Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-12 13:07

hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-12 13:07

Hallo Bokkers,

Ik ben niet zeker of dit hier goed staat, en ik ben me ervan bewust dat er waarschijnlijk meer topics over hetzelfde onderwerp zijn, maar omdat dit een specifiek geval is (zoals elk kind) maak ik een eigen topic aan, met uitleg over de situatie. Om te beginnen wil ik geen discussie over "de juiste manier van opvoeden", maar ik ben op zoek naar methodes en positieve / negatieve ervaringen.

Het kind in kwestie is een 2,5 jarig jongetje, en ja, dat is net díe leeftijd. Ik ben zijn au pair, mama is fulltime eventer dus altijd bezig met de paarden, papa is overdag weg omdat hij z'n eigen bedrijf heeft (electricien). Het is een schat van een kind, maar we hebben nogal wat kleine problemen. Allereerst het grootste ding is het eten: de ene dag eet hij prima, de volgende dag eet hij niks. Papa en mama lossen dit op door hem andere dingen te geven dan het eten wat hij zou moeten eten, zoals noten en yoghurts.
Ikzelf verzorg zijn ontbijt en lunch, en ik pak het op het moment aan door het gewoon voor hem neer te zetten en zien tot hoever hij eet. Echter met lunch komen onze andere collega's ook binnen om te eten, en door alle afleiding wil hij dan helemaal niets meer eten, gaat hij met z'n eten lopen gooien en wordt het een grote show. Als zij weer weg zijn, doet hij alles om niet te hoeven eten, achterstevoren op z'n stoel zitten, in zichzelf zitten praten, liggen op z'n stoel, met z'n eten gooien etcetera. Ik geef hem over het algemeen geen aandacht, maar waar leg je de grens? Laat ik hem de hele dag op z'n stoel zitten totdat hij (tenminste) de helft op heeft, of haal ik het weg, zeg er niks meer over en gaan we weer leuke dingen doen? Moet ik hem als hij zijn lunch niet eet, een yoghurt geven zodat hij tenminste íets eet, of geen yoghurt geven omdat hij zijn lunch moet eten als hij honger heeft, en niet iets vervangends?

Dan hebben we ook een aantal huisdieren, die hij blijft slaan, schoppen, bijten, er kan geen fatsoenlijke aai vanaf. Nu is hij daar natuurlijk een jongetje voor, maar mijn kitten heeft al een keer klemgezeten onder zijn tractor omdat hij over haar heen wilde rijden, en hij heeft al een keer op haar hoofd staan stampen, en dat gaat me toch net wat te ver om het te negeren. Dit gedrag komt ook tot uiting naar mensen toe, en het lijkt niet echt tot hem door te dringen dat dat écht niet kan, en dat dat pijn doet als je iemand bijt of slaat. Ik pak het nu als volgt aan: hij krijgt 3 waarschuwingen, eerst zeg ik dat hij het niet mag doen, dan een reminder en dan een laatste waarschuwing, waarbij ik zeg wat de volgende stap gaat zijn: namelijk de naughty step. Als hij het nogmaals doet, gaat hij op de naughty step. 2 minuten daar, en dan ga ik op mijn hurken voor hem zitten en vraag hem of hij weet, waarom ik hem daar neer heb gezet. Als hij dan antwoord geef vraag ik of hij dat niet meer zal doen, en dan mag hij opstaan als hij sorry gaat zeggen tegen het 'slachtoffer' (kat, hond, collega of mij). Als hij nog steeds vervelend is op de naughty step (slaan, bijten, krijsen) gaat een van zijn toys weg in een plastic zak op de kast. Als hij na de naughty step nog een keer hetzelfde doet tegen hond/kat/mens, zelfde verhaal. Dit laatste hebben we toegevoegd omdat de naughty step zelf niet meer werkte, omdat het een vorm van aandacht was en hij daarna alleen maar sorry hoefde te zeggen om hetzelfde weer te kunnen doen. Nu lijkt het alleen niet tot hem door te dringen, dat zijn speelgoed weg is, omdat hij vervelend is, hoewel ik hem dat echt (rustig) uit probeer te leggen: als jij braaf bent heb je al je speelgoed om mee te spelen, als je stout bent en stout blijft doen, gaat je speelgoed weg.
Dan als papa of mama thuiskomt is weer het enige wat hij hoeft te doen, sorry zeggen en hij krijgt z'n speelgoed weer terug. In mijn ogen is dan de hele functie van het wegnemen van het speelgoed kwijt, plus dat hij alleen maar naar papa of mama hoeft om het weer terug te krijgen. Wat is een goede manier om dit aan papa en mama uit te leggen, en om hem wat discipline / respect bij te brengen zonder dat het een trauma wordt voor hem (hij is pas 2,5 dus hij mag best af en toe eens stout zijn)

