Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-12 21:03

Verlies ik de grip op mijn moeder?

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-12 21:03

Dit is een goedgekeurde schaduwaccount.
Mocht je mijn verhaal of mij herkennen, gelieve niet in dit topic kenbaar maken

Het verhaal van mijn moeder en mij is twintig en nog wat jaar geleden begonnen. Na mijn geboorte heeft mijn moeder een postonale depressie gehad wat in mijn ogen onze gelegenheid om een band te vormen van jongs af aan in de weg heeft gestaan. Hier ben ik zelf pas achter gekomen waardoor er voor mij wat puzzelstukjes in elkaar vielen in onze moeder-dochter relatie. Zelf wil ze dit niet toegeven naar mij toe, niks mis mee. Misschien ziet ze het nog steeds als falen naar haar kind toe, wat natuurlijk begrijpelijk is en dat respecteer ik ook.
Onze band is nooit heel hecht geweest, we zijn twee uitersten van elkaar maar ook weer zo hetzelfde. Dat heeft gebotst en doet het nog steeds wel eens. Na de scheiding van mijn ouders is mijn moeder terug gegaan naar haar roots in Gelderland, hier heeft ze weer een nieuwe relatie gekregen. Na de scheiding is onze relatie wat beter geworden, de afstand heeft ons goed gedaan. Maar nog steeds mis ik d'r in ons gezin, ik heb geen moeder in mijn naaste omgeving..maar op afstand.
Geen moeder waar ik op vrijdagmiddag mee naar de stad ga, of s'avonds laat met een bak ijs Notting Hill voor de 84ste keer samen kijken. Moeder dochter dingen hebben we nooit echt ondernomen, hier was geen tijd voor...er moest gewerkt worden. Hoevaak ik me niet heb uitgesloofd op het sportveld van de sport die ik zoveel jaar intensief heb beoefend in de hoop dat ze een keertje spontaan kwam kijken. Niet uit plichtsgevoel omdat ik het al tig keer heb gevraagd, maar uit trots voor d'r dochter. Of een keer het mijn paard bewonderen waar ik zo gek mee was, of eens samen op de foto. Desnoods heeft ze zelf de paardensport aan huis gehad, waarom konden we dat niet delen?
Mijn eerste string kocht ik met mijn tante, mijn eerste galajurk met mijn oma, mijn eerste gaatjes met beste vriendin. Geen enkele mijlpaal die ik mij kan herinneren waar mijn moeder deel van uitmaakte.

Mijn moeder, mijn mama... Mijn sterke en al haar hele leven hardwerkende mama, mijn harde en strenge mama, de mama die mij zo vaak heeft gekwetst en ik haar, maar toch de mama waarbij ik altijd weer op schoot uithuil als een klein meisje.
Die momenten zijn zeldzaam, maar 1 voor 1 herinner ik ze nog en koester ik ze.

Sinds de scheiding van mijn ouders is mijn moeder zich aan het verdiepen in de alternatieve geneeswijze. Ze is door de jaren heen bezig geweest om een praktijk op te richten, met succes. De praktijk is er, alleen de klanten nog niet. Dit geeft mijn moeder zoveel stress, onrust en verdriet dat ze zichzelf volledig is verloren. Dat is achteraf gezien al door de jaren heen gebeurd waarin ze zichzelf verloor in het alternatieve. Wat ik ook eet of drink, het is nooit goed...want 'dit' of 'dat' zit erin enz enz. Haar weg hoeft niet mijn weg te zijn en andersom, helaas werkt het in mijn moeders wereld niet zo. Veeleisend voor zichzelf en soms ook voor anderen.
Ik heb respect voor haar harde werken, haar hele leven al. Maar nu is ze op, op om er zo graag een succes van te maken in haar behoefte er voor andere mensen te zijn en te helpen. Te graag willen kan ook een valkuil zijn in mijn ogen...
Vanmiddag had ik haar aan de telefoon en compleet overstuur. Zo overstuur dat ik er van schrok. Compleet in de neerwaartse spiraal en geen raad wetende met haarzelf. Krijsen, gillen en intens huilen. het was hartverscheurend en ik herkende mijn eigen moeder niet terug. De tranen stonden in mijn ogen en nu weer als ik eraan terug denk.
Totdat het woord er uit kwam 'Ik trek de stekker eruit en begraaf me maar' Dan ben ik overal vanaf.
Geprobeerd met lieve woorden en een zachte toon haar gerust te stellen, dit werkte averechts...Ze werd nog bozer, zelfs op mij. 'Want wat heb jij tot nu toe bereikt in je leven? Het enige wat jij kan is paardje hobbelen op het strand' Dat was voor mij de druppel...Ik ben niet in discussie gegaan, want ik weet vanuit mijn werk dat dat vaak geen zin heeft. Maar oh wat was ik boos en teleurgesteld, ik brak nog net niet. Tenwille van mijn moeder kon ik sterk blijven.

