Geplaatst Je leventje is echt 1 bloemetje, kan niet anders als meisje van 13 jaar.
Je hebt zo je ups en downs, maar als je dan eens nadenkt over je leven, ben je er blij mee.
Maar dan veranderd je leven in 1 klap.
Je word sexueel misbruikt door je sport leerkracht... Door een pedofiel dus.
Begin niet meteen het ergste te denken.
Maar je krijgt dus meteen een psycholoog. Ik kreeg er één waar ik niet echt blij mee was.
Ze hielp me niet echt...
Omdat het niet beter gaat, en je nog steeds zo hopeloos voelt, wil je een andere inhuren.
Komen we terecht bij een speciale kinder psychologe die kinderen behandeld met dat soort toestanden.
En willen we juist een afspraak maken, en krijgen we een bericht dat ze me niet kan helpen...
En nu moet ik dus terug naar de psychologe waar ik eerst bij zat
Ga je ook naar een nieuwe school, waar bijna elk kind ooit les heeft gehad van degene die mij sexueel heeft misbruikt.
Echt iedereen weet daar wat er is gebeurd...
Maar niemand weet wie het slachtoffer was.
Maar het zal niet lang duren of het komt uit wie het was.
Heb ik ook eens van een vriendin gehoord: 'ik hoop voor jou dat ze je er nooit mee gaan pesten.'
Zijn mensen echt zo gemeen?
Kwam je ook de eerste dagen na het ongeval terug op school, en zit iedereen je aan te kijken alsof je iemand anders bent.
Sommige lachen je uit, sommige hebben medelijden, en sommige geloven er niks van.
Krijg je van die berichten: 'Je leven is niks tegenover dat van mij.' 'Je hebt een luizen leven.' Blablabla.
Ik haat het als mensen dat zeggen, sommige mensen hun leven is inderdaad veel erger.
Ergens hoop ik gewoon dat ik ooit uit dit trauma kan ontsnappen, en niet meer bang hoef te zijn.
tis niet niks. 