Dan het laatste wat hij regelmatig doet, is met ontzettend vuile woorden gooien (ik word letterlijk elke ochtend begroet met "you're a f*cking egit"). Een poos terug hebben we hetzelfde verhaal gehad met iets anders, ik weet niet meer wat toen het woord was, maar dat is er uiteindelijk uitgegaan toen ik heb besloten het maar te negeren, maar hier is hetzelfde verhaal: papa en mama gaan er elke keer op in, zeggen dat het niet mag, en blijven er heel veel energie in steken, wat goedbedoeld is, maar in mijn ogen alleen maar averechts werkt. Maar ikzelf vind het ook lastig, of ik het hier nu maar moet negeren (wat als hij het in het winkelcentrum tegen een wildvreemde doet, en je negeert het?) of om het hetzelfde aan te pakken als het fysieke wangedrag.

Op het moment vind ik het nog wel best, want ik heb tonnen geduld. Maar papa en mama zijn na een lange dag werken niet zo blij met het wangedrag en hebben een heel wat korter lontje, wat in veel gevallen weer resulteert in dat ik de volgende dag opnieuw kan beginnen omdat ze hem maar geven wat hij wil, zodat hij stil is.

Wat ik dus van jullie graag wil weten is of jullie een soortgelijk geval hebben / kennen, en hoe jullie dat hebben aangepakt of zouden aanpakken. Ik krijg ook graag feedback op mijn manier van aanpakken nu, maar zoals ik al aangegeven heb ben ik hier niet uit op een discussie van de juiste manier van opvoeden, want elk kind is anders dus je zult toch altijd moeten zoeken naar wat werkt, en wat niet.

**Geplaatst**: 07-09-12 13:11

Geplaatst: 07-09-12 13:11

Pfff jeetje, wat een terrorkind. Ik denk niet dat ik goede adviezen heb want ik zou hem een schop onder zijn hol geven vermoed ik. :')

Ik hoop dat anderen hier op bokt wat nuttigers toe te voegen hebben. Misschien Chubby, die heeft altijd wel bijzondere ideeen en opvattingen hierover.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-12 13:13

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-12 13:13

Hij is nog niet half zo erg als de kids die je soms op tv ziet, maar het is vooral dat het fijn zou zijn als papa en mama hetzelfde zouden doen als ik (maarja hoe zeg je dat netjes, ik wil ook niet overkomen alsof ik het allemaal beter weet). Maar ze zullen op een gegeven moment ook wel in moeten zien, als hij oma gaat uitschelden voor "f*cking b*tch" dat het dan ergens fout is gegaan in de opvoeding :')

**Geplaatst**: 07-09-12 13:17

Geplaatst: 07-09-12 13:17

Ik denk eigenlijk dat het al fout gaat bij het 3x waarschuwen. Je waarschuwt 1 keer, gaat het kind door met het gedrag dan volgt een consequentie (naughty step). Net als met paarden, als je wil dat ie op z'n plek blijft staan zet je 'm ook meteen weer terug als 'ie een stap vooruit doet in plaats van eerst toe te staan dat ie nog 2 stappen zet. Heb je al geprobeerd om een keer met pa en ma om tafel te gaan zitten? Het lijkt me aannemelijk dat als iemand jou met de zorg van zijn/haar kind toevertrouwt ze ook vertrouwen hebben in de manier waarop je het doet. Misschien dat je uit kan leggen waar het probleem precies zit en waarom hun gedrag niet helpt.

**Geplaatst**: 07-09-12 13:18

Geplaatst: 07-09-12 13:18

Jemig, die zou van mij ook een enorme schop onder zijn hol krijgen.

Niet dat ik zoveel verstand heb van kinderen en ik kan ook geen nuttige bijdrage doen eigenlijk, maar is het een idee om hem zijn lunch te geven voordat er zoveel afleiding komt? Dat hij het in ieder geval op heeft als andere mensen er zijn?
Beloon goed gedrag, en met het slechte gedrag.. tsja.. negeren of aanpakken. Geef grenzen duidelijk aan.

Waar haalt hij die woorden vandaan trouwens? Kinderen van die leeftijd zouden toch helemaal niet op de hoogte moeten zijn van het bestaan van dat soort woorden?

**Geplaatst**: 07-09-12 13:19

Geplaatst: 07-09-12 13:19

Het probleem ligt erin dat jij consequent probeert te zijn en dat de ouders dit teniet doen door hem 's avonds zijn zin te geven als hij zich misdraagt. Zolang dit zo blijft, kun je proberen tot je een ons weegt, maar gaat het je bar weinig opleveren, ben ik bang.
Is het een optie om met ouders over dit probleem te praten of wordt dit lastig? Zouden ze bijvoorbeeld bereid zijn om naar je verhaal te luisteren en één lijn te trekken met jou?

