Geplaatst ik zoek een nieuwe ha omdat ik vind dat zij mij niet serieus neemt. voor de gene die het hele verhaal willen weten zal ik het in het klein omschrijven hier onder....
oktober 2010. we komen uitgerust terug van een heerlijke vakantie. ik had nergens last van, zat goed in me lijf voelde me echt goed.
ik was 2 weken aan het werk. ik heb het prima na me zin om me werk, geen problemen of wat dan ook. opeens zo van de ene op de andere dag werd ik zo ontzettend moe. het gevoel hebben dat je niet geslapen hebt. ik heb toen ik 15 was ziekte van pfeifer gehad. daar werd meteen aangedacht door mij zelf en door mijn ouders want die vonden dat ik op dingen weer precies hetzelfde reageerde zoals toen.
ik was op mijn werk, mijn collega vraagt of we ff koffie gingen doen. ik was zo moe dus ik dacht lopen naar de koffie automaat moet mij wel even wakker schudden. ik stond op en daar zakte ik in elkaar. ik kon niks meer. ik kon zelf niet meer slikken, knipperen met mijn ogen en er kwam alleen nog maar onverstaanbaar gebrabbel uit mijn mond. na 10 minuten kwam ik weer goed bij kracht en ben opgehaald door mijn moeder. door gereden naar de huisarts. daar zat ik dan als een zoutzak die amper nog kon praten. ik werd naar het ziekenhuis gestuurd om bloed te prikken en daarna naar huis gestuurd zo van: je zou wel een stevig weekeind achter de rug hebben, kruip jij maar lekker je bed in om uit te rusten.
ik sliep in die dagen zn 16/20uur per dag! mijn moeder maakte me wakker om te eten, drinken, douchen enz. de bloeduitslag kwam, die was goed mis. ik had een hele hoge bezinkingswaarde (235, bezinking zegt eigenlijk dat er een ontsteking is of iets wat in ieder geval niet goed zit). maar verder moest ik van haar lekker in bed blijven tot ik weer aansterkte.
na 3 weken thuis gebleven te zijn, begon ik weer met halve dagen werken. dat ging goed maar moest daarnaast ook niks doen. dat trok ik niet. ik kreeg problemen met auto rijden(was te druk om me heen en kon me niet goed concentreren op de weg), muziek luisteren(als muziek te hard staat krijg ik een rare druk op me hoofd), boodschappen doen(ik raakte in de war, kwam met dingen thuis die ik niet eens nodig had, werd gek van alle kleurtjes in de schappen, mensen om me heen) en vooral praten(woorden door elkaar heen halen, niet goed na kunnen denken, weten wat ik wil zeggen maar het kwam er niet uit). maar volgens mijn huisarts kwam het allemaal door stress(niet dat ik stress had). weer bloed laten prikken maar het was weer mis. mijn bezinkingswaarde was iets minder maar nog steeds veelste hoog(195). zij kon niks voor mij doen dus ik werd maar weer met rust naar huis gestuurd.
zo heeft dat eigenlijk van oktober tot maart door gehobbeld. het ging toen wat beter met me. kreeg wat meer energie, voelde me ook beter maar de lichamelijke problemen bleven. mijn huisarts gooide het daarom maar op een ''winterdepressie''.
Juli 2011 waren mijn vriend en ik bij de nijmeegse vierdaagse. we gingen even snel naar de mac donalds. die mac donalds viel me totaal niet goed. last van me buik. buikkramp, overgeven, pijn met rechtop staan. dus wij maar naar huis toe en hups naar bed. de volgende morgen moest mijn vriend weer vroeg weg naar het buitenland voor zijn werk. ik was vrij die dag dus lekker uitslapen voor zover dat kon. ik kon amper op mijn linker zij liggen. uiteindelijk me bed uit, maar van de pijn kon ik niet recht op staan. me moeder gebeld, die kwam me ophalen. bij hun op de bank gelegen. contact gehad met de huisarts. de woorden van de assistente waren heel duidelijk ''buikgriep heerst, neem maar een aspirine, hier gaat de huisarts niet voor langs komen''. zolang ik geen koorts had was dr volgens haar niks anders aan de hand. einde van de middag liep mijn koorts wel op. weer contact gehad met hun maar nee, het bleef bij een buikgriepje. savonds vertrouwde mijn moeder het niet en met 41.8 koorts naar de seh. daar aangekomen dachten ze aan een blindedarm ontsteking (schijnt dat als je een blinde darm ontsteking heb, dat je vaak links meer pijn hebt dan rechts!)
bloedprikken, echo gemaakt maar konden door me opgezette buikklieren niet goed zien wat er aan de hand was dus maar een scan gemaakt. daar kwam uit dat ik de overgang van mijn dunne naar me dikke darm ontstoken had. we hadden 2 opties, meteen opereren maar daar zitten heel veel complicaties aan of aanzien hoe het gaat. het ziekenhuis lag vol en aangezien mijn ouders 1 straat voor het ziekenhuis wonen werden we naar huis gestuurd maar zodra er wat veranderde moesten we direct komen. 3 dagen later moesten we weer bloedprikken en terug komen op de poli bij de chirurgie. mijn bloed was wat verbeterd maar zeker nog niet goed. maar vanwege de verbetering wilde ze me niet opereren.
