dingen van vroeger zijn nu praktisch onmogelijk en er zijn ook vele mogelijkheden bijgekomen. Een weekendje London? Dan kon je moeder wel vergeten denk ik. Maar dat ruime koophuis had ze wel. Wat is beter, wat is slechter?

De enige manier om je neer te leggen bij je eigen leven (ongeacht hoe je leeft) is jezelf accepteren.

Ik ben 31 jaar zit hier op een eiland waar men rond het 20e jaar het eerste kind krijgt. Ik heb geen kind, ik heb geen man maar wel een eigen zaak en een auto. De laatste 2 punten zijn ook zeer ongebruikelijk hier voor een vrouw. De wildste verhalen gaan over mij de rondde: lekker boeiend. Ik ken mijn leven, ik weet wat ik uitspook. Een jaar geleden had ook ik nog de mooiste toekomstdromen, en die zijn allemaal in duigen gevallen. Nu wil ik alleen nog maar rust, daar ben ik op het moment het gelukkigst mee. Ongeacht dat iedereen zijn uiterste best doet om me frustraties aan te praten.

Moraal van het verhaal: kijk niet teveel naar een ander en vooral: luister ook niet teveel naar een ander. Doe waar je je prettig bij voelt.

Goed punt. Ik denk dat het leven op zich een constante stroom van keuzes en mogelijkheden is, dat wij meer en meer mogelijkheden krijgen maar ook te kampen hebben met meer meningen. Het is immers een logisch gevolg dat wanneer wij meer mogelijkheden hebben andere mensen die ook hebben - en dus andere keuzes maken.

De kunst is om iedereen in zijn waarde te laten, elkaar de ruimte te geven en bovenal; trouw te blijven aan je eigen dromen en idealen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-12 13:01

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-12 13:01

verography schreef:
Klampvastige zeepok. Ik weet hoe ik het wil hebben, alleen ben ik er nog niet.

Leuke OP zo.Toevallig laatst in gesprek geweest met een man die mijn vader kon zijn (ik ben overigens 23 en een beetje).

Hij gaf aan dat je pas echt geluk bereikt door te zijn wie je bent en niet continu jezelf op te shapen naar wie je wilt zijn. Onze grote vijand is dat eigen beeld dat we onszelf opleggen wie wij nu willen zijn. Daarmee vergeten we wie we werkelijk zijn en zo is de cirkel rond.

Pas als je dat beeld los kan laten, kan je echt gelukkig zijn. Lastig, maar er zit een heldere boodschap in. Toch houd ik het beeld vast dat ik wil groeien in mijn functie, een goede baan wil, een mooie woning wil en dat ik getrouwd ben met de liefde van mij leven (die heb ik al gevonden, maar hij op zijn 32+ heeft het motto: "niet trouwen voor je 40e") en dat ik een mooi klein wonder in mijn armen houd.

Helaas werkelijkheid is anders. Ik woon ineen (mooi en royaal) appartement, ben net 1.5 jaar bezig in de functie waar ik in zit en word continu geconfronteerd met het feit dat het zeker nog 5 jaar (in mijn ogen en dus 8 jaar in die van mijn vriend) duurt voordat ik ben waar ik zijn wil. En de vraag is natuurlijk of je relatie dan nog steeds zo soepel gaat.

En daarmee maak ik mijzelf doodongelukkig want ik wil gewoon een sprong in de tijd maken en er al zijn. Enorm frustrerend.

Conclusie, laat je zeker niets door anderen of jezelf opleggen en probeer te genieten van wat je doet en wie jij bent. (deze schrijfster volgt zeker haar eigen advies niet op, want ik kan het niet loslaten).

Dit is zeer herkenbaar. . . weten wat je wilt en hoe je het wilt hebben, maar niet de tijd nemen om daar daadwerkelijk te komen/naar toe te werken.