Overigens vind ik het niet gek dat een kind zich gaat misdragen als de ouders er zo weinig zijn. Niets ten nadele van jou of je werk, maar ik vind dat een kind (helemaal van die leeftijd) meer contact met zijn ouders verdient en nodig heeft.

En hoe reageert hij op een beloningssysteem, dat al eens geprobeerd? Zijn kids ook gevoelig voor

**Geplaatst**: 07-09-12 13:22

Geplaatst: 07-09-12 13:22

Ik zou eerst eens met pa en ma gaan praten over hun opvoeding en wat het resultaat is voor jou als hij weer eens zijn zin krijgt.
En ik zou je toch aanraden nog eens naar de nanny te kijken hoe nou precies met de naughty step want hij weet dus al precies hoe hij jullie kan bespelen, en 1x waarschuwen en dan op de naughty step.

En wat betreft de dieren ik zou de neiging krijgen hem te laten voelen wat hij bij de dieren doet maar dat is pedagogisch vast niet verantwoord haha.
Lastig geval, zou idd een aantal dingen negeren en hem duidelijk maken met woorden waarom iets niet mag maar pff niet makkelijk.

En eten voordat de rest komt of ergens anders met hem gaan zitten zodat hij niet de gelegenheid krijgt en niet eten is jammer krijgt hij verder niks anders.
En volhouden is wel het toverwoord denk ik zo.

**Geplaatst**: 07-09-12 13:24

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 07-09-12 13:24

Ik zou hem met het eten van te voren vertelen dat je het eten over zoveel tijd weg pakt (en daar iets visueels als een eierwekker aan vast zetten). Zodra de tijd om is pak je zijn eten weg en zet je het in de koelkast. Verder totaal geen aandacht meer besteden aan eten, maar zodra hij om iets te eten of iets lekkers komt geef je hem gewoon (een stukje van) zijn lunch. Wil hij het niet? Prima, gaat het de koelkast weer in.
Ik denk namelijk dat wat je wil doorbreden is dat hij denkt onder het eten van zijn lunch uit te kunnen komen.

Met het pijn doen: geen idee...

**Geplaatst**: 07-09-12 13:30

Geplaatst: 07-09-12 13:30

zit je vast aan een contract? Anders lekker naar huis komen! Als een kind zich zo gedraagt en je krijgt geen steun van ouders is het echt een hel.....ik heb er 4...en ben juf in het basisonderwijs....

Dieren zo blijven pijnige zie ik als een vraag van negatieve aandacht.....
Feest met het eten negatieve aandacht is ook aandacht.....

Eigenlijk een heel triest iets....

Geef m eten, voordat iedereeen binnenkomt of een lange wandeling/ intensief spel voor t eten, dat ie ook echt trek heeft...misschien een wandeling/ spel even in een warm bad en dan eten....Ik kom nog terug, maar heb nu een 4jarige die van nek tot buik en armen onder de verf zit en in bad moet...

**Geplaatst**: 07-09-12 13:33

Geplaatst: 07-09-12 13:33

rumay schreef:
Ik zou eerst eens met pa en ma gaan praten over hun opvoeding en wat het resultaat is voor jou als hij weer eens zijn zin krijgt.
En ik zou je toch aanraden nog eens naar de nanny te kijken hoe nou precies met de naughty step want hij weet dus al precies hoe hij jullie kan bespelen, en 1x waarschuwen en dan op de naughty step.

En wat betreft de dieren ik zou de neiging krijgen hem te laten voelen wat hij bij de dieren doet maar dat is pedagogisch vast niet verantwoord haha.
Lastig geval, zou idd een aantal dingen negeren en hem duidelijk maken met woorden waarom iets niet mag maar pff niet makkelijk.

En eten voordat de rest komt of ergens anders met hem gaan zitten zodat hij niet de gelegenheid krijgt en niet eten is jammer krijgt hij verder niks anders.
En volhouden is wel het toverwoord denk ik zo.

Ik ga nu vast veel bokkers tegen mij krijgen, maar het helpt wel.
Als kleine uk heb ik een keer mijn moeder doorgebeten in haar bovenbeen, ze heeft me opgepakt en op presies dezelfde plek terug gebeten. Heb het daarna nooit meer geflikt.
Kreeg ook gerust met de houten lepel als ik me niet gedroeg en het echt veel en veel te bont maakte, heb er ook echt niets aan over gehouden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-12 13:36

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-12 13:36

Vanilia: Ik begrijp wat je bedoelt, dan denk ik dat ik dat ga terugbrengen naar 1 waarschuwing. En ze vertrouwen mij ook wel met de manier waarop ik het doe, dat zeker. Maar het zelf toepassen, is eigenlijk gewoon teveel werk. Ze vinden het geen probleem als ik hem terechtwijs, maar ik begrijp ook waarom het voor hen moeilijk is, allereerst zien zij hem weinig omdat ze ontzettend druk zijn de hele dag, en als hij dan ook nog een rotkind is als zij er wel zijn dan zou ik er ook geen tijd in willen steken om hem op de naughty step te zetten, het gekrijs aan te horen, rustig met hem te blijven praten etc. Maar ik wil wel proberen om het met hen te overleggen, ik denk dat het voor ieders bestwil is.

