Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-08-12 13:51

Ik hou van MIJN Hart

Geplaatst door de TopicStarter : 07-08-12 13:51

Het speelde mij toch al een tijdje of ik er een topic voor zou openen
Hartproblemen of de operatie.

Hier mijn verhaal

Ik ben Marianne, nu 26 jaar en eigenlijk gezond.
Ik had een hartprobleem, op mn 22e kwamen we erachter. Ik was erg moe, steeds licht in mn hoofd. Lusteloos en noem maar op

Ik ging naar de dokter, want ik vond het maar raar
Ik werd onderzocht, alles werd gecontroleerd. Dokter zegt tegen me: we gaan voor jou een afsrpaak maken bij de cardioloog
Ik was 22 op dat moment. Zo kwam ik er dus ook achter dat ik hartkloppingen had. Ik had ze al jaren, maar nooit bij gedacht dat het echt hartkloppingen waren.
Je denkt er op dat moment niet over na

Ik ben naar de cardioloog geweest
De eerste 2 jaar heb ik medicijnen gehad, die me hielpen...
Totdat ik "flauw" viel bij het sporten. Ik merkte dat het steeds minder met me ging. Moe uit het werk, geen zin meer om te koken en het liefst gewoon naar bed toe gaan.
Zelfs traplopen was al vermoeiend

Mijn linker hartklep was te groot en kon daardoor zn werk niet doen. Hij maakte een golfbeweging ipv een strakke beweging. Op die manier stroomde er bloed terug naar de boezem en op een gegeven moment ging dat steeds slechter. Waardoor ik dus moe werd

Toen ik mijn halfjaarlijkse controle weer kreeg in Juni 2010, zei de cardioloog tegen me.
Dat het gewoon in een korte tijd ontzettend achteruit was gegaan en dat er geen andere optie was dan te opereren.
Ik heb gehuild.. ik was er kapot van
Hoe kon ik nou op mn 24e al een hartoperatie krijgen. Nachten heb ik wakker gelegen, bang om te gaan slapen en dan niet meer wakker worden

Mijn angst ging echt heel ver, ik werd zelfs dwangmatig om steeds weer mn hartslag te controleren
Toen ik helemaal op was van de angst ben ik naar een psycholoog gegaan. Dit kon zo niet langer
Ik heb gepraat en heb alles eruit gegooid... En het heeft geholpen
Ondertussen gingen de onderzoeken in het ziekenhuis door. Slokdarmecho, naar de kaakchirurg, een longtest en wat al niet meer

De slokdarmecho vond ik nog het vervelendst. De 1e keer wilde het al niet... ik was zo overstuur, vond het doodeng
De 2e keer hebben ze me een roesje gegeven... dan word je wakker en zeg je tegen je moeder "wat stinkt het hier"
Je moeder: "ja lieverd dat ben je zelf. Je hebt overgegeven"

Ik kreeg op een gegeven moment bericht van de operatie... 11 november 2010
Dat was een grote klap voor me.. zo snel al.. Dat duurde nog maar anderhalve maand. Totaal niet wat ik verwacht had

Een week voor de operatie.
Waar ik toen werkte, zij vonden dat het maar beter was om in de ziektewet al te gaan. En dat was ook lekker...
Mijn zenuwen waren niet meer in bedwang te houden

een paar dagen voor de operatie heb ik nog een paar "afscheids"brieven geschreven; mocht ik niet terug komen van de operatie
10 november...
op naar het ziekenhuis.. de hele dag gezeten een paar laatste testen
's Avonds slaapmedicatie gehad...
en dan word je wakker... dan is het zover...
De zuster komt om je de laatste instructies te geven... Dormicum gehad en ik viel weg...

Ik heb nog een aantal dingen meegekregen... Voordat je geopereerd word kom je in de verkoeverkamer; heb daar onder invloed van die medicijnen een heel geprek gehad met iemand... waar ik eigenlijk niks meer van weet
De operatiekamer... Ik heb gevraagd of ze de naald er pas in wouden doen als ik al vertrokken was. en ik heb iemand uitgelachen om zn rose mutsje.

Mn laatste blik op de klok... half 9 en tot straks.

Ik ben eruit gekomen...
Na een heel traject de doorstaan hebben van revalidatie en genezing..
Heb lekker voor 2-3 weken bij mn ouders gewoond. Mn moeder werkte thuis en kon me alles bieden wat ik zelf niet kon
En wat ben je dan afhankelijk zeg... ik kon niet eens mn eigen sokken aan doen, mezelf douchen het wou niet
Ik ben blij dat ik het gedaan heb. De kans was groot geweest als ik het niet gedaan, nu niet meer had kunnen bokken

Maar ik kan het navertellen en ik ben onwijs trots op mezelf dat ik het gedaan heb
Ik heb een litteken van 13 cm over mn borstbeen en ik vind em nog mooi ook
Het mooie is helemaal... Ik heb mn eigen klep nog, ze hebben em kunnen repareren
Op mn laatste controle hoorde ik dat over 2 jaar terug mag komen
Maar 11 november blijft voor mij een hele bijzondere dag
Ik kan nog een heel verhaal vertellen over wat er na de operatie gebeurd is, maar dat word dit bericht wel heel lang

De reden waarom ik dit topic open..
Ik wilde het even allemaal van me af schrijven. Mijn ervaring met jullie delen
Of er meer mensen hier op bokt deze ervaring met me kunnen delen, die er over mee kunnen spreken
Of hoe het voor jou was of als je in soortgelijke situatie zit

Laatst bijgewerkt door chocobroodje op 19-03-13 11:43, in het totaal 2 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×