Geplaatst 
(Alvast sorry voor het lange verhaal 
)Eind mei heb ik een nierbekkenontsteking gehad, te lang mee door gelopen en uiteindelijk begin juni ben ik er mee in het ziekenhuis beland. Ik kon niks meer, niet zitten, niet normaal liggen, niet lopen en niemand kon in de buurt van mijn linkerflank komen zonder dat ik begon te trillen van de pijn. Zelfs het ritje naar het ziekenhuis toe was een hel omdat er af en toe een hobbel in de weg zat. Na een paar dagen en flinke pijnstilling ben ik met nog meer pijnstillers en heel veel antibiotica naar huis gestuurd. Geen probleem, behalve dat ik heel erg moe bleef was er verder niets meer aan het handje!
Na twee weken kwam de flankpijn weer terug, het voelde wel anders, maar toch bleef het erg veel zeer doen. Met spoed terug naar het ziekenhuis, maar uit de urinekweek, bloedprikken etc. kwam niets, opnieuw pijnstillers, gewoon doorgaan met de rest van de antibiotica en rustig aan doen.
Na een week of wat bleef de pijn weg, zolang ik maar niet langer dan een minuut of 10 bleef staan. Een eindje lopen ging ook niet goed, maar het was niet continu. Als ik een tijdje had gezeten ging het weer goed.
Halverwege juli ben ik weer begonnen met werken, ik werkte op dat moment bij de groenteboer, vrij zwaar werk, maar wel erg leuk. Rustig aan begonnen, paar uurtjes op een dag en alles rustig opbouwen. Na een dagje drie uurtjes gewerkt te hebben kon ik de dag erna rustig de hele dag slapen omdat ik écht op was. Volgens de uroloog heel normaal, dat komt wel weer goed.
Na vier weken weer aan het werk te zijn geweest viel mij op dat, elke keer als ik te lang stond mijn nier/flank weer pijn begon te doen. Ik begon met tegenzin naar het werk te gaan omdat ik bang was dat ik er weer pijn aan zou krijgen. Toch maar weer een afspraak gemaakt bij de uroloog, ik kreeg er ondertussen ook weer koortsaanvallen bij en werd weer steeds vermoeider. De uroloog vond het vreemd, alles weer onderzocht (echo, MRI, scan, bloedonderzoek, bloedkweek, urine onderzoek, urinekweek etc.) en het enige wat er uit kwam was dat de bacterie die ik begin juni had, nog steeds in mijn urine te vinden was, maar niet in een dergelijke mate dat ik er zo'n last van zou kunnen hebben.
Vanaf dat moment heb ik niet meer gewerkt omdat het gewoon niet ging. Ik zat weer aan de zwaarste variant van antibiotica voor drie weken, werd daar nog moeier van en verder bleef ik pijn aan die zij houden.
Ondertussen ben ik twee weken van de antibiotica af en heb ik gisteren voor het eerst (en laatst
) weer gewerkt. Na een uurtje kreeg ik weer vreselijke pijn aan mijn zij en heb ik tegen mijn baas gezegd dat het werk gewoon niet meer gaat en dat hij beter een vervanger kan zoeken. Hij was blij dat ik zo eerlijk was en begrijpt het ook goed... maar ik baal er zó van. Ik heb vorige week drie uurtjes lesgegeven (vmbo) en ik was kapot. Ik gaf een voerles waarbij ik haast niet heb gezeten en wéér die zij die zeer gaat doen. Gisteren een dagje werken, een stuk of zes paracetamols geslikt en gisteravond een hele zware ibuprofen om in slaap te kunnen vallen en vandaag heb ik er nóg last van. Bij het zitten, bij het lopen, bij het liggen.. Het maakt niet uit, ik blijf die zeurende flankpijn houden.
Ik dacht even dat het tussen mijn oren zou zitten omdat ik bang was dat ik er last van zou krijgen bij het werken bij de groenteman, maar ook bij andere dingen krijg ik er last van. Lang staan --> pijn, lesgeven --> pijn, stukje rennen --> pijn Eind lopen --> pijn.
De uroloog weet het niet meer, de huisarts weet het niet meer, mijn fysiotherapeut weet het niet meer. Ze snappen het allemaal niet en zeggen allemaal dat herstel na een nierbekkenontsteking lang kan duren. (Fysiotherapeut heeft gekeken of ik niet anders was gaan lopen na de ontsteking door pijn, maar in mijn rug zit niets verkeerd)
Ondertussen ben ik er vier maanden mee bezig en hindert het mij gewoon in mijn functioneren. Heeft iemand nog ideeën wat ik zou kunnen proberen, wat voor arts of iets mij wél zou kunnen helpen of heeft hier zelf ook ervaring mee en kan mij gerust stellen dat het ooit wel weer goed komt?
). Midden in de nacht naar de SEH geweest omdat ik bijna van mijn stokje ging van de pijn. Toen antibiotica en morfine gehad, lang verhaal maar uiteindelijk volgens het boekje genezen. Heb er gelukkig ook nooit door hoeven verzuimen.
maar ben wel blij dat er nu eindelijk iets gedaan kan worden. 
Maar binnenkort ga ik weer langs de uroloog (sowieso voor controle) en dan zal ik het er over hebben.. Bedankt voor jullie reacties!