Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-10-12 23:45

Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 06-10-12 23:45

hallo bokkers,
ik wil even mijn hart luchten, sorry voor het lange verhaal.

Waar moet ik beginnen?
In 2008 zijn mijn ouders gescheiden, veel moeite mee gehad, eerst woonde ik om de week bij mijn vader en in de andere week bij mijn moeder, maar nu helemaal bij mijn moeder. (door ruzie met vader, heb nu geen contact meer met hem) Een van mijn broers woont bij mijn vader, zie hem weinig en mis hem erg. mijn andere broer woont samen met mijn zusje nog wel om de week bij mijn vader en in de andere week gezellig bij mama en mij. net voor de scheiding van mijn ouders kreeg mijn tante borstkanker na een tijd chemo en bestraling overwon mijn tante van deze ziekte. In februarie kregen we het verschrikkelijke nieuws dat er uitzaaiingen waren. waar? vroeg ik, waar niet? zou een goed antwoord zijn geweest, borsten, lymfen,longen en lever zijn aangetast (en nog een aantal plaatsen) Mijn lieve tante gaat achteruit, ze begon in februarie met veel moed aan deze lange strijd, maar nu.. ze loopt moeilijk, is moe, heeft pijn en heeft de kracht niet meer. een dipje, of nog meer uitzaaiingen? dinsdag komt er weer een scan en een week later krijgen we de uitslag.in juli kwam mama op een doodgewone dag thuis van haar werk, "oma is ziek"zei ze, ik vroeg wat ze had en kreeg als antwoord borstkanker. Mijn wereld stortte in, mijn lieve oma ook ziek. we hebben een kleine familie dus ik voelde me alleen, ik hield niemand over. (tante, oom, opa en oma, door scheiding van ouders weinig contact met mijn vaders kant) twee maanden geleden hebben we de uitslag van een erfelijkheids onderzoek gekregen, onze familie draagt een gen, alle vrouwen (mama, tante, zusje en ik) hebben 50% kans op kanker. mijn moeder heeft meteen besloten om zich te laten opereren (borsten, baarmoeder en eierstokken eruit, baarmoeder heeft te maken met des, wat de kans op kanker ook verhoogde) mijn moeder is 3 weken geleden geopereerd en is nu 2 weken thuis, ik doe in de week dat mijn broer en zusje er niet zijn alles alleen, de was, af en toe kook ik, de hond moet uit, mama kan niet tillen,bukken of strekken en ik doe dus veel voor haar. Ik voel me zo alleen, iedereen die me dierbaar is wordt ziek. Ik probeer me sterk te houden, maar ik heb momenten dat ik instort, ik kan niet meer, ik wil zo niet meer verder. ik wil sterk blijven voor mama, die kan het er niet bij hebben als ik nu ga lopen janken, maar ik trek dit niet. ik ben kapot, ontroostbaar en alleen.
ik heb dagen dat ik sterk ben en alles wel even doe, maar andere dagen ben ik niks waard van verdriet en niemand merkt het.
ik kan op dit moment niet stoppen met huilen

bedankt voor het lezen :evaw:

**Geplaatst**: 06-10-12 23:48

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 06-10-12 23:48

Sjeetje wat een moeilijke tijd ga je nu door zeg.

Wil je even een dikke knuffel geven en heel veel sterkte wensen :(:)

**Geplaatst**: 06-10-12 23:50

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 06-10-12 23:50

Heel erg veel sterkte en dikke knuf van hier! :(:)

Mijn pb-box staat ook open voor jou.

