ik heb wel even wat informatie en tips nodig geloof ik
onze situatie is alsvolgt. ik leerde hem kennen op mijn 17e, en hij was 26.
we kregen een relatie, dit was in 2004.
inmiddels zijn we bijna 8 jaar verder
en we hebben een dochtertje van 10 maanden oud.
mijn probleemoplossend vermogen is nihil, als er ruzie is (altijd van zijn kant, want ik begin nooit een ruzie)
dan negeer ik het het liefste, en laat het varen. wat is het nut van bekvechten en elkaar kwetsen als je toch verder wil met elkaar.
ik kan het ook helemaal niet, ruzieën. Ik klap dicht, heb zowieso niks te zeggen en voel me er toch te nuchter voor ofzo.
voor dit stukje hoef ik geen begrip, ik weet dat dat niet klopt, ben er voor in therapie geweest, maar dan krijg ik enkel te horen, oefenen.... Maar ik kan hier niks mee, je kunt ook niet echt paardrijden oefenen zonder paard, je kunt veel afkijken, maar het gevoel erin leggen niet.
dan nu, mijn vriend zit er helemaal doorheen met mij, hij zeikt en zanikt enkel over alles wat ik doe, als ik ff facebook checkt terwijl hij kook is het mis , als ik normaal elke dag het huishouden doe, maar 1keer door een rot nacht het ff laat verslonzen, krijg ik het op mijn dak.
mij rest het gevoel dat ik in zijn ogen werkelijk alles verkeerd doe.
hij zegt dat hij genoeg in deze relatie gestoken heeft en dat de bal nu bij mij ligt,
hij wil niet voorkauwen wat ik moet doen, want dat heeft ie al zo vaak gedaan.
maak het maar goed.
en hij is er serieus in..
en ik weet niet wat ik daar nou weer mee moet.
kennelijk heeft hij het dus al haarfijn uitgelegd,
hij wil zowieso veel aandacht, en dat ik op interne ga zoeken hoe de sex spannender kan bijvoorbeeld.
en ik denk alleen, ja, en waarom?
waarom zou ik er (verspilde? want zo voelt het) energy in steken.
je hebt het eerder al uitgelegd, en daar kon ik ook niks mee, laat staan nu zonder uitleg?
ik geef toe dat mijn signalen erg verwarrend zijn, ik kan signalen van anderen niet lezen, iemand moet het letterlijk omschrijven, dan pas kan ik er wat mee, dus onbeantwoorde gevoelens zal hij vast en zeker hebben.
Maar hij kan mij niet vragen daar te kijken waar ik blind ben.
ik denk niet dat iemand wat kan met mijn warrige verhaal, maar het zit me zo enorm hoog.
al een poos, ik weet niet waarvoor ik het doe,
wat heb ik in godsnaam goed te maken? ik weet het niet, niet concreet.
en wat hij zomaar kan opnoemen aan mij wat er mankeert en niet deugt aan onze relatie dat is eigenlijk zoveel dat ik al meteen zoiets heb van laat dan maar, pff...
maar de bal ligt bij mij,
Ik heb heel wat goed te maken (zijn woorden)
en met sorry of een bos bloemen aan komen zetten terwijl mijn gevoel zegt,
waar in godsnaam moet jij je schuldig over voelen? Dat is natuurlijk niets waard.
misschien ben ik, hoewel vrouwelijk... typisch de man in de relatie, en hij typisch de vrouw...
ik vind hem overdreven soms zelf theatraal, haalt oude koeien uit de sloot, en zeurt zich een ongeluk.
ik merk nu wel dat er van mijn kant ook geen waardering meer is naar hem toe.
en ik vind het een rot gevoel dat hij aan mij echt werkelijk alles irritant vind, en dus ook niks waardeert.
dit gaat nergens heen zo,
en ik wil het wel weer goed zien te krijgen, het is tenslotte in mijn ogen jarenlang heel erg goed geweest,
maar wat is er dan zo mis gegaan?
ik ben iets dichter bij mijzelf gekomen, ik zi beter in mijn velletje (nouja, zat, voor dit gebeuren)
Er is ook een kind in het spel!