Ik loop ook vaak aan tegen het ideaal-beeld, of dat wat er op lijkt. Iedereen lijkt aan dat beeld te kunnen voldoen, of lijkt van zichzelf te accepteren dat het goed is zoals het is. Maar op de een of andere manier kan ik mijzelf maar moeilijk overtuigen van het feit dat goed ook echt goed is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-12 13:08

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-12 13:08

Kelszz_ schreef:
Het leven is inderdaad aardig gecompliceerd.
Heb er dan ook respect voor zoals jij het in deze eigenlijk simpele woorden hebt verwoord.
Ik ben dan wel is waar nog maar 17. (Bijna 18. ) maar dat veranderd eigenlijk vrij weinig aan het geen van de situatie.
Mijn ouders hebben vrij laat ervoor gekozen om kinderen te krijgen, waardoor mijn moeder nu 51 is en mijn vader 65. Vaak krijg ik dan ook opmerkingen (meestal van vaders kant.) Als jij straks kinderen hebt/krijgt dan leef ik waarschijnlijk niet eens meer. Heel droog natuurlijk. Maar ik wil wel enigszins carierre kunnen maken. (doelende op dat ik nu studeer en verpleegkundige in opleiding ben. ) Het geen wat ik wil worden duurt denk ik geschat zo'n 8 jaar. Wat in zou houden dat ik dan ineens 26 ben. Aangezien ik ambulance verpleegkundige wil worden, kan je hier niet 'zomaar' even tussen uit als je zwanger bent. Dit maakt het natuurlijk allemaal erg lastig. Al helemaal ook kijkende naar de lichamelijke toestand van mijn vader en het geen dat ik graag wil bereiken wat mijn doel is. Ook komt hier dan nog bij kijken dat ik een relatie wil hebben die goed zit. Na de zoveelste keer een relatie die stuk loopt zit ik er niet op te wachten een kind 'geen toekomst' te kunnen bieden.

Je moet gewoon genieten van je leven. En dingen doen wanneer je daar aan toe bent gekomen. Je hoeft niet a la minuut aan kinderen, een eigen huis en noem maar op te denken. Zorg dat je gelukkig bent. Het geen wat je graag wilt komt heus wel!

En toch is dit juist een voorbeeld van het feit dat tijden daadwerkelijk veranderen. . . jij hebt zo te lezen behoorlijk oude (vergeef me) ouders, die staan waarschijnlijk anders in het leven dan ander mensen van die leeftijd. Het lijkt me op een bepaalde manier best prettig om wat meer ontwikkelde ouders te hebben, die zorgen denk ik voor een frisse kijk op het leven.

**Geplaatst**: 12-10-12 13:11

Geplaatst: 12-10-12 13:11

Ik ben (net) 23+ en ik leef een beetje tussen wal en schip momenteel.
'Vroeger' leek het allemaal zo vanzelfsprekend dat ik rond de leeftijd waarin ik nu zit wel een man had gevonden, werk en misschien wel een huis. In de realiteit ben ik op mijn 23ste van het studentenleven weer naar mijn ouderlijkhuis terug gegaan, zit ik nu op mijn slaapkamer zo goed en zo kwaad als het gaat mijn scriptie af te tikken. Zonder man, zonder huis en zonder werk. En als ik afgestudeerd ben?? geen idee. Mijn paard is het enige waar ik aan vast zit, maar die kan ook wel met vakantie als ik besluit mijn spullen te pakken en er een paar maanden tussenuit te gaan.
Heerlijk zou een ander zeggen, maar ik weet totaal niet wat ik met deze vrijheid aan moet -O-

Om mij heen zie ik bekenden die zich al helemaal hebben gesetteld en sommigen zelfs al een gezinnetje aan het stichten zijn. Van vertrouwde toekomstbeeld dat ook ik voor ogen had is helemaal niets terecht gekomen en dat begint de laatste tijd pijnlijk tot me door te dringen.
Ik heb heb helemaal niks te klagen, ben gezond en kan doen waar ik zin in heb, maar toch voel ik mij radeloos en misschien wel eens schuldig over mijn besluiteloosheid wat betreft de toekomst.
Eigenlijk wil ik gewoon een lekker degelijk leven, maar zit in het octopus-dilemma

Laatst bijgewerkt door Bambi_ op 12-10-12 13:12, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-12 13:11

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-12 13:11

meikemarieke schreef:
Leuk OP, goed geschreven!
Tijden veranderen inderdaad, maar dat is altijd zo geweest.
Ben wel benieuwd wat mijn (even denken) overovergrootmoeder (de oma van mijn oma) gezegd zou hebben tegen mijn oma toen ze 25 was (toen ik zo oud was als jij......)
Er zijn tegenwoordig veel meer mogelijkheden, 'vroeger' had je (als vrouw) weinig mogelijkheden (of course die waren er misschien wel, maar niet te vergelijken met nu) het doel was trouwen, kinderen baren en een goede moeder/echtgenoot zijn. Nu wordt er ook van je verwacht dat je carriere maakt, succesvol bent.
Soms verlang ik best wel naar het huisje-boompje-beestje eerlijk gezegd.....

