Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-09-12 20:35

Een bevalling.. en de zwangerschap

Geplaatst door de TopicStarter : 28-09-12 20:35

Omdat ik met mijn vragen geen HK wil binnen stormen met mijn zwangerschaps onzekerheden en ik bovendien helemaal (nog) niet zwanger ben
en misschien ook wel voorlopig ook niet zal zijn..

Inmiddels begint mijn biologische klok heel erg hard te tikken en mijn vriend en ik hebben het er regelmatig over.
Het enige probleem is.. dat ik ontzettend bang ben voor de bevalling.

Ik ben niet bang voor naalden, kan best tegen pijn maar vanaf kleins af aan wilde ik al nooit moedertje spelen of met poppen spelen omdat de bevalling me zo naar leek en mijn moeder ook heel vaak verteld heeft dat het vreselijk pijn doet. :')

Inmiddels is het in de loop der jaren zo erg geworden dat ik eigenlijk gewoon geen kind durf te baren omdat ik ontzettend op zie tegen een bevalling. Dan kijk ik Barbie's baby en daar hoor ik die horror verhalen en denk ik oh hoe zou ik dat ooit voor elkaar krijgen.
Mijn maag begint al rondjes te draaien bij het idee en ik word er spontaan zenuwachtig van als ik bedenk dat ik er een kindje uit zou moeten persen.

Uiteraard is het de pijn waard, dat weet en geloof ik heus maar daar heb je als daar ligt te puffen denk ik eventjes helemaal geen boodschap aan. Dan kom ik (met mijn geluk) bij het tv zappen weer een horror verhaal van een bevalling van 30 uur tegen en dan zakt de moed me alweer in de schoenen.

Omdat ik alleen maar dames met vreselijke verhalen om me heen ken (20 uur bevalling, nood keizersnede, miskraam, horror verhalen) zou ik graag eens van andere dames ervaringen en verhalen willen horen.
Heb je bijvoorbeeld nog wel een beetje een leven tijdens je zwangerschap of ben je constant moe, zwak, misselijk en chagerijnig?
Hoe voelde jullie je vanaf de 6e of 7e maand en vooral.. hoe was jullie ervaring met de bevalling?

**Geplaatst**: 28-09-12 20:39

Re: Een bevalling.. en de zwangerschap

Geplaatst: 28-09-12 20:39

Mijn bevalling duurde 30 uur ja, maar ik zou t zo nog een keer kunnen doen hoor.

Google eens op zwangerschapshaptonomie. Dat lijkt me echt iets voor jou.

Ik kan helaas nu geen lang verhaal typen want ik ga slapen want mini-me is vanavond al 3 keer wakker geworden (tandjespijn) en dat is een voorbode voor een slechte nacht. :')

**Geplaatst**: 28-09-12 20:45

Geplaatst: 28-09-12 20:45

Nou zal ik de spits dan maar afbijten.
Ik heb zelf twee kinderen, een meisje van nu vijf jaar.
Was binnen een maand zwanger en heb eigenlijk een hele fijne zwangerschap gehad, eigenlijk helemaal geen kwaaltjes alleen op het eind last van mijn bekken en veel last van voorweeen.
Maar dat alles was super te doen.
Ze is geboren met 38 weken en 4 dagen en de bevallingn duurde in totaal 3 uurtjes.
Heb altijd gezegd geef mij maar tien van deze bevallingen zo makkelijk ging het me af.
De pijn was goed te doen en meteen na de bevalling was ik topfit.
Zat met 5,5 week alweer in het zadel.