Roosch: Wat je zegt over z'n lunch geven voor die tijd is een optie, maar dan heeft hij al erg vroeg lunch, en heb je weer kans dat hij geen honger heeft en alsnog niet eet. Plus dat als de afleiding er niet is, hij ook niet per definitie eet, en dat ik vind dat hij zich ook gewoon moet gedragen als er andere mensen zijn.
En ja, we wonen in Ierland, dat staat nogal bekend om de woorden en mama zegt ook nog wel eens vuile woorden als er iemand op het erf rondloopt die ze niet mag, of als een paard haar weer tot het uiterste drijft. Je kunt het niet altijd voorkomen, maar ik geef wel altijd aan dat het grote mensen woorden zijn, en dat hij dat als kind niet mag zeggen.

Corelli: Hij heeft zeker wel contact met zijn ouders! Mama werkt gewoon hier thuis dus die is de hele dag door wel in de buurt en de weekenden heeft hij met papa en mama, plus de avonden vanaf 6 uur. Maar het zou een stuk prettiger zijn, als hij zich dan ook gedraagt, zodat er echt wat leuks van gemaakt kan worden. Beloningssysteem werkt niet, als ik hem uitleg dat we *iets leuks* gaan doen als hij zijn lunch eet gaat hij roepen dat hij dat wil, maar eet hij nog steeds z'n lunch niet. Hij weet ook als hij maar lang genoeg wacht, krijgt hij dat *iets leuks* uiteindelijk wel van papa en mama.

rumay: dat is inderdaad pedagogisch niet verantwoord, maar als hij papa heel hard in z'n gezicht mept doet papa wel eens een tik tegen z'n hand hoor, hij voelt het nauwelijks maar dan is het wel duidelijk dat als hij dat bij papa doet, dat hetzelfde effect heeft. Maar echt slaan, of hem omduwen of bij z'n nekvel optillen of bijten wordt nogal lastig

en de werking van de naughty step, ik weet hoe het zou moeten werken, maar zo werkt het niet bij alle kinderen. Het kind in kwestie zal niet nadenken over wat hij fout doet, wat eigenlijk wel zou moeten, maar mag je dat verwachten van een tweejarige? ik weet het niet..

Vjestagirl: dat klinkt wel als een goed idee

alleen hij wil eigenlijk nooit iets lekkers, hij loopt alleen continu te zeuren om ranja. Zeg ik dan weer, je krijgt je ranja als je een hap hiervan neemt? Want al die suiker in die ranja lijkt me ook niet bevorderlijk voor het eetpatroon, daarom krijgt hij het van mij ook maar 2 keer per dag.

niek_aaron: nee joh ik voel me hier prima op m'n plek, wil zeker niet weg! Maar het zou wel een stuk makkelijker zijn als hij zich gedraagt. En eten voordat iedereen binnenkomt maakt dus hele vroege lunch, en we ontbijten pas om 9 uur dus dat wordt gewoon lastig. We zijn eigenlijk voor het eten altijd buiten, rennen, spelen, uitmesten, alles.. dat heeft tot nu toe nog weinig verschil gemaakt.

kiwi1990: tsja, ik zou je groot gelijk geven, maar het is mijn kind niet en als ik dat doe en hij krijgt een probleem met mij, zitten we helemaal in de nesten, want ik moet nog wel zeker 9 maanden voor hem zorgen.

sorry voor de late reactie, ik kwam niet tussen jullie door

**Geplaatst**: 07-09-12 13:38

Geplaatst: 07-09-12 13:38

Whoi, wat een terrorkind.. dat duidelijk schreeuwt om aandacht van papa en mama

Kwa eten, ind wekker neer zetten, wil die niet wekker gaat af; eten word weg gehaald en geen lekkere dingen tussen de middag. Dan mag ie zn broodje op eten.

Kwa mensen pijn doen, geen idee. Mss eens op zachtere wijze ook laten voelen.. in de trend van niet luisteren dan maar voelen?
Suggereer niet dat je het kind moet gaan slaan oid, maar denk wel datj e hem op een of andere manier moet uitleggen/voelen dat het pijn doet en het niet lief is.