**Geplaatst**: 06-10-12 23:55

Geplaatst: 06-10-12 23:55

O meid wat ben jij een bikkel!! Wat heb jij veel voor de kiezen gehad, niet normaal zeg! Hoe diep je ook in je dalletje zit, het komt allemaal weer goed met je! Dat je tante en misschien je oma ook misschien wel heel snel gaan overlijden, is het ergste voor jou en de andere nabestaanden he, maar voor hen die ziek zijn zal het een opluchting zijn. Ze geven je dan vast nog wel eens een tekentje dat het leuk is daarboven ;-)

. Dat jij zo goed voor alles zorgt is geweldig!! Hou vol en help je moeder, wat moet die trots zijn op jou! Dat je haar je verdriet niet kunt laten zien lijkt mij niet, dat kun je veel beter delen! Lekker samen huilen en je angsten bespreken. Daardoor kun je nog dichter bijelkaar komen.. Heel verl sterkte meis, pas ook op jezelf! Een dikke tuut uit fryslan

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 00:00

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 00:00

Bedankt voor de snelle en lieve berichtjes
Ik ben heel erg bang voor wat er nog komen gaat, ik zie alleen maar negatieve dingen en ik geniet niet meer van de dingen waar ik vroeger zo van genoot.
Ik ga nu slapen , heb hoofdpijn en mijn tranen zijn op

(en mijn zakdoekjes ook :')

)

**Geplaatst**: 07-10-12 00:03

Geplaatst: 07-10-12 00:03

Als meisje van 14 hoor je niet een huishouden draaiende te houden dus het is immers niet gek dat je het niet trekt... Je hoort gewoon puber te zijn met make up,jongens en dat soort dingen bezig te zijn. Kan je moeder geen thuishulp aanvragen? Dan heb je iig die last niet op je schouders. Sterkte

**Geplaatst**: 07-10-12 00:05

Geplaatst: 07-10-12 00:05

Denk ook eens aan de positieve dingen wat je die dag hebt meegemaakt, en dat ook vast te houden!

En slaapwel!

**Geplaatst**: 07-10-12 00:06

Geplaatst: 07-10-12 00:06

Ach meis

Wat een ontzettende rotsituatie! Gedeeltelijk kan ik erover meepraten. In nivember 2009 is mijn moeder overleden aan de gevolgen van borstkanke. Dit jaar werd er borstkanker bij mijn oma geconstateerd. Zij heeft bestralingen en een operatie gehad en is nu schoon.

Als je eens een luisteren oor wilt mag je altijd pben.

voor nu, heel veel sterkte en weet dat je echt niet alleen bent ook al voelt dat nu misschien wel zo.

En geloof mij: praat met je moeder en huilen.mag echt. Ze snapt je wel dat het ook voor jou geen makkelijke tijden zijn.

**Geplaatst**: 07-10-12 08:10

Geplaatst: 07-10-12 08:10

appelXbanaan schreef:
Bedankt voor de snelle en lieve berichtjes
Ik ben heel erg bang voor wat er nog komen gaat, ik zie alleen maar negatieve dingen en ik geniet niet meer van de dingen waar ik vroeger zo van genoot.
Ik ga nu slapen , heb hoofdpijn en mijn tranen zijn op (en mijn zakdoekjes ook )

Ik snap je, echt waar maar kijk eens goed naar dit zinnetje. Je geniet niet meer van de kleine dingen, maar probeer alle gebeurtenissen, hoe verdrietig ze ook zijn, eens anders te bekijken. Ze zijn allemaal verschrikkelijk, maar moet je dan juist niet meer van de kleine dingetjes gaan genieten? Door de dingen die in jouw familie zijn gebeurd zie je maar weer dat het helemaal niet zo logisch is dat we allemaal onbezorgd uit kunnen worden, dat we met tegenslagen te maken zullen krijgen. Ik weet dat je nog maar 14 bent dus dat het misschien heel moeilijk is om dit nu zo te zien, maar probeer juist van de kleine dingetjes te genieten!

Verder wil ik je heel veel sterkte wensen, want het is allemaal gewoon veel te veel voor zo'n jonge meid die lekker onbezorgd zou moeten leven!