Dank je!

Ik zit mezelf nu ook hardop af te vragen wat mijn overovergrootouders tegen mijn grootouders gezegd hebben, geen flauw idee. Wat ik me wel vaak af vraag is hoe mensen die nu 80 en ouder zijn over de huidige maatschappij denken. Die hebben zo'n andere achtergrond dan wij, kan haast niet anders dan dat ze af en toe in volle verbazing naar onze generatie kijken.

Neem daarnaast het feit dat vrouwen inderdaad steeds gelijkwaardiger worden t.o.v. mannen (ik al man merk dat zeer zeker), dan kan je niet anders dan concluderen dat de wereld aan het veranderen is - iedere dag een beetje sneller

**Geplaatst**: 12-10-12 13:13

Geplaatst: 12-10-12 13:13

Ik ben 24 en wel huisje-boompje-beestje (geen kind, die wens is nu nog niet aanwezig). Nu ben ik ook totaal niet van het uitgaansleven en ook studeren was aan mij en mijn vriend niet besteed (wel mogelijkheid, geen interesse probleem). Ik ben iemand die houd van een beetje rust en zekerheid, ik moet er niet aan denken om ergens in een hokje in de grote stad te zitten en mijn huis met 5 anderen die ik niet heb gekozen te moeten delen..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-12 13:14

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-12 13:14

Puissance schreef:
Inhoudelijk niet veel toe te voegen, maar wat een mooie schrijfstijl heb jij. Ben jaloers!

Dank je. . . kwestie van verstand op 0 (niet helemaal) en schrijven

Ann_moi schreef:
Knap geschreven stuk zeg! Soms denk ik ook weleens als mn ouders zeggen, ja toen wij zo oud waren als jou nu kochten wij al een huis, en moet je jou eens zien, jij studeert nog!
Tijden zijn extreem veranderd in dat opzicht..

Klopt helemaal! Gelukkig beginnen mijn ouders dat ook steeds meer te beseffen.

**Geplaatst**: 12-10-12 13:15

Geplaatst: 12-10-12 13:15

Ik probeer ook niet teveel om me heen te kijken, en gewoon te bedenken wat ík wil, niet wat andere mensen hebben en al helemaal niet naar wat andere mensen verwachten dat ik wil/heb/bereik.

Geluk is toch het allerbelangrijkste. Overigens denk ik dat een beeld hebben van wat je wil bereiken niet de enige weg naar geluk is; werken naar het bereiken van dat beeld kan je óók geluk geven. Maar dan moet je inderdaad niet gefrustreerd raken omdat je er nog niet bent... En ook kunnen accepteren dat iedereen zijn eigen tempo heeft, en 't niet erg is als dat van jou iets lager of langzamer ligt; dat is iets waar ik soms wel moeite mee heb.

De werkelijkheid is overigens dat er maar heel weinig mensen zijn die hun ideaalbeeld bereiken, maar veel mensen heel erg goed zijn in het veinzen.

edit; Overigens ben ik 25 en mijn ouders waren ook al iets over de 30 toen ze mij kregen, dus ik krijg geen "toen ik zo oud was als jij..."s. Ik moet me júist elke keer weer bedenken dat, oh ja, vroeger waren mijn ouders ook gewoon twintigers die nog niet alles hadden wat ze later hadden, hebben ze óók hard voor gewerkt over de tijd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-12 13:23

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-12 13:23

Winged schreef:
Ohhh herkenbaarheid... Nja, dan wel iets verder gevorderd, maarrrr... Ik weet 't niet meer. En pa en ma? Die zijn trots, want alle 3 de dochters zijn voor hun 23ste allemaal aan het werk en de man.

23, al 1,5 jaar in een happy relatie, een leuke baan (oh wacht contract loopt af eind december: En dan?), huurhuisje, voor het werk ben ik van Drenthe naar de Achterhoek verhuisd en ondertussen heb ik maar 1 mantra in mijn hoofd. Ik wil weer reizen. (en ja, dat heb ik al heel veel gedaan... )

Stiekem... Wil ik weer 18 zijn. Begin van de studiejaren..... Mag ik die 4 jaar tot in de treurigheid over doen? Alsjeblieft?