**Geplaatst**: 07-09-12 13:43

Geplaatst: 07-09-12 13:43

Over dat eten, het is graag of niet.
Of je eet, of je eet niet, prima, maar dan ook niks anders. Heb je honger,kun je je lunch/ontbijt krijgen... en als je dat opeet, krijg je héus wel wat lekkers hoor, wees niet bang. Maarr.. eerst je ontbijt/lunch op eten. Zo niet, dan heb je maar honger, het zij zo.

Zo doe ik dat bij mijn dochtertje, en heb dat ook steeds zo gedaan. En als ze echt geen honger heeft, dan wil ik best een compromis sluiten voor bijv. de helft wel opeten en de helft laten staan maar goed, ik weet dan dat ze ook echt vol zit en niet de helft opeet en dan alsnog gaat zeuren om wat lekkers.

Wat pijn doet betreft: mijn dochtertje beet me ook. Dat deed echt pijn! Toen ze een jaar was ofzo was ze nog te klein om wat terug te doen want die link van 'dat doe bij iemand zeer' kon ze nog helemaal niet leggen. Maar toen ze ruim 1,5 was geloof ik (of 2,5... twijfel ff), heb ik haar mooi teruggebeten.

Situatie was als volgt: we lagen op het strand, zij wilde mijn tijdschrift afpakken waar ik net in las, ik zei 'nee, die is van mama' en pakte hem terug van haar. Resultaat: zij beet in mijn hand.
Gevolg: ik was het beu en beet in haar arm. Zo hebben we een poosje bijtend tegenover elkaar gezeten, zo van... Bring in on, kijken wie het eerste loslaat. }:)

Na een minuut (of een paar minuten, we hebben i.i.g wel een poosje zo gezeten), liet ze los en was de 'machtstrijd' bepaald. Sindsdien heeft ze nooit meer gebeten ~~}>

Als hij dieren pijn doet, is hij nu ondertussen echt wel oud genoeg om te beseffen dat dat zeer doet, dus als hij op een beest gaat staan, zou ik zeggen : heej! doe eens even heel gauw gewoon! Dat doet zeer hoor! *gaat op voet staan* Vind jij toch ook niet fijn?!
Laat ik dat niet meer zien hoor.

Zo pakte ik dat aan.

Laatst bijgewerkt door ashley1 op 07-09-12 13:48, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 07-09-12 13:45

Geplaatst: 07-09-12 13:45

peacehorses schreef:
Corelli: Hij heeft zeker wel contact met zijn ouders! Mama werkt gewoon hier thuis dus die is de hele dag door wel in de buurt en de weekenden heeft hij met papa en mama, plus de avonden vanaf 6 uur. Maar het zou een stuk prettiger zijn, als hij zich dan ook gedraagt, zodat er echt wat leuks van gemaakt kan worden. Beloningssysteem werkt niet, als ik hem uitleg dat we *iets leuks* gaan doen als hij zijn lunch eet gaat hij roepen dat hij dat wil, maar eet hij nog steeds z'n lunch niet. Hij weet ook als hij maar lang genoeg wacht, krijgt hij dat *iets leuks* uiteindelijk wel van papa en mama.

Thuis zijn bij het kind, betekent nog niet persé aandacht of echt, wezenlijk contact .. Ik heb toch het idee dat je oppaskindje daar naar hengelt, vooral omdat je aangeeft dat de ouders 's avonds ook voor de makkelijke oplossing kiezen (namelijk hem zijn zin geven in plaats van opvoeden en grenzen stellen) omdat ze waarschijnlijk moe zijn. Heel logisch misschien, maar wel heel lastig voor jou en ik vind het sneu voor het jochie

Anyway, kan je met hen in gesprek om hier één lijn in te trekken?

**Geplaatst**: 07-09-12 13:46

Geplaatst: 07-09-12 13:46

ashley1 schreef:
Zo hebben we een poosje bijtend tegenover elkaar gezeten, zo van... Bring in on, kijken wie het eerste loslaat.

Na een minuut (of een paar minuten, we hebben i.i.g wel een poosje zo gezeten), liet ze los en wat de 'machtstrijd' bepaald. Sindsdien heeft ze nooit meer gebeten

Hier moest ik toch wel even smakelijk om lachen :))

Zie het ook gewoon zo voor me :')

**Geplaatst**: 07-09-12 13:47

Geplaatst: 07-09-12 13:47

Wat een verhaal ashley! Echt een catfight dus!!

TS: moet hij perse eten als de rest van de mensen ook eten. Eerder was geen optie want te vroeg. Maar als ie toch geen honger blijkt te hebben, zou later wel kunnen?