**Geplaatst**: 07-10-12 08:14

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 08:14

kan je het niet bijleggen met je vader? en evt hulp vragen aan je broers of anders (school)maatschappelijk werk? je mentor weet wel bij wie je moet zijn!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 11:56

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 11:56

_marije_ dankjewel! Het probleem is dat dat me niet meer lukt. Als ik me niet lekker voel heb ik het gevoel dat alles tegen zit , bijvoorbeeld de broek die ik aan wil zit in de was, dat kan dan de druppel zijn en dan stort ik in, niet om die stomme broek, Maar om alles wat dan niet lekker loopt. Als ik blij ben ben ik ook écht blij, huppel blij naar mijn lieve hond toe, ga met hem wandelen in het bos en geniet dan van de stilte en van mijn hond die naast me rent. Vriendinnen weten wat er thuis speelt en weten ook waarom ik soms wat stil ben en weten ook dat ik zo hyper en blij kan zijn , gewoon, omdat ik daar zin in heb.
Amalarab, bijleggen met mijn vader heb ik gedaan, net nadat oma ziek werd, mijn vader heeft narcisme en ik voelde me de volwassenen in het gesprek en hij de kleuter, ik was alles schuld en ik maar zeggen dat ik geen ruzie wil en dat ik het niet zo bedoelde. Ik ben daarna nog een keer daar geweest, normaal was het altijd " he meid! *dikke knuf*" maar toen was het " hallo

" hij was niet blij om me te zien en doet geen moeite om het contact lopend te houden. Het is klaar. Genoeg. Ik doe er geen moeite meer voor, dat is niet zoals mensen me kennen. Ik mis hem niet en hij mij niet. Prima toch?

**Geplaatst**: 07-10-12 11:58

Geplaatst: 07-10-12 11:58

Jullie gezin heeft echt hulp nodig, kun je niet met de huisarts praten hierover wat mogelijk is? Thuiszorg bijvoorbeeld, maatschappelijk werkster erbij.
Je bent veel te jong om nu al volwassen te moeten zijn :(:)

**Geplaatst**: 07-10-12 12:02

Geplaatst: 07-10-12 12:02

wijdeweide schreef:
Als meisje van 14 hoor je niet een huishouden draaiende te houden dus het is immers niet gek dat je het niet trekt... Je hoort gewoon puber te zijn met make up,jongens en dat soort dingen bezig te zijn. Kan je moeder geen thuishulp aanvragen? Dan heb je iig die last niet op je schouders. Sterkte

Die krijg je niet als je kinderen van die leeftijd in huis hebt. Die moeten het maar doen.

**Geplaatst**: 07-10-12 12:04

Geplaatst: 07-10-12 12:04

tamary schreef:
wijdeweide schreef:
Als meisje van 14 hoor je niet een huishouden draaiende te houden dus het is immers niet gek dat je het niet trekt... Je hoort gewoon puber te zijn met make up,jongens en dat soort dingen bezig te zijn. Kan je moeder geen thuishulp aanvragen? Dan heb je iig die last niet op je schouders. Sterkte

Die krijg je niet als je kinderen van die leeftijd in huis hebt. Die moeten het maar doen.

Is niet waar, daar kun je wel degelijk een indicatie voor krijgen. Is vooral gemeente afhankelijk lijkt mij want daar die je de aanvraag immers.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 12:05

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 12:05

Ik ben niet zo'n prater , ik klap dicht en voel me niet prettig, mijn huisarts heeft al een met me proberen te praten, ik kwam voor mijn enkel die gekneust was, en hij begon over de scheiding, ik kan die knop dan niet omzetten, van enkel naar scheiding

Ik wil met iemand praten die alleen daarover praat en weet wanneer het genoeg is, mijn huisarts bleef door vragen toen ik zei dat ik het er niet over wilde hebben. Ben toen heel stom weggelopen

(2 jaar geleden)

**Geplaatst**: 07-10-12 12:06

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 12:06

Vriendin meenemen? Of nog makkelijker; print je tekst hier uit en geef dat.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 12:13

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 12:13

Dat is wel een goed idee vuurneon. Maar ik weet niet met wie ik moet praten.

