Geplaatst Ik heb lang getwijfeld of ik het op Bokt zou zetten. Bang voor reacties als: 'Stel je niet aan!' en 'er zijn zoveel mensen aangereden' en 'ga naar een psycholoog!'
Deze reacties krijg ik namelijk wel regelmatig van mijn omgeving.
Toch heb ik besloten dit maar op Bokt te zetten. Misschien helpt het 'van me af schrijven' al een beetje.
Op woensdag 4 april 2007 ben ik, terwijl ik met mijn paasontbijtje naar school fietste, aangereden door een auto.
Op een hersenschudding en een flink gekneusde knie na, heb ik ontzéttend veel geluk gehad.
Vorig jaar is bij ons de weg naar mijn oude basisschool aangepakt en 'veiliger' gemaakt, zoals de gemeente heeft gezegd.
Ik hoef er niet meer overheen te fietsen om naar school te komen, maar wel om naar de paarden te gaan.
Die ene kruising die in de circa 5km lange weg zit, daar ben ik aangereden. En nog steeds vind ik het eng om over die kruising heen te fietsen. Het is niet eens een echte kruising. Het gaat meer om een doorgaande weg(naar school dus) met 1 zijweg naar rechts.
Nu het probleem:
Naderende auto's.
Waar ik ook ben, met hoeveel mensen, ik vind naderende auto's eng. En niet een klein beetje.
Ik ben ontzettend bang om weer te worden aangereden.
Het maakt niet uit of er iemand bij me is die ik vertrouw, of dat we bijvoorbeeld met een hele grote groep zijn, auto's. Ik vind ze eng.
Ook al staat de auto geparkeerd op straat en ik moet er voorlangs. Ik vind het eng. Bang dat meneer of mevrow die in de auto zit, me over het hoofd ziet en gas geeft. Al weet ik dat dat niet kan gebeuren.
Auto's waar niemand in zit vind ik niet eng.
Maar ook als ik over een zebrapad moet lopen. En auto's stilstaan omdat het stoplicht op rood staat. Zelfs als het voetgangers-stoplicht op groen staat, twijfel ik of ik wel moet oversteken.
De angst is niet minder als ik op de fiets zit.
Ik heb al weet-ik-hoeveel noodstoppen gemaakt op mijn stalen ros omdat ik bang was dat de automobilist niet zou remmen.
Automobilisten excuseren zich vaak, omdat ze waarschijnlijk zien dat ik schrik van hun komst.
Dan zeg ik:'Niks aan de hand hoor!' en glimlach vriendelijk naar ze.
Niks aan de hand? Onzin. Ik vind auto's echt eng.
Soms zeg ik wel eens tegen mezelf: Vandaag ga ik van die angst af komen! Of: Stel je niet aan! Hup! Doorlopen/-fietsen!
Wie weet wat ik aan mijn 'angst' kan doen? Hoe kan ik mijn 'angst' overwinnen?
Alvast bedankt.
EDIT:
Wat misschien ook niet slecht is om te weten:
Ik heb na mijn ongeluk 4 weken op de bank gelegen met mijn voet omhoog en heb veel uitgerust.
Ben in die vier weken door m'n moeder bij wijze van spreken de auto ingesleurd om af en toe(lees: elke dag
) een ijsje te halen.Dit, zodat ik niet bang werd voor auto's.
Erin rijden vind ik niet eng. Maar dat is zo'n beetje het enige wat ik er niet eng aan vind.
Na die 4 weken mocht ik weer fietsen.
Bij het 'mogen' heb ik het maar gelaten. Ik durfde niet, dus deed ik het niet.
Tot de zomervakantie over was en ik gewoon weer die 5km naar school moest fietsen.
Ik ben vaak door het bos gegaan, om die kruising maar te mijden.
Tot ik op een dag er weer langs durfde. Was allang blij dat ik weer gewoon op de weg helemaal naar school durfde te fietsen!
Nu durf ik er nog steeds langs, maar vind auto's doodeng.
Wel een hoop slimme mensen die een psycholoog bezoeken als ze er zelf niet meer uitkomen. 
) want door dat ding leef ik nog...