na een week was me koorts helemaal afgenomen en voelde ik me beter. bloed was weer redelijk goed dus ik maar gewoon weer aan het werk. de plek was altijd gevoelig gebleven. (ondertussen had ik rechts meer pijn dan links)
toch maar terug naar de huisarts. zij had het hele verhaal natuurlijk meegekregen maar zei dr verder niks op. voor mijn buikpijn had ik medicijnen meegekregen maar daar merkte ik niks van. dus weer terug naar haar, ook omdat ik net op punt stond om op vakantie na turkije te gaan. dus nieuwe medicijnen mee en dat ging goed. na de vakantie de kuur afgemaakt. ik moest stoppen met de kuur en daar begon de trammelant weer. 2 weken later had ik weer hele hoge koorts en weer ontzettend pijn in mijn buik. huisarts geweest maar werd weer met een aspirientje en een bloedprik verwijs naar huis gestuurd. die week was dr ook een huisarts in opleiding. ik moest ook urine inleveren en daar kwam uit dat ik bloed in me urine had. de buikpijn, koorts en bloed in me urine gooide hij erop dat ik een blaas ontsteking had. ik was kwaad, heel heel heel erg kwaad. ik had eerder een blaasontsteking gehad maar dit voelde absoluut niet zoals een blaasontsteking maar zoals de vorige keer in juli. dus naar huis, kreeg ook geen medicatie mee.
uiteindelijk belde ze me op dat ze een doorverwijs had gemaakt voor een maag lever darm arts. ik daar naar toe en die man vertelde mij dat ik ziekte van crohn heb. (dit zonder onderzoek) ik kreeg in het ziekenhuis de hele verpleeg afdeling al te zien, boekjes mee en blabla, hij wist voor 99%zeker dat ik het had. uiteindelijk maag en darmonderzoek gehad maar dr was niks te zien. dat klopte, op dat moment had ik ook weinig pijn. hij zei dus dat ik het spastische darm syndroom had. ik kon anti depresieva krijgen zodat de signalen naar mijn hersenen anders werden en volgens hem minder pijn zou hebben. ik vertrouwde dat niet dus ik heb het ook nooit genomen.
ik trok mijn dagen nog steeds niet. ik heb al die tijd mijn vermoeidheid gehouden.
uiteindelijk ben ik via via bij een vermoeiheidscentrum uitgekomen. mijn huisarts geloofde daar niet in maar schreef naar flink aandringen toch de verwijsbrief uit. daar kwamen ze wel met de conclusie voor mijn vermoeidheid. ik heb een vitamine B12 te kort ** met me/cvs***
ik heb pillen voor me B12 meegekregen maar mijn lichaam neemt dit amper op. ik slik 17 pillen per dag maar het effect blijft weg.
voor vitamine B12 kan je ook injecties krijgen en die worden rechts streeks in een spier gespoten waardoor de opnamen van het lichaam veel beter is. dus ik naar de huisarts om dit voor te stellen. dat vond ze na een lange discussie toch wel de moeite waard. dus ik naar het ziekenhuis om bloed te prikken. de uitslag zou ze me doorbellen.
ik hoorde maar niks van haar kant, dus na 1.5 weer is gebeld en ja hoor de uitslag was gewoon binnen. dus ik gevraagd of ze me terug wilde bellen in het telefonisch spreekuur. huisarts aan de tel. ''ja idd de pillen hebben geen tot weinig werking, laten we dan toch maar omdat jij het graag wilt de injecties proberen. maar mee eens ben ik het niet, want het heeft toch geen effect.'' ik vroeg haar nog waarom ze mij niet zoals beloofd had gebeld, ''ik vond dit niet belangrijk'' was haar antwoord. ''volgende week vrijdag heb ik wel tijd om je een injectie te geven'' (is met 5 minuten gebeurt!, mag zelfs gegeven worden door een assitente)
ik word dus gewoon niet serieus genomen! ik loop dus al bijna 2 jaar met allerlei klachten. mijn leven staat al bijna 2 jaar op zn kop. ik voel me goed, ik voel me slecht, ik kan soms niet eens me bed uit. mijn sociale leven is 1 puinhoop. ik wil ook weer gezellig zijn. ik wil niet elke keer dat masker op moeten zetten als mensen vragen hoe het met me gaat. ik wil weer gewoon een avondje kunnen stappen of shoppen. gezellig op een terras hangen. mensen kunnen niet snappen hoe het is om als maar moe te zijn. midden op de dag in slaap te vallen, misselijk van vermoeiheid te zijn, maar vooral niet serieus genomen te worden.
mensen hebben de pijnlijkste opmerkingen tegen mij zoals, je bent ook altijd zo druk, je moet ook rust nemen. ik vind het normaal dat een 24jarige 4dagen in de week werkt en 3keer per week gaat paardrijden. ik moet eerder naar bed (lig er max half 10 in omdat ik anders wel op de bank slaap) en zo kan ik nog wel door gaan. over mijn vitamine b12 kunnen ze dr ook een potje van. ''moet je maar gezonder eten'' nou als er iemand gezond eet ben ik dat wel omdat ik een aangepast dieet heb met allemaal voedingsstoffen waar vitamine b12 in zit. (gekregen van een dietist)
ik ben het dus gewoon zo zat. ik wil gewoon kunnen leven als een jong persoon, kunnen doen wat ik wil, genieten van mijn jonge vrije leven maar op dit moment kan het dus niet. ik wil dus naar een andere huisarts waar ik wel serieus genomen word. maar ik weet niet hoe dat verder geregeld moet worden. en dan nog, ik zit hier al vanaf mijn geboorte, hoe weet ik dat een huisarts goed is... waar letten jullie op...?
thqs voor het lezen van dit hele verhaal. het is een best boekwerk geworden zie ik nu
** vitamine B12 zorgt voor energie. neemt je lichaam dit niet op of goed op, krijg je daar vermoeidheidsklachten van. het zit in eten en een normaal mens heeft daar genoeg aan. mijn lichaam neemt dit niet tot nauwelijks op.
*** chronisch vermoeidheidssyndroom.