Lol. . . hier de eeuwigdurende strijd, de Benjamin van het gezin en dan ook nog de enige zoon, dus ik moet mezelf 3 keer zo hard bewijzen als mijn zussen. Nou heb ik er ook drie keer zoveel sch**t aan om mijzelf daadwerkelijk te bewijzen, dus de balans is in euh, balans *grijns*

Wat betreft het huisje, ik heb altijd wel een basis gehad maar mijn hart lag bij het reizen. Ik was de afgelopen 6 jaar meer wel dan niet op reis en merk dat ik zo anders in het leven sta dan de meeste mensen van mijn leeftijd dat ik daardoor af en toe begin te twijfelen aan mijn idealen. Zou daar dan het probleem liggen?

Nope, 18 zou ik niet meer willen zijn. . . begin nu net wat meer skills te krijgen dan toen, maakt het leven net wat leuker! Of zou het echt zo zijn dat mannen later volwassen zijn dan vrouwen

**Geplaatst**: 12-10-12 13:29

Geplaatst: 12-10-12 13:29

Merk dat zoals het vroeger is het nog steeds is in mijn omgeving.... Babyboom aanwezig en ik denk maar ow ze zijn ouder euh oops ze zijn jonger -O-

Hebben een koophuis en de zaken op orde. Soms voel ik me erdoor in het nauw gedreven zou ook wel vastigheid willen qua huis en man.
Maar als ik er diep over nadenk ben ik blij dat ik mijn leven nog niet vast staat... Ik heb alleen verplichtingen aan mijn paard en kan doen en laten wat ik wil $_/-\o_$

Ik heb gelukkig geen mensen in mijn omgeving die vinden dat ik het aan het standaart beeld moet voldoen en aangezien ik altijd jonger word geschat (ben 25 word geschat op 18/20) hou ik mezelf maar vast dat mijn uiterlijke leeftijd beter bij mij past :')

**Geplaatst**: 12-10-12 13:34

Geplaatst: 12-10-12 13:34

Ailill schreef:
Kelszz_ schreef:
Het leven is inderdaad aardig gecompliceerd.
Heb er dan ook respect voor zoals jij het in deze eigenlijk simpele woorden hebt verwoord.
Ik ben dan wel is waar nog maar 17. (Bijna 18. ) maar dat veranderd eigenlijk vrij weinig aan het geen van de situatie.
Mijn ouders hebben vrij laat ervoor gekozen om kinderen te krijgen, waardoor mijn moeder nu 51 is en mijn vader 65. Vaak krijg ik dan ook opmerkingen (meestal van vaders kant.) Als jij straks kinderen hebt/krijgt dan leef ik waarschijnlijk niet eens meer. Heel droog natuurlijk. Maar ik wil wel enigszins carierre kunnen maken. (doelende op dat ik nu studeer en verpleegkundige in opleiding ben. ) Het geen wat ik wil worden duurt denk ik geschat zo'n 8 jaar. Wat in zou houden dat ik dan ineens 26 ben. Aangezien ik ambulance verpleegkundige wil worden, kan je hier niet 'zomaar' even tussen uit als je zwanger bent. Dit maakt het natuurlijk allemaal erg lastig. Al helemaal ook kijkende naar de lichamelijke toestand van mijn vader en het geen dat ik graag wil bereiken wat mijn doel is. Ook komt hier dan nog bij kijken dat ik een relatie wil hebben die goed zit. Na de zoveelste keer een relatie die stuk loopt zit ik er niet op te wachten een kind 'geen toekomst' te kunnen bieden.

Je moet gewoon genieten van je leven. En dingen doen wanneer je daar aan toe bent gekomen. Je hoeft niet a la minuut aan kinderen, een eigen huis en noem maar op te denken. Zorg dat je gelukkig bent. Het geen wat je graag wilt komt heus wel!

En toch is dit juist een voorbeeld van het feit dat tijden daadwerkelijk veranderen. . . jij hebt zo te lezen behoorlijk oude (vergeef me) ouders, die staan waarschijnlijk anders in het leven dan ander mensen van die leeftijd. Het lijkt me op een bepaalde manier best prettig om wat meer ontwikkelde ouders te hebben, die zorgen denk ik voor een frisse kijk op het leven.