De tweede was ik met 2 maanden zwanger maar had ik vanaf 16 weken veel last van pijnlijke harde buiken en zat ik met 24 weken in de ziektewet.
Ook dit was op zich heel goed te doen maar moest gewoon mijn rust nemen.
Hij is geboren met 40 weken en 4dagen en deze bevalling duurde 5 uurtjes en 10minuten.
Bij hem had ik buik en rugweeen en was een stuk pittiger dan bij mijn dochter maar ook weer heel goed te doen. Hij is nu 2 jaar.
Ook na deze bevalling was ik weer topfit en stond ik de dezelfde avond alweer te koken en het huishouden te doen.
Bij hem zat ik na een kleine 3.5 week alweer op het paard maar moest dat snel opgeven vanwege rugproblemen (dit kwam overigens niet door de zwangerschap en bevalling)

Dus het zijn niet alleen maar horrorbevallingen want ik heber twee gehad die "makkelijk" waren.
En een derde eneventueel vierde zou ik absoluut niet tegen opkijken.

**Geplaatst**: 28-09-12 20:47

Geplaatst: 28-09-12 20:47

Mijn bevalling duurde 5 uur van eerste wee tot volledige geboorte. Geen knip, geen scheur en gewoon heerlijk thuis.
Makkelijke zwangerschap gehad, alleen eerste 10 werken erg moe. Laatste maand was ik ook nog erg actief en deed alles nog.

Nu 17 weken zwanger van de tweede en de eerste 16 weken compleet uitgeput geweest. Niet misselijk of beroerd en ook met de hormonen valt het erg mee. In de eerste zwangerschap was ik juist stabieler ipv labieler

**Geplaatst**: 28-09-12 20:50

Geplaatst: 28-09-12 20:50

Onze dochter is nu 7maanden, en tijdens de zwangerschap eigenlijk geen problemen gehad. Als ik misselijk was pakte ik een cracker en weg was het. Op het einde kreeg ik zwangerschapsvergiftiging. (hoofdpijn, vocht vasthouden en hoge bloeddruk) maar echt last ervan had ik niet. Wel hebben ze me ingeleid hierdoor. Heb 4 dagen in het ziekenhuis gelegen. dag 1 gewoon daar geslapen, dag 2 hebben ze een ballon met vloeistof ingebracht om wat ontsluiting te creëren en op dag 3 hebben ze s morgens mijn vliezen doorgeprikt. Ben toen gaan douchen en toen kwamen de weeën. Deze waren pijnlijk en heb toen ook meteen een ruggenprik gekregen. Daarna nergens.pijn meer van gehad. Om half 2 is onze dochter geboren. 1dag last gehad van de hechtingen (ik had een knip gehad) en verder nergens last van.
Ik ben toen ik 8maanden zwanger was nog op stap geweest.

Heb me geen moment ziek zwak en misselijk gevoeld gelukkig.

En ik hoop nog een keer zwanger te mogen worden

Ik zag ook op tegen de bevalling, maar ja wat erin gaat moet er ook weer uit.

En het is me 100% meegevallen !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-09-12 20:51

Geplaatst door de TopicStarter : 28-09-12 20:51

Iris82: Oh jeetje. Ik heb ooit door medicatie last gehad van mijn stoelgang dat ik een half uur zat en dacht ooh en een bevalling is nog erger dat het angstzweet me al uitbrak.
Waar haal je de energie vandaan om na 30 uur een kindje naar buiten te persen?

Ik kan het me gewoon echt niet voorstellen hoeveel pijn een bevalling doet en ik denk dat ik daar juist zo bang voor ben dat ik midden in een bevalling gewoon denk laat maar zitten het hoeft voor mij niet meer of dat ik in paniek raak en het me daarom alleen moeilijker maak.

Wel ontzettend fijn om te horen dat er dus vrouwen zijn die "zomaar even" een kind op de wereld zetten en de dag erna gewoon eten kunnen koken, dat had ik persoonlijk echt niet verwacht.

Als ik dan op dit vlak toch nog een vraag mag stellen.. hoe zit het met uitscheuren want dat hoor je natuurlijk ook overal..

**Geplaatst**: 28-09-12 20:54

Geplaatst: 28-09-12 20:54

Ik denk niet dat de verhalen hier je angst weg kunnen nemen? Hoe bij jou de zwangerschap en bevalling verlopen en vooral hoe je dat zelf beleeft kun je niet voorspellen natuurlijk. Ik vind de tip van Iris wel goed, misschien heb je iets aan zwangerschapshaptonomie of -yoga?