Maar wat voelde ik me op mijn ziel getrapt, daar ik prima tevreden ben met een leuke baan en fijne mensen om mij heen.
Een paar weken terug is onze merrie ingeslapen, het was niet meer te behandelen en ze had ons genoeg gegeven. Nu kozen we in belang van haar. Nog steeds kapot van verdriet en dat weet mijn moeder 'Maar ze had niet dood gehoeven, je hebt niet je best voor d'r gedaan want je had haar kunnen behandelen met dit en dat spulletje'.
Toen was voor mij de maat vol, waar ze me had kunnen raken heeft ze me geraakt...Ik kan er nog steeds niet over uit, ook deze discussie ben ik niet ingegaan. Discussies die we weken geleden ook al hebben gevoerd, maar we geen verder pijnbestaan voor onze merrie wilden. Dit kon ze toen ook al niet begrijpen. Hoe vaak ik niet heb gezegd 'Mam, nee is ook een antwoord'. 'Heb alsjeblieft respect voor onze beslissing.'

Hierna heeft de ze haak erop gegooid en heb ik haar niet meer gesproken, ik laat het even bezinken en geef ons beiden ruimte. Morgen zal ik haar weer bellen. Waar ik nog het meeste van geschrokken ben zijn de uitingen over zelfdoding. Verliezen we de grip op haar?
Ik heb al gebeld met 113 hulplijn, in principe kan er niks gedaan worden zonder haar toestemming tenzij ze een gevaar voor anderen of zichzelf vormt. Zover is het (nog?) niet, maar bang ben ik wel. Is het een loos dreigement of een schreeuw om aandacht?
Heb haar zus, mijn tante, ook gebeld om zelf mijn ei kwijt te kunnen en ook raad te vragen. In haar ogen is mijn moeder ook al tijden niet meer zichzelf en ziet ze dat ze ongelukkig is.
Maar wat kunnen we? Heb net haar man opgebeld en gevraagd hoe hij er tegenover staat een gesprek met de huisarts aan te gaan samen met mijn moeder. Hij zei dat hij ons weinig kans gaf aangezien mijn moeder die kant van de geneeskunde verfoeit met ‘Ze stoppen er toch wel een pilletje in’. Dus eigenlijk kunnen we niks zonder haar toestemming en als ze niks wilt houdt het op.
Kunnen we werkelijk niks doen naast onze steun om haar beter te laten voelen en te laten zien dat er ook nog mooie dingen in het leven zijn? Het grijpt me naar de keel om te denken dat dit weleens de verkeerde kant op kan gaan.
Ik ben benieuwd of mensen hier ervaringen mee hebben en hoe jullie hier mee om zijn gegaan. Niet alleen voor persoon zelf ingrijpend, maar omgeving net zo.

Bedankt dat jullie mijn verhaal hebben gelezen, niet alleen het verhaal van mijn moeder maar ook voor mij even een uitlaatklep die ik nu nodig heb.

**Geplaatst**: 18-09-12 21:23

Re: Verlies ik de grip op mijn moeder?

Geplaatst: 18-09-12 21:23

Oef, kan me voorstellen dat je dit erg aangrijpt. Is het mogelijk dat je moeder overspannen is? Dan zal ze toch echt hulp moeten krijgen. Mijn moeder, ze leeft niet meer, is ook een paar keer overspannen geweest. Gelukkig is ze met hulp er wel weer overheen gekomen. Onze relatie was ook niet echt close, maar ze heeft nooit zulke nare dingen gezegd. Vaak is het wel zo dat degene die het dichtst bij haar staan de hardste klappen krijgen. Omdat ze weet dat die haar toch niet in de steek zullen laten.