**Geplaatst**: 07-10-12 12:17

Geplaatst: 07-10-12 12:17

appelXbanaan schreef:
Dat is wel een goed idee vuurneon. Maar ik weet niet met wie ik moet praten.

Meid toch

Heb je geen fijne leraar of mentor die je vertrouwd of misschien beter nog de vertrouwenspersoon bij je op school?

**Geplaatst**: 07-10-12 12:19

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 12:19

Veel scholen hebben ook een schoolpsycholoog in dienst, dus ik zou het zeker een kans geven om toch je decaan, mentor of vertrouwenspersoon op de hoogte te stellen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 12:23

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 12:23

Tja. Schoolpsycholoog is een goede vriendin van mijn tante, en zie haar vaak op school en verjaardagen

Ik heb een super mentor maar ik weet niet hoe ik zo'n gesprek begin. En hoe kondig ik aan dat ik met hem wil praten?

**Geplaatst**: 07-10-12 12:27

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 12:27

Scholen zijn tegenwoordig hip; kun je hem geen mailtje sturen?

**Geplaatst**: 07-10-12 12:32

Geplaatst: 07-10-12 12:32

jeetje meid, pas 14 en dan al zo'n verhaal. Het rare is, terwijl mijn verhaal eigenlijk 180 graden anders is, weet ik precies hoe jij je voelt.

Stap op je mentor af en vraag of hij/zij tijd heeft om met jou te praten, prive. Ik snap dat dit best wel moeilijk is, dat had ik ook, maar zodra je je verhaal kwijt bent, valt er echt een last van je schouders. Het is belangrijk dat iemand hier van af weet. Mailen kan ook trouwens, dat heb ik ook wel eens gedaan. Gewoon een mail sturen met heel je verhaal. En daarin vragen of je een gesprek mag hebben met je mentor.

Je mag mij altijd pben als je iets kwijt wilt, dat kan heel erg opluchten.

**Geplaatst**: 07-10-12 12:33

Geplaatst: 07-10-12 12:33

Hey meissie, moet bijna huilen als ik je post lees. Wat afschuwelijk allemaal. Ik denk dat het juist goed is dat je voor je moeder en het huishouden zorgt zoveel je kan, dan heb je tenminste het gevoel dat je nog iets kan doen, je bent al machteloos genoeg in deze situatie. En later ben je denk ik dankbaar voor elk moment dat je nog met je familie hebt gehad. Hoe erg het ook allemaal is, je komt hier doorheen, echt waar. En ik weet dat je ook niet de enige bent die dit meemaakt. Daar heb je misschien niets aan, maar die wetenschap kan je ook steun geven. Praat met je moeder, zij kan echt meer hebben dan je denkt, vooral als het om haar kinderen gaat. En ze zal niet willen dat je haar probeert te ontzien ten koste van jezelf. En de schoolpsycholoog of je mentor is denk ik ook een goed idee. Vraag gewoon of ie even tijd heeft?
Heel veel sterkte en voel je nioet bezwaard om in dit topic je hart uit te storten of een van ons te pb-en.

**Geplaatst**: 07-10-12 12:39

Geplaatst: 07-10-12 12:39

Och meiske toch, je zult toch echt moeten leren praten en hulp vragen. Ik kan me voorstellen dat je je moeder niet "tot last" wilt zijn maar vind het ook een beetje onverantwoord van je moeder om het zo door te laten gaan. Als het nu iets was voor een paar dagen...... maar hersteltijd van dit soort ingrepen is toch zeker 8 weken (of langer als er iets tegen zit).
Laat je moeder iig wat instanties bellen of je tijdelijk wat hulp kan krijgen want als jij er straks aan onderdoor gaat zijn jullie alle 2 nog verder van huis. Sterkte

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 15:24

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 15:24

Er komen veel vriendinnen van mijn moeder op bezoek, die nemen dan een mand was mee of zetten de afwasmachine even aan. Maar die zijn er ook niet 24/7 dus dan doe ik het. Ik doe het graag voor mama, maar soms is het gewoon even te veel.

Nomineer dit bericht ×