Zelf ben ik mama van een dochter en sinds kort van een zoon. Beide zwangerschappen liepen nagenoeg probleemloos. Niet misselijk, wel moe. De eerste bevalling zal ik je niet mee vermoeien :')

Maar de tweede was echt een cadeautje.

Het kan allemaal goed gaan, en meestal gaat het ook gewoon goed. De horrorverhalen hou je altijd, zeker als je ermee bezig bent of al zwanger bent word je doodgegooid met horrorverhalen -O-

Ik hoop dat je voor jezelf een manier kunt vinden om ontspannen een zwangerschap en bevalling in te gaan, want ja de cliches zijn wel waar, het is het allemaal waard.

**Geplaatst**: 28-09-12 20:57

Geplaatst: 28-09-12 20:57

Hmmmm..... ik was van mijn dochter echt binnen een maand zwanger, heb wel een behoorlijk pittige zwangerschap gehad (9 maanden kotsmisselijk geweest, ook veel brandend maagzuur in de tweede helft, ben in de 32e week opgenomen geweest wegens uitputting door de misselijkheid) en de bevalling vond ik ver-schrik-ke-lijk. Mijn lijf heeft zich geweldig gehouden en is ook gewoon weer strak getrokken. Je ziet aan mijn lijf totaal niet dat ik een kind heb gekregen, ik heb nog net zo'n 'meisjeslichaam' als ver daarvoor

. Ik ben echt dolgelukkig met mijn heerlijke dochter van inmiddels 7,5 jaar

. Zou het zo weer doen, wat haar geweldig mooie aandeel in mijn leven betreft. Inmiddels ben ik met een andere man en hebben we het ook over een kindje van ons samen gehad. Het is dat we samen bij elkaar al drie lieve kinderen hebben en besloten het daar bij te houden voor nu. Dus geen kindje van ons samen in dit leven. Ik word 42, mijn vriend is wat ouder en we genieten nu toch ook enorm van wat vrijheden, dus om nou weer in de baby'tjes te gaan.... Toch maar niet. Maar was ik jonger geweest, was mijn dochter jonger geweest (voor het leeftijdsverschil), dan had ik er waarschijnlijk wel voor gegaan. Ondanks die eerste pittige zwangerschap en bevalling.

Succes met je beslissing!!!

**Geplaatst**: 28-09-12 20:58

Geplaatst: 28-09-12 20:58

Scheuren kan maar liever een knip omdat ze het dan meer in de hand hebben.
Haptonomie is een aanrader als je zo angstig bent. Vooral het vooraf bespreken met je gynaecoloog of verloskundige. Dat kan zelfs al voordat je zwanger bent

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-09-12 21:00

Geplaatst door de TopicStarter : 28-09-12 21:00

Ik vind het gewoon echt heel erg moeilijk.

Als ik alleen al aan een knip of uitscheuren denk dan draait mijn maag zich echt om want dat wil natuurlijk niemand. Ik kan er echt heel slecht tegen misschien ook omdat ik in mijn puberteit mijn been verbreizeld heb met open botbreuken die nadat iemand me goed bedoeld "op raapte" van de vloer dus verder scheurde.
Ik moet er gewoon niet aan denken om dat nog eens mee te maken. :')

En dan is er ook nog de pijn natuurlijk, ik heb echt heel erg veel bewondering voor alle vrouwen die dapper en zonder zeuren een kind baren.

Mag ik vragen wat je dan juist zo vreselijk vond?
Mijn vriend zei dat ik het beste maar alle nare dingen en ervaringen aan kon horen zodat je niet tijdens een bevalling ineens voor een "oh oeps nou u bent opengescheurd tot aan uw enkels mevrouw" verassing komt te staan.

**Geplaatst**: 28-09-12 21:00

Geplaatst: 28-09-12 21:00

benangelique schreef:
Scheuren kan maar liever een knip omdat ze het dan meer in de hand hebben.