Het zal heel lastig zijn om een kind wat verschillende methodes gewend is, te vormen, vooral omdat ie terug kan vallen op zijn ouders op bepaalde momenten. Ze kunnen zich prima aanpassen, maar dan moet er niet een pappa of mamma roet in het eten gooien.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-12 13:50

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-12 13:50

Corelli schreef:
peacehorses schreef:
Corelli: Hij heeft zeker wel contact met zijn ouders! Mama werkt gewoon hier thuis dus die is de hele dag door wel in de buurt en de weekenden heeft hij met papa en mama, plus de avonden vanaf 6 uur. Maar het zou een stuk prettiger zijn, als hij zich dan ook gedraagt, zodat er echt wat leuks van gemaakt kan worden. Beloningssysteem werkt niet, als ik hem uitleg dat we *iets leuks* gaan doen als hij zijn lunch eet gaat hij roepen dat hij dat wil, maar eet hij nog steeds z'n lunch niet. Hij weet ook als hij maar lang genoeg wacht, krijgt hij dat *iets leuks* uiteindelijk wel van papa en mama.

Thuis zijn bij het kind, betekent nog niet persé aandacht of echt, wezenlijk contact .. Ik heb toch het idee dat je oppaskindje daar naar hengelt, vooral omdat je aangeeft dat de ouders 's avonds ook voor de makkelijke oplossing kiezen (namelijk hem zijn zin geven in plaats van opvoeden en grenzen stellen) omdat ze waarschijnlijk moe zijn. Heel logisch misschien, maar wel heel lastig voor jou en ik vind het sneu voor het jochie

Anyway, kan je met hen in gesprek om hier één lijn in te trekken?

Nee ik kan beloven dat hij wel degelijk genoeg aandacht van zijn ouders krijgt, maar dat is als hij gewoon netjes is. Als hij een rotkind is na een zware dag, dan geven papa en mama het ook op. Als hij gaat lopen schelden en tieren, gaat mama naar bed. Als hij gewoon leuk is, dan doen ze spelletjes met hem, tekenen, tv kijken, knuffelen, hij gaat mee op wedstrijd, mag in de tractor, op de grasmaaier.. dus die aandacht is er wel, maar ik neem het ze niet kwalijk dat die aandacht wat minder is als zij begroet worden met gescheld en getier (wat dan wel zeker deels door hen veroorzaakt is door het gebrek aan opvoeding, maar toch)..

**Geplaatst**: 07-09-12 13:52

Geplaatst: 07-09-12 13:52

Nogmaals, ik ben geen kinderexpert, heb er weinig ervaring mee, maar ik heb eens een kind zo aangepakt toen zij niet wilde eten (ze lustte het blijkbaar niet):
"Nu gaan we allemaal eten, behalve X, die mag niet."
Het kind kreeg het idee dat ze iets niet mocht en wilde dan toch per se, en heeft met smaak haar bord leeggegeten. :')

**Geplaatst**: 07-09-12 13:55

Geplaatst: 07-09-12 13:55

Ik vind het echt een vermakelijk topic. Waarom? Wij hebben al 10 jaar au pairs in huis en het probleem is meestal dat de au pair de makkelijke weg kiest (dus gewoon een koekje geven om op te houden met huilen, snel iets anders te eten pakken als de groente niet lekker is, etc). Niet dat ik TO niet geloof hoor, dat zeker wel.

TO, ik denk dat het enige wat je kunt doen is praten met de ouders. Aangeven waar je tegenaan loopt en aan hen vraagt hoe zij willen dat jij dit oplost. Wanneer hij van hen zijn boord niet leeg hoeft te eten, ga je dan niet druk maken. Het zijn de ouders die de regels zetten dus de mogelijke gevolgen zijn ook voor hen. Ik lees hier dingen als dat mensen het gek vinden dat de ouders TO niet volgen of dat ze voorstellen om het kind zachtjes te laten voelen wat het is.................... Laat ik het zo zeggen, wanneer ik dit niet op voorhand goed zou hebben gekeurd en ik kwam er achter dat dit zou zijn gebeurt, dan lig je eruit.

De leeftijd van 2.5 is natuurlijk een leeftijd waarop ze 'lastig' zijn. Immers, ze moeten van alles uitproberen, ondervinden en mondeling zijn ze nog niet zo sterk.

Succes ermee!!

**Geplaatst**: 07-09-12 14:00

Geplaatst: 07-09-12 14:00

Oef.. het kind zoekt nogal negatieve aandacht en grenzen op.
Ook bij de dieren is toch echt een uiting van iets. Kinderen van die leeftijd weten dondersgoed wat lief aaien is!

Ik zou goed boos worden op zo'n moment.
Het rustig uitleggen heeft kennelijk geen zin. Doet hij een dier pijn, dan hoef je hem niet rustig iets uit te leggen.. Je verteld dat het niet mag! en beetje boze stem mag best. Het doet hem niets als hij er niet een beetje van schrikt natuurlijk.