Ik denk ook dat jij graag een beter band met je moeder wilt hebben, maar wat er vroeger gebeurt is is niet meer te veranderen en zal altijd een rol spelen in jullie relatie. Moeders en dochters gaaat vaak moeizaam. Ik zie het bij mijn schoonmoeder, wij kunnen prima met elkaar, maar met haar dochter is het ook voortdurend heibel. Maar zou ze moeten kiezen tussen mij en haar dochter, gaat haar dochter toch (terecht) voor.

**Geplaatst**: 19-09-12 11:27

Geplaatst: 19-09-12 11:27

Moeilijke situatie meid... Ik denk dat je om te beginnen de verwachting moet loslaten dat je moeder ooit een warme, liefdevolle moeder zal worden. Zoals ik het lees is ze nooit zo geweest en is ze ook niet van plan om een band met haar dochter op te bouwen. Loslaten van verwachtingen betekent ook bescherming voor jezelf. Probeer erboven te staan, wees trots op wie je bent en laat dat niet onderuit halen door de opmerkingen van je moeder. Vindt zij je werk en je paardensport zinloos? Prima, zolang jij er maar tevreden mee bent. Kun je het niet (zonder verwijten) tegen haar zeggen? "Jammer dat jij het zinloos vindt mam, maar het maakt mij gelukkig". En klaar, ieder zijn mening.

Voor wat betreft haar dreiging voor zelfmoord: helaas, jij kunt haar niet helpen. Het is inderdaad meestal een schreeuw om aandacht, maar je wilt het risico niet nemen. Ik heb het van dichtbij meegemaakt, je wilt zo graag helpen, je wilt laten zien hoe mooi het leven is, maar je kunt dat niet op iemand over brengen die depressief is. Je kunt ze meenemen naar het strand, een heerlijke dag bezorgen, even alles vergeten, om de volgende dag weer hetzelfde te horen: ik wil niet meer.
Hoe hard het ook klinkt, ze zal zelf hulp moeten zoeken. Het enige wat je kunt doen is proberen haar daar van te overtuigen...

Heel veel sterkte ermee!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-09-12 18:35

Re: Verlies ik de grip op mijn moeder?

Geplaatst door de TopicStarter : 20-09-12 18:35

Nynke, dit zou heel goed kunnen. Ze heeft door alle stress de laatste jaren fysiek ook heel erg ingeleverd. Laatst schrok ik weer hoe moe en ouderlijk ze eruit zag.
Ik vind het niet erg om de klappen op te vangen, maar dan zou ik ook graag vooruitgang en enige medewerking zien. Misschien mag ik dit niet verwachten, want uiteindelijk zal het misschien weer een teleurstelling voor mezelf zijn.

Pinto, wat je zegt klopt. Verwachtingen loslaten, daar werk ik heel hard aan met behulp van mijn psychologe. Al enkele jaren, wel verdomd moeilijk want heb altijd graag de goedkeuring en trots van mijn moeder willen zien. Denk dat ieder kind dat graag wilt.
En wat betreft de hulp die ik haar zou graag zou geven, zal toch ook echt van haar zelf uit moeten komen. Anders komen we nergens, ik hoop dat dat nog komt.
Wat vreselijk dat jij het van dichtbij hebt meegemaakt. Ik wil je via deze weg veel sterkte wensen, want ik denk dat je het altijd met je mee zal dragen.

Ik heb mijn moeder niet meer gesproken sinds dinsdagavond. Gister hoorde ik haar op skype met mijn broertje, toen klonk ze weer normaal. Maar niet gevraagd naar mij of teruggekomen op die avond. Dat stelde me weer teleur, voor mezelf hou ik nu even afstand. Weet niet of ik er goed aan doe, maar mijn radartjes blijven ook maar heen en weer gaan. De rust moet even terug keren.

Bedankt voor jullie berichtjes!

**Geplaatst**: 20-09-12 18:50

Re: Verlies ik de grip op mijn moeder?

Geplaatst: 20-09-12 18:50

pff het depressieve ken ik niet bij mijn moeder maar wel het kunnen raken.
Mijn moeder is helaas van de andere kant. Ook gescheiden. en het is de schuld van de hele wereld behalve van haar. Is uiteindelijk gegroeid tot heftige ruzie. kwetsende woorden over en weer en vervolgens een half jaar geen contact. Nu is er wel weer contact. maar niet als moeder dochter. Gewoon kennis contact.
Heel vreemd om dit met je moeder te hebben want je wil graag een moeder zoals anderen die hebben. Maar het moet. uit bescherming voor mijzelf. als ze niet dicht bij komt kan ze me ook niet raken.
Gelukkig heb ik een hele lieve vader. Die door deze situatie dubbel en dwars zijn best doet. en ik kan je vertellen, ik had geen andere papa willen hebben.