Toch schijnt een scheur weer beter te helen? Ik heb bij de eerste een knip gehad, bij de tweede een scheur(tje). Beide keren in de OK gehecht (om andere reden, geen totaalruptuur ofzo) en beide keren echt 0,0 last van de hechtingen.

**Geplaatst**: 28-09-12 21:04

Geplaatst: 28-09-12 21:04

De bevalling van mijn dochtertje heeft ook alles bij elkaar 20 uur geduurd voordat er besloten werd tot een noodkeizersnede (details en nasleep zal ik je besparen

) MAAR het is inderdaad het allemaal waard!
Angst voor de bevalling heb ik er niet van gekregen en ik zie mijn 2e bevalling a.s. maart met vertrouwen tegemoet. Ik hoop dat ik deze keer gewoon natuurlijk kan bevallen (mijn dochtertje was de 'schuld' dat het een keizersnede werd trouwens... ze had de navelstreng om d'r hals gedraaid en kreeg het benauwd :(:)

) maar mocht de gyneacoloog van mening zijn dat een keizersnede beter is dan zij het zo. Enige eis die ik dan heb is dat ik niet (weer) volledig onder narcose wil zoals bij de 1e.

Wat zwangerschapsklachten betreft: geen noemenswaardige misselijkheid of rare etensvoorkeuren. Wel meer moe maar hier moet je gewoon aan toegeven (al is dat moeilijk als je aan het werk bent :')

). Enige rare wat ik dan weer heb: ik lust geen thee mee... en normaal ben ik een vreselijke theeleut (gem. 1.5 liter per dag) maar nu krijg ik nog niet eens een klein kopje naar binnen gewerkt :')

Maar dat verandert wel weer zodra de baby geboren is

**Geplaatst**: 28-09-12 21:04

Geplaatst: 28-09-12 21:04

Hier een kind en zwanger van de tweede. Heb vanaf het begin gezegd: "zo'n bevalling doe ik gerust nog een keer". Het duurde wel lang, maar had amper weeen. Tegenwoordig is er veel mogelijk met pijnbestrijding als je dat zou willen. Daarnaast beinvloeden je hormonen alles: zag ik voor mijn zwangerschap al op tegen bloedprikken of zo, tijdens de zwangerschap begon ik echt te verlangen naar kind en bevalling, zonder angst.
Wat betreft zwangerschap: bij de eerste 16 weken lopen kotsen, nu helemaal niet, kan dus heel verschillend zijn. Ik voel me nu prima (24 weken), rijd nog paard, ga sporten, stappen en werken en eigenlijk niets aan het handje (behalve een in de weg zittende buik...).
Wat betreft scheuren/knippen: ik heb bij mijn bevalling ook een knip gehad, werd van te voren keurig verdoofd en heb het niet eens gemerkt, kon wel een week lang niet zitten maar da's een goed excuus lekker met de kleine in bed te blijven.
Praat er anders eens over met je huisarts.

**Geplaatst**: 28-09-12 21:12

Geplaatst: 28-09-12 21:12

Ik was destijds goed ingescheurd en eerlijk gezegd, ik heb er niets van gevoeld. Ja, daarna, dat je met je hechtingen een weekje niet graag zit, maar ik was toch superhyper na de bevalling (liep dezelfde dag nog mijn woonkamer te stofzuigen enzo). Ik heb geleerd dat je als mens veel meer kunt hebben, dan je ooit had kunnen bedenken. Voelde me heel trots op mijn lijf na de bevalling. Wat een oerkracht was dat.

**Geplaatst**: 28-09-12 21:13

Geplaatst: 28-09-12 21:13

Twiggy2008 schreef:
Ik heb geleerd dat je als mens veel meer kunt hebben, dan je ooit had kunnen bedenken. Voelde me heel trots op mijn lijf na de bevalling. Wat een oerkracht was dat.

**Geplaatst**: 28-09-12 21:14

Geplaatst: 28-09-12 21:14

Ik ben heel tenger en ben niet ingescheurt of geknipt. En geloof me zo,n kleintje is alles waard! Ik zou mijn bevalling 10 x over willen doen, omdat ik weet wat ik er voor terug krijg!