Kwa eten zou ik zorgen dat je rustig ergens kunt zitten zonder afleiding.
Probeer anders de yoghurt als beloning/toetje te geven: 'nog 3 happen en dan mag je je yoghurt!' en dan ook belonen als hij goed heeft gegeten. anders blijft alles erg negatief..

veel succes! erg zwaar lijkt me!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-12 14:01

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-12 14:01

Iris82 schreef:
Wat een verhaal ashley! Echt een catfight dus!!

TS: moet hij perse eten als de rest van de mensen ook eten. Eerder was geen optie want te vroeg. Maar als ie toch geen honger blijkt te hebben, zou later wel kunnen?

Het zal heel lastig zijn om een kind wat verschillende methodes gewend is, te vormen, vooral omdat ie terug kan vallen op zijn ouders op bepaalde momenten. Ze kunnen zich prima aanpassen, maar dan moet er niet een pappa of mamma roet in het eten gooien.

later eten kan ik wel proberen, het komt alleen meestal zo uit dat de rest hun lunchpauze neemt als ik eten voor het kind gemaakt heb. En dat van de ouders is ook een punt voor mij nu. Want als ik hem op de naughty step zet, zegt hij letterlijk dat hij wel op papa en mama wacht om hem er weer af te halen. Tsja, daar gaat je harde werk dan, het is niet zo dat ze binnenkomen en hem eraf plukken maar het hele effect is wel weg als zij dan zeggen dat hij eraf kan als hij sorry zegt, terwijl ik wil dat hij er 2 minuten zit en dan vertelt waarom hij er zit, en dán sorry zegt.

Roosch, stiekem vind ik dat wel een goede om een keer te proberen

ik weet dat hij wel heel erg zo is, dat hij altijd wil wat een ander heeft. Maar zelfs als hij ergens om vraagt betekent nog niet dat hij het eet, maar het is het proberen waard

El75, ik denk ook dat dat vaak het probleem is, maar ik heb hem liever fatsoenlijk opgevoed zodat ik over x weken/maanden geen problemen meer heb, dan dat ik straks alleen nog maar meer problemen krijg omdat hij altijd z'n zin krijgt.
Wat de ouders betreft: de gevolgen zijn dus niet voor hen, want zij zijn er niet, de gevolgen zijn voor mij, want ik spendeer 10 uur per dag met het kind en zij tussendoor steeds een kwartier, een halfuurtje, en de avonden. En ze hebben van tevoren gezegd, dat ik vrij ben in de opvoeding en zij vragen mij ook, of zij dingen goed doen, maar dat maakt het niet makkelijker om ze te vertellen dat ze het anders zouden moeten doen.

**Geplaatst**: 07-09-12 14:06

Geplaatst: 07-09-12 14:06

ik zal maar beginnen met straf.

er is 2 waarschuwingen, eerste waarschuwing is gewoon zeggen dat hij niet mag doen en doet hij nog eens dan krijgt hij time out. Sommige dingen zoals tegen jullie schelden, eten gooien en dieren pijn doen is er maar 1 waarchuwing want deze dingen kan je echt niet toe laten!

hij gaat dan in een plek zitten wat hij dan niks kan doen. je vertelt hem waarom hij time out heeft dan laat je hem tijd uitzitten, loopt hij weg van time out dan zeg je nog eens waarom hij time out heeft dan zet je hem op time out neer en dan 3e x zeg je helemaal niks meer en je zet hem gewoon op time out neer. blijf dan zo doorgaan, zolang totdat hij door heeft wat time out inhoudt. (hou dat vol, het kan lang duren want anders werkt dat niet)
hij is nu 2,5, het straf duurt 2,5 minuut en hij mag pas van time out komen als hij 2,5 minuut uitgezeten heeft zonder jou te teiteren, weglopen van time out en klooien whatever.

Als hij de tijd heeft uitgezeten dan loopt je naar hem toe, je vertelt waarom hij time out heeft en dan vervolges oprechte sorry en knuffel. Kan hij niet oprecht sorry zeggen dan laat je hem maar nog 2,5 minuut zitten.

Wat het eten betreft, wil hij niet eten? dat is mooi dan kan hij de bed in want kinderen verhongeren niet

Want als hij honger heeft zult hij echt wel wat eten wat er voorgeschoteld staat.

Als laatste, sla je kind nooit, schreeuw niet, duidelijk zijn, wees consuquent en geduldig.

**Geplaatst**: 07-09-12 14:11

Geplaatst: 07-09-12 14:11

TS is dat jochie ooit wel eens een weekend met zijn ouders?

