Aangezien ik nu wel graag wil weten hoe het zit..
Is er iemand die hier ervaring mee heeft, en er iets over kan zeggen? Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Is er iemand die hier ervaring mee heeft, en er iets over kan zeggen?
maar je kan ook veel blokkeren natuurlijk met medicatie. Nadeel is wel dat het vaak ook meer bijwerkingen heeft dan alleen de gedachten remmen.
en vaak is een behandeling multidisciplinair dus veel klinische psychologen hebben vaak een goede kennis van gebruikelijke medicatie bij bepaalde stoornissen

DaniBanani schreef:Dwangmatige is niet helemaal het goede woord eigenlijk..
Hmm..wat ik bedoel is bijvoorbeeld perfectionisme waarbij iemand niet bang is om te falen oid., maar gewoon een groot eergevoel heeft en steeds denkt: ik wil het beste doen wat ik kan, anders krijg ik spijt/baal ik van mezelf/vind ik het zonde van m'n cijfer/etc.
Dus niet gestuurd door faalangst, of schaamte, of een andere emotie, maar vanuit verstand.

)vuurneon schreef:Maar ook je verstand kent angst, ik denk zelf ook vooral vanuit mijn ratio en ben prestatiegericht.
T is lastig, het is wel een soort van angst 'ik wil een 8, geen 7' niet omdat anderen dan iets over mij denken, maar omdat ik dat zelf wil. Maar het kan daardoor ook een motivatie zijn. Minimale angst/spanning ter motivatie
Want daar zit het verschil in; ik ben doodsbang voor hoogte maar ik zie dat juist als motivatie om toch in het reuzenrad te stappen
DaniBanani schreef:Het ging/gaat niet over iemand specifiek..weet ook niet meer precies hoe we erop kwamen. Maar ga maar uit van gedachten waar iemand soms wel last van heeft (anders is de hele vraag onzinnig, want dan is medicatie sowieso overbodig)
Dus in dit voorbeeld zou iemand zoveel druk op zichzelf leggen dat het uiteindelijk leidt tot onzekerheid, omdat de hoge eisen onrealistisch zijn.
Als iemand denkt "ik wil altijd gezond eten want daar voel ik me prettiger bij" zou het kunnen dat iemand nooit mee durft naar restaurants, of zo.
DaniBanani schreef:Maar medicatie kan dan dus echt op je verstand en gedachten inwerken, ook als daar geen duidelijke gevoelens aan gekoppeld zijn? Ik dacht namelijk altijd dat medicatie toch vooral inwerkt op je gevoel, en dat gedachten alleen verminderen als die echt gestuurd worden vanuit emotie.
MacavityL schreef:Het hang van het medicijn af op welk neurotransmittersysteem/biologische processen deze werken en op welk concept deze meer invloed heeft.
Bij mij wordt zowel aan de korte als de lange termijn gedacht en heb daar dus ook verschillende medicatie voor. Ook werkt de ene beter tegen de echte dwanggedachten en de andere zou nachtmerries e.d. tegen moeten gaan.

DaniBanani schreef:MacavityL schreef:Het hang van het medicijn af op welk neurotransmittersysteem/biologische processen deze werken en op welk concept deze meer invloed heeft.
En ik dacht dus dat medicatie binnen de psychatrie vooral werd gemaakt om invloed te hebben op (de processen achter) gevoelens, en niet zozeer op gedachten,
Citaat:maar dat er geen medicatie is die het veranderen van gedachten als hoofddoel heeft.
Citaat:En het lijkt me toch niet snel wenselijk om iemands hele gevoelsleven te beïnvloeden, met allerlei eventuele bijwerkingen tot gevolg (zoals bovengenoemde agressieve of destructieve neigingen), als je eigenlijk de gedachten aan wil pakken
Citaat:Dus dan zou de conclusie zijn dat die kennis weliswaar gelijk had, maar dat het niet echt wenselijk is om in zo'n geval medicatie in te zetten?