**Geplaatst**: 28-09-12 21:15

Geplaatst: 28-09-12 21:15

Mijn eerste werd geboren na een bevalling van ongeveer 12 uur waarvan bijna 2 uur persen en uiteindelijk is ie met een vacuumpomp geboren.
De 2e werd geboren na een bevalling van 4 uurtjes en ze werd met de 1e perswee gelijk geboren (vandaar ook dat ik uitgescheurd was, ging veeeel te snel)
(voor de insiders: ze had apgar score 10-10-10

)
Bij de bevalling kom je in een soort van trance waardoor het te doen is en je het over je heen laat komen.

Bij de eerste alleen geknipt, en bij de 2e naar achter een knip (over de vorige knip) en naar voren gescheurd (tot en met mn clitoris

)
Het knippen heb ik niks van gevoeld, het scheuren wel gemerkt maar was meer een constatering van : volgens mij scheurt er iets

Het hechten was wel vervelend maar het herstelde snel en alles functioneert weer naar behoren

**Geplaatst**: 28-09-12 21:17

Geplaatst: 28-09-12 21:17

snap het gevoel van ts helemaal! ik ben nog maar 21 hoor(dus nog tijd zat, woon pas net half jaartje samen) maar je denkt er weleens overna!
Mijn zus is nu zwanger van de 2e en daar heeft ze wel meer last van dan met de 1e, ze is veel moe, misselijk en heeft ook al een keer bloed verloren!(gelukkig is alles goed) toen ze net was bevallen van Isa en net gehecht! mochten wij naar haar toe en zij ze meteen dat ze er nog wel zo 1 wou doen haha! 1 uur snachts braken haar vliezen(blijkbaar, was 4,5 week te vroeg dus wist niet zeker dacht gewoon veel plassen) rond 3 uur toch vk gebeld en die dacht aan blaasontsteking(de buikpijn) maar het kwam geregeld om de 20 min dus rond half 6 weer gebeld toen was de vk gekomen en uiteindelijk gevoeld en had ze 1cm ontsluiting en moest ze naar ziekenhuis. rond 8 uur begonnen de echte weeen, en om 10 uur had ze al volledige ontsluiting! maar wel 1,5 uur moeten persen!

**Geplaatst**: 28-09-12 21:17

Geplaatst: 28-09-12 21:17

Ik hou mijn verhaal maar voor me dan

Maar over het algemeen is er niets om je zorgen over te maken!

**Geplaatst**: 28-09-12 21:26

Geplaatst: 28-09-12 21:26

Weet je, alle geruststellingen ten spijt zal jij dat gevoel blijven houden. Omdat je je er echt geen voorstelling van kunt maken.
Ik was ook echt doodsbang voor de bevalling, en wat mij hielp was vooraf heel duidelijk doorspreken wat ik echt echt echt niet wilde. Bijvoorbeeld, geen stagaires in mijn kruis. Niet zomaar mensen in de kamer aan mijn bed. Liever scheuren dan knippen (geneest beter).
Je kunt heel veel aangeven, of het zo ook loopt weet je nooit maat dan kan je partner wel jouw grenzen goed bewaken.

**Geplaatst**: 28-09-12 21:33

Geplaatst: 28-09-12 21:33

Jeeeh, ik mag je ook blij maken met een goed verhaal $*\o/*$ :')

Bij de eerste kwamen we er pas met 13 weken achter. De eerste 3 maanden ben ik gewoon ongesteld geweest. Toen dat wegbleef maar testje gedaan en ja hoor. Eerste controle bij de verloskundige ging hij (ja was een man, en das best relaxed 8-)

Geen overdreven gegiebel en gemeip, beviel mij prima

) even voelen en schrok best wel. Meteen echo gemaakt (praktijk met eigen echoapparatuur) en als 13 weken +/- zwager. Eerste 3 maanden dus zo doorgewandeld zonder misselijkheid of niets, gewoon echt niets gemerkt