Niks ten nadele van jou, maar 10u per dag bij een au pair? :wow:

Overigens moet je wel degelijk met de ouders gaan praten hierover. Je moet op 1 lijn zitten, en ook als zij begroet worden met gescheld, gejank en gekrijs is het hun taak om dit net zoals jij dit aan te pakken.
Mams die dan naar bed gaat, echt mijn spreekwoordelijke klompt breekt hoor

Lekker makkelijk, laat een ander het maar oplossen, het is verdorie wel HAAR kind.

Wat betreft niet eten, maak er niet een te groot issue van. Niet eten is niet eten. Haal het weg en negeer het verder. Als hij er een spelletje van gaat maken heb je het echt al te ver laten komen.
Hij gaat niet dood van een middag niet eten. En dan ook geen snoep geven. Fruit is dan een beter idee. Misschien wat koude thee in plaats van ranja. Suiker doet rare dingen met je

En hierboven zag ik iemand zeggen de waarschuwingen terug brengen. 3x waarschuwen? Na 1 a 2 keer moet hij toch echt snappen wat je bedoelt, zo niet is dat zijn probleem.
En idd, dat geweld naar dieren. Dat was meteen afgelopen geweest. Daar komt geen waarschuwing bij kijken hoor. Met 2,5 jaar horen ze dat echt wel te weten.

Maargoed het is voor mij natuurlijk wel makkelijk gezegd vanaf mijn p.c.

Succes in iedergeval!!

**Geplaatst**: 07-09-12 14:16

Geplaatst: 07-09-12 14:16

peacehorses schreef:
El75, ik denk ook dat dat vaak het probleem is, maar ik heb hem liever fatsoenlijk opgevoed zodat ik over x weken/maanden geen problemen meer heb, dan dat ik straks alleen nog maar meer problemen krijg omdat hij altijd z'n zin krijgt.
Wat de ouders betreft: de gevolgen zijn dus niet voor hen, want zij zijn er niet, de gevolgen zijn voor mij, want ik spendeer 10 uur per dag met het kind en zij tussendoor steeds een kwartier, een halfuurtje, en de avonden. En ze hebben van tevoren gezegd, dat ik vrij ben in de opvoeding en zij vragen mij ook, of zij dingen goed doen, maar dat maakt het niet makkelijker om ze te vertellen dat ze het anders zouden moeten doen.

Je zit in een lastig pakket. In mijn ogen is het opvoeden van een kind niet de taak van de au pair. De au pair is een middel. Door communicatie tussen de ouders en de au pair worden er omgangsnormen besproken waar beide zich aan houden. Daar waar jouw gastgezin aangeeft dat je vrij bent in de opvoeding, denk ik dat je zeer zeker nog eens moet praten. Straks doe jij het op de manier die jij denkt dat goed is voor het kind en keren de ouders zich opeens tegen jou! Bij ons is het zo dat je 1 waarschuwing krijgt en doe je het nog een keer dan een time out in de hoek. Echter, doe je een van de dieren pijn dan mag je direct de hoek in want dat is not done in onze familie. Je moet dan wel op een lijn zitten met z'n allen want anders is het voor een kind van 2.5 jaar niet meer duidelijk. Ook zou ik afspraken maken met de ouders dat wanneer zij binnen komen en het kind heeft een time out dat ze het kind negeren en wachten totdat jij het (afgesproken) ritueel hebt afgehandeld.

Ik zou in mijn handen knijpen met een au pair die zich zo verantwoordelijk voelt voor de opvoeding van de kinderen. Laat maar weten wanneer je wilt komen (heb sinds zondag weer een Zweeds meisje in huis, dus voorlopig kan je je nog storten op your terrible two!!!)

**Geplaatst**: 07-09-12 14:19

Geplaatst: 07-09-12 14:19

youngster schreef:
TS is dat jochie ooit wel eens een weekend met zijn ouders?
Overigens moet je wel degelijk met de ouders gaan praten hierover. Je moet op 1 lijn zitten, en ook als zij begroet worden met gescheld, gejank en gekrijs is het hun taak om dit net zoals jij dit aan te pakken.
Mams die dan naar bed gaat, echt mijn spreekwoordelijke klompt breekt hoor
Lekker makkelijk, laat een ander het maar oplossen, het is verdorie wel HAAR kind.

Ik ben het er dus niet mee eens dat ouders het net zo dienen aan te pakken als de au pair. Natuurlijk wel wanneer je afspraken hebt gemaakt, maar het kan niet automatisch zo zijn dat de ouders de au pair's regels moeten volgen. TO zit in een uitzonderlijke situatie hoor. Normaal is het zo dat de au pair vaak wat makkelijker, schappelijker, toleranter is dan de ouder. Immers, wat je zecht het zijn mijn kinderen en ik pak je echt in je arm als je niet luistert of wordt eens goed boos qua stem, terwijl ik dergelijke acties niet van mijn au pair verwacht / wenselijk vind.

Nomineer dit bericht ×