Uit eindelijk vind ik de situatie met mijn moeder wel moeilijk. Hier zoek ik ook hulp voor. Maar voor nu...
Afstand doet goed.
Ik weet niet wat ik zou doen als mijn moeder zou dreigen met 'zelfmoord'
Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 20-09-12 18:55

Geplaatst: 20-09-12 18:55

Om te beginnen wil ik je veel sterkte wensen in deze situatie, helemaal nu je helaas je paardje hebt in moeten laten slapen.

Maar ik val een beetje over je titel. "Grip hebben op iemand". Dat bestaat niet. Dat moet je ook niet willen. Je moeder is oud en hopelijk wijs genoeg om dat waar ze nu mee dreigt niet door te voeren. Soms zijn dit soort uitingen een schreeuw om aandacht. Soms volgen er een of een paar halfhartige pogingen en zorgt men er voor dat men optijd gevonden wordt. En soms mislukt dat.

Maar ga jezelf alsjeblieft geen verwijten maken als je moeder echt een poging doet om zichzelf van het leven te beroven. Het is haar keus en haar beslissing. Het enige wat je kunt doen is hopen (en tegen haar uiten) dat ze die poging niet waagt. Maar doet ze het wel: het is haar keus, en haar beslissing. En het enige wat jij kunt doen is die respecteren. Tegenhouden kun je het niet. En grip op haar krijgen kun je al helemaal niet....

**Geplaatst**: 20-09-12 19:05

Geplaatst: 20-09-12 19:05

Als dit verhaal geschreven was door een wanhopige moeder over haar tienerkind had ik het ook geloofd... Wat ik eigenlijk hiermee wil zeggen is dat het lijkt alsof jullie relatie totaal is omgekeerd, ipv je moeder die voor jou probeert te zorgen en jou veilig probeert te houden lijkt het volkomen omgekeerd. Ik vrees dat je er bijzonder weinig aan kan doen behalve haar man proberen zover te krijgen dat hij de zorgende rol op zich neemt en niet jij. Jij bent het kind hier ook al voelt dat waarschijnlijk niet zo..

**Geplaatst**: 20-09-12 19:21

Re: Verlies ik de grip op mijn moeder?

Geplaatst: 20-09-12 19:21

Herkenbaar verhaal. Ook hier een moeder op afstand zonder warme moeder/dochterband. Moeder doet echter geen rare dingen ...

Gezien jullie verleden kan je je wel zorgen maken over het gedrag van je moeder en proberen er voor haar te zijn maar dat gaat je niet lukken. Probeer het los te laten, je kunt niet aan je verwachtingen voldoen, hoe hard je ook probeert, simpelweg omdat de andere kant, je moeder, niet meewerkt. Zij is oud en wijs genoeg om haar eigen keuzes te maken, daar heb jij inderdaad geen grip op. Natuurlijk maak je je zorgen, en misschien terecht, maar daar kun je niet veel meer mee dan ze naar haar toe uiten en hopen dat het iets uitmaakt.

Overigens wil ik nog reageren op het stukje waar je schrijft dat ze een succesvolle praktijk heeft opgezet, alleen zonder klanten. Dan ben je dus niet succesvol en dat is ook precies waar het wringt. Je moeder is de enige die daar wat aan kan doen, niet jij. Haar man kan wellicht wat bijsturen en jou op de hoogte houden. Hoe graag je ook wilt dat je een grotere invloed op je moeder hebt, daarvoor is het te laat. En dat is jullie geen van beiden kwalijk te nemen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-09-12 20:13

Re: Verlies ik de grip op mijn moeder?

Geplaatst door de TopicStarter : 20-09-12 20:13

Bedankt voor jullie berichtjes.

Donna, ik heb ook gemerkt dat na de scheiding de afstand ons goed deed en ik eindelijk voor mijn gevoel diep kon ademhalen. Oh wat herkenbaar hoe je zegt " Als ze niet dichtbij komt, kan ze me ook niet raken'', dit voel ik net zo. Desalniettemin mis ik d'r wel, hoe tegenstrijdig? Maar we hebben ook fijne momenten gehad, ze is toch mijn moeder. En daar heb je er maar 1 van.