. Had toen zelfs stage, dus 35 km fietsen per dag, hele dag zwaar aan het werk (paardenhouderijopleiding, dus tel maar na) en niet eens moe gevoeld $*\o/*$
Ook daarna geen last gehad. Totaal 7 kilo aangekomen tot einde zwangerschap, kon gewone kleding nog aan, alleen een beetje groter en wat langere shirts. en dag voor de bevalling nog een kinderwagen uit gaan zoeken, toen vond de verkoopster dat ik wel een andere kleur kon bestellen, levertijd was drie maanden, zolang had ik toch nog wel.... Eeeehhhmmmmm, nee hoor :')

Tot 32 weken ofzo heb ik nog gereden, toen moest ik wel stoppen omdat de paarden op zomervakantie gingen op de wei. Ik ben alleen wel meteen toen ik het wist gestopt met springen, vanwege het risico.
Op precies 38 weken braken m'n vliezen, maar zonder weeën. Daarom ben ik na drie dagen in het ziekenhuis ingeleid. Infuus in m'n arm gekregen om half negen 's morgens, maar aangezien mijn lichaam niet zo reageert op medicatie, heeft het tot 7 uur geduurt voor er enige reactie kwam van mijn kant. Vervolgende in 30 minuten tijd van 2 naar 10 cm ontsluiting (en das best hefting kan ik je vertellen :')

. Geen gezonde hobby) maar het was ook zo weer voorbij. Om half 8 is na 3 persweeën m'n dochtertje geboren. Eerste controle score 9/10/10, tweede test 10/10/10 en de derde hebben ze maar overgeslagen. Vanwege de snelheid waarmee alles ging wel een klein scheurtje en 1 hechting, maar daar voel je dan ook echt niets meer van. Verplicht nachtje in het ziekenhuis gebleven en de volgende dag weer naar huis. Volgens de kraamverzorgster zou ik geen trappen mogen lopen de eerste nacht, maar aangezien we boven geen water hadden en ik toch echt niet uit het raam ga plassen, toch maar gedaan, niks geen probleem. Na twee dagen stond ik ook alweer zelf te koken enz. Uiteindelijk na 4 weken weer te paard, want toe waren ze weer terug van vakantie $*\o/*$ . En na de eerste 6 weken stage weer op m'n oude gewicht en m'n oude laarzen aan. Doet wonderen voor je lijn, elke dag 40 boxen mesten :Y)

Bij de tweede wist ik het wel meteen, maar ook toen geen kwaaltjes gehad. Op het laatst soms wat maagzuur, maar niets wat niet met een bakje vla op te lossen was. Wat rot...

Deze keer tot 39 weken gereden, waarna de paarden weer op vakantie gingen en ik wel moest stoppen, anders had ik waarschijnlijk de dag van de bevalling er nog opgezeten.
Ook dit keer maar 8 kilo aangekomen en normale kleren aan tot het einde.
Meneer liet alleen wat langer opzich wachten als z'n grote zus, hij was 6 dagen overtijd. Ik ben toen de dag ervoor gestript, maar (schijnbaar) zonder resultaat. 's morgens weer gestript, hele dag foto's lopen maken als huisfotograaf op een evenement in de speeltuin hier in de wijk. Om 5 uur naar huis gegaan, toen kreeg ik eigenlijk pas door dat er wat aan het rommelen was. Om half zes de vk gebeld met om de drie minuten flinke weeën, die kwam om half 7 en riep valt wel mee, 2cm ontsluiting. Ik ze al gewaarschuwd, als ik zeg dat het pijn doet, dan doet het PIJN, ben geen watje wat dat betreft. En gezien de vorige keer..... Om half 9 zou ze weer komen. Om 8 uur vliezen gebroken, maar weer gebeld dat ze NU moest komen. Helaas dienstwisseling, waardoor het wat langer duurde. Persweeën om 20.10, vk kwam ok 20.15 binnen, zoon geboren on 20.20. Ze kon nog net d'r handen wassen om 'm op te vangen