Haha dat maakt niet uit hoor. Ze zijn inderdaad niet de jongste meer.
Maar inderdaad, er zit daadwerkelijk ook wel een voordeel aan. Ze kunnen ook vaak nog aantonen hoe het is om met heel weinig heel erg blij te zijn. ( Vader komt uit Indonesië is in de tijd van de oorlog hier gekomen.) En mijn opa van vaders kant heeft dus bijvoorbeeld ook mee gevochten in de tweede wereld oorlog. Maar er zit natuurlijk ook een keerzijde aan het verhaal. Het geen kijkende naar oude gewoontes en wetten om het maar even zo te noemen.

**Geplaatst**: 12-10-12 13:34

Geplaatst: 12-10-12 13:34

Oh, kinders toch

Luistert naar deze oude muts, bijna 50jaar jong nu. 13 jaar geleden ging alles zoals verwacht, huisje, boompje, beestje(s)+ kindjes en een heel goede baan, alles op de rit dacht ik. En altijd maar vooruit kijken, nog een opleiding, wat doen we volgend jaar me de vakantie, etc...
Maar toen kwam er een keiharde wake-up call, en daar bleef het niet bij, meerdere ellendige gebeurtenissen volgden elkaar op. Ziekte, faillissement werkgever, baan kwijt dus en nog meer onheil kwam over ons gezin.
Kortom, we waren alles kwijt en zijn helemaal opnieuw begonnen. Godzijdank is alles weer op de rit, maar wel een tandje minder. Het hoeft allemaal niet zo perfect meer. We kunnen zelfs beter met minder toe. Minder goede baan, wel meer tijd voor elkaar. Minder duur huis, wel alles wat we nodig hebben enzovoort. Het belangrijkste wat ik geleerd heb is te genieten van de kleine dingen, echt waar, is een cliché maar oh, zo waar! Het interesseert mij werkelijk helemaal niets wat een ander van mijn leven verwacht of vindt, het is mijn leven. Dat geldt overigens ook voor het leven wat mijn kinderen kiezen, ik kan ze raad geven maar ik heb niets te "verwachten", zij maken hun eigen keuzes en als ze daardoor gelukkig zijn maken ze blijkbaar de juiste keuzes. Dus toch maar die zeepok, ik hou lekker vast aan mijn " simpeler" bestaan!

**Geplaatst**: 12-10-12 13:47

Geplaatst: 12-10-12 13:47

Cavaletto schreef:
Minder goede baan, wel meer tijd voor elkaar. Minder duur huis, wel alles wat we nodig hebben enzovoort. Het belangrijkste wat ik geleerd heb is te genieten van de kleine dingen, echt waar, is een cliché maar oh, zo waar! Het interesseert mij werkelijk helemaal niets wat een ander van mijn leven verwacht of vindt, het is mijn leven. Dat geldt overigens ook voor het leven wat mijn kinderen kiezen, ik kan ze raad geven maar ik heb niets te "verwachten", zij maken hun eigen keuzes en als ze daardoor gelukkig zijn maken ze blijkbaar de juiste keuzes. Dus toch maar die zeepok, ik hou lekker vast aan mijn " simpeler" bestaan!

$_/-\o_$ Goed gezegd, en fijn dat je zo gelukkig bent met alles wat je hebt! +:)+

**Geplaatst**: 12-10-12 13:52

Re: 24+

Geplaatst: 12-10-12 13:52

Maar dat is het punt juist. Je maakt je niet ongelukkig omdat anderen vinden dat je aan het plaatje moet voldoen. Je maakt je ongelukkig omdat je zelf vind dat je aan het plaatje moet voldoen.

**Geplaatst**: 12-10-12 14:00

Re: 24+

Geplaatst: 12-10-12 14:00

Welkom bij de quarterlife crisis club ;-)

Ik ben bijna 26 en heb ook bij tijd en wijlen weleens zo'n moment van ''bezinning'', over het algemeen leef ik echter vrolijk door en probeer me bezig te houden met het heden.
Kinderen? Moet er niet aan denken, maar misschien volgend jaar wel.
Baan? Wat ik nu doe bevalt goed, als ik volgend jaar wat anders wil, ga ik wat anders doen...
Zo kun je alles vrij makkelijk bekijken/bekritiseren/veranderen...dat geeft mij voldoende rust om lekker te leven!

Klampvastige zeepok of gefrustreerde octopus

Nomineer dit bericht ×