Cassidy, de term 'grip hebben' is misschien verkeerd gekozen want dit wil en kan ik ook niet hebben. Het is ook zeker niet de bedoeling om controle over haar te hebben. Maar meer dat wat we zeggen niet doorkomt en dat ze totaal geisoleerd is in zichzelf.Ik hoop dat het zo bter overkomt

Zo'n keuze respecteren vind ik zo vreselijk moeilijk, het strijd tegen alles waar ik in geloof. Maar ook dat kan ik haar niet laten zien als zij het niet zelf 'kan' zien hoe mooi de dingen nog zijn en waard zijn om voor te leven.

Troi, ik zag na vandeweek ook pas in hoe omgekeerd de rollen zijn. Haar man kan soms ook zeggen wat hij wilt, maar die dringt ook niet altijd door.

Maflinger, herkenbaar wat je schrijft. Ik voel haar wanhoop en zou dat zo graag voor haar willen veranderen met alles in me, maar dat kan ik niet voor haar doen. Wat ik ook aandraag of welke tip ik ook geef, het komt niet aan. Alsof er een kink in de kabel zit, af en toe vraag ik me af of ik dan de kink ben dat ze het van mij niet wilt aannemen. Maar denk dat het nu haar gemoedstoestand is die niks door laat.

**Geplaatst**: 20-09-12 21:44

Re: Verlies ik de grip op mijn moeder?

Geplaatst: 20-09-12 21:44

Je bent tot op zekere hoogte ook de kink, doordat jullie nooit een fijne moeder/dochterrelatie hebben gehad. Jij verwacht dat nu wel van jezelf, en dat is niet realistisch. Je verwacht het waarschijnlijk ook omdat het je in je werk wel lukt en nu dit met je moeder niet lukt, voel je je mislukt. Dat is ook niet realistisch want je moeder maakt háár keuzes en jij staat erbij en kijkt ernaar. Dat is de realiteit.

**Geplaatst**: 21-09-12 07:14

Geplaatst: 21-09-12 07:14

stierelier, Natuurlijk mis je haar. Dit heb ik ook. het is en blijft je moeder. en een dochter heeft gewoon een moeder nodig, Wat troi beschrijft herken ik ook. Je moet er toch een tussenweg in zien te vinden.
Je moeder is de enige die zichzelf kan helpen. Het enige wat jij nu nog kan doen is klaar staan om haar op te vangen als het echt escaleert of als ze zich bedenkt dat dit toch niet de manier is.
En daarbij op letten dat je je zelf niet voorbij loopt

**Geplaatst**: 21-09-12 09:38

Re: Verlies ik de grip op mijn moeder?

Geplaatst: 21-09-12 09:38

Nog een gedachte: jij bent in de 20. Kan het zijn dat je moeder in de overgang is? Sommige vrouwen raken door de tijdelijke hormonale onbalans behoorlijk van het paadje.

**Geplaatst**: 21-09-12 10:00

Re: Verlies ik de grip op mijn moeder?

Geplaatst: 21-09-12 10:00

Wat een moeilijke situatie en zo weinig wat je er aan kunt doen.
Vind de opmerking over het in de overgang zijn niet eens zo gek, hoe oud is je moeder?

Verder is het idd waar dat er alleen ingegrepen kan worden als ze echt helemaal door het lint gaat, dan kan de huisarts komen en die kan besluiten dat er hulp vanuit het GGZ moet komen en dan wordt ze gedwongen opgenomen.

Praten met mensen in een dergelijke toestand is moeilijk, ze staan niet open voor advies of hulp, hun eigen gedachten zijn de enige waarheid in hun ogen en verder heeft iedereen het mis, daarnaast mankeert hen zelf niets.
Ze wil niet naar een gewone dokter voor hulp misschien wel naar een homeopathische dokter die bijv. ook rustgevende masage geeft en ondertussen met haar praat of zoiets?

Mocht je naar haar toegaan dan kun je misschien een verwenpakketje meenemen met daarin dingen die in haar ogen goed zijn of iets dergelijks.

Wens je heel veel sterkte want je hebt het niet makkelijk.

**Geplaatst**: 21-09-12 10:05

Geplaatst: 21-09-12 10:05

Ik lees hier even mee, heb je een pb gestuurd..

Nomineer dit bericht ×