Gelukkig was de vorige wel zo slim geweest om alles al klaar te leggen :(:)

.
Daarna maar even de kraamverzorging gebeld dat kind al geboren was, of ze nog wilden komen kijken

.
Deze keer helemaal geen scheurtjes of hechtingen. Volgende dag met dochter samen cakejes gebakken voor de visite en een beetje in de tuin gewerkt, was de vk boos O:)

Zat met 8 dagen weer in het zadel zonder problemen. Helaas heb ik alleen m'n figuur nog niet terug, maar als momenteel fulltime huismama zonder tijd om fatsoenlijk te sporten nog niet slecht. Nog steeds maatje 36, alleen minder strak 8-)

(Dussuh, als er iemand in de buurt nog stallen heeft die gemest moeten worden, liefst een stuk of 40, kom maar op +:)+

)

Geen horrorverhalen hier dus.
Ik zou zeggen, proberen het gewoon eens. Bevalt het niet dannnuhh.... Ja dan maakt het ook niet meer uit, je moet er dan toch door

Nee hoor, niet te druk om maken. Doen als je je er goed bij voelt en voortaan niet meer naar twijfelachtige buurvrouwen met ranzige bevallingsverhalen luisteren.

Laatst bijgewerkt door ChantalD op 28-09-12 21:39, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 28-09-12 21:34

Geplaatst: 28-09-12 21:34

Het lijk alsof je mijn verhaal getypt heb, ik wilde zelfs geen kinderen.
en mijn zoontje is nu twee en ik zou tekenen voor nog zo n bevalling, zo bang als ik was zo perfect en snel is het gegaan.
ook heb ik een super zwangerschap gehad.
Ik heb me niet aan horror verhalen gewaagd, geen cursussen gedaan.
gewoon alles Op me af laten komen en goed geluisterd tijdens de bevalling.
Van de eerste wee tot hij er was duurde zes uur.
Niet uitgescheurd, geen knip.
Wil niet zeggen dat het altijd zo gaat maar het kan dus wel!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-09-12 21:41

Geplaatst door de TopicStarter : 28-09-12 21:41

Chantal jij zet ze wel snel op de wereld he?
Kan ik er niet eentje bij jou bestellen? Mag je daarna van mij best 40 stallen bij ons komen mesten? :')

Maar dat klinkt wel lekker, ik denk dat elke vrouw droomt van zo'n bevalling!
Nu krijg ik weer goede moed.

Hoe groot moet je eigenlijk denken aan een scheur of inknipper?
een centimeter of 3, 5, 10, 20, 5 meter, een rits tot aan je enkel?

**Geplaatst**: 28-09-12 21:42

Geplaatst: 28-09-12 21:42

Ik heb dezelfde angsten als jij

Maar laatst zat ik te bedenken dat de angst voor pijn en moeilijkheden erger is dan de pijn/moeilijkheden zelf. Ik weet niet of je ooit wat hebt gebroken of anderszins enorm veel pijn heb gehad, maar daar kom je toch ook gewoon doorheen? Op dat moment denk je er niet bij na hoe vreselijk het wel niet is, je doet gewoon wat er gedaan moet worden

En toen was ik over m'n angst heen

Zo, nu ga ik weer ziek op de bank liggen

**Geplaatst**: 28-09-12 21:48

Geplaatst: 28-09-12 21:48

Goed he!
Weet je wat, mag je ze een dagje lenen om te testen, mest ik je boxen uit :')

Inscheuren (of knippen) verschilt nogal voor iedere vrouw was bij mij net een mmtje, ene hechting voor het nette, maar het kan net zo goed van voor naar achter open. Voel je op dat moment echt helemaal geen pijn aan hoor, je lijf staat stijf van de adrenaline en andere fijne stofjes 8-)

Hechten voelt als een klein prikje (bij mij tenminste), nog minder als gewoon bloedprikken. Als je een beetje stoned naar je kind ligt te staren kom je er pas achter dat ze het doen als ze roepen dat het klaar is O:)

Nomineer dit bericht ×