Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-06-12 21:55

Karakter wisselend/verschillend opgevat?

Geplaatst door de TopicStarter : 18-06-12 21:55

Hoi,

Alvast bedankt dat je de moeite neemt dit topic te lezen. Er zit me namelijk iets dwars en ik wil graag meningen van anderen horen, omdat ik niet echt weet wat ik ermee aan moet.

Het zit zo:
Ik zit in 5 VWO. Al sinds de basisschool kreeg ik vaak te horen dat ik erg verlegen was. In de brugklas bleek ook dat ik faalangstig was en ik kreeg daar begeleiding voor. Ik kreeg meer controle over mezelf en het ging beter. Daarnaast kwam ik erachter dat ik hoogsensitief ben. Lastig, maar geen groot probleem. Inmiddels kan ik hier in de meeste situaties ook goed mee omgaan.
In de loop van de brugklas, zei mijn mentor, dat ze het fijn vond om te zien dat ik was 'losser werd en vaker naar haar toe durfde te gaan om even iets te bespreken'. Daarnaast maakte ik makkelijker oogcontact. Dit leek me een positieve ontwikkeling.

Gedurende de 2e en 3e klas heb ik eigenlijk niks over mijn karakter gehoord. Niet dat ik verlegen was, niet dat ik brutaal was. Eigenlijk 'gewoon' en onopvallend binnen een klas.

In de 4e ontstond er een situaties met een docent, waardoor hij op mij ging letten. Hiervoor was er niks aan de hand, maar vanaf het moment dat hij mij in de gaten hield, had hij constant aanmerkingen op mijn gedrag. In het begin viel het nog wel mee, maar het ging van kwaad tot erger. In eerste instantie was ik 'te stil', ik mocht best wat meer praten in de les, terwijl hij ook uit pure woede tennisballen afvuurde op pratende leerlingen. Ik paste dus wel op! Er veranderde toen dus niks aan mijn gedrag, maar toch bleef hij bij mij terugkomen. Ook pushte hij me heel erg om mijn hand op te steken als ik een vraag had, iets wat ik eigenlijk nooit doe, omdat ik het prettiger vind om alles zelf uit te zoeken. Als ik er dan echt niet uitkom, vraag ik het vanzelf wel. Door zijn gedrag naar mij toe, sloeg ik steeds sneller dicht in zijn buurt. Hier werd hij een keer vreselijk boos om en hij kwam schreeuwend op me af lopen. Ik verstijfde gewoon en keek hem niet aan. Dit vergrote zijn woede. Uiteindelijk liep hij het lokaal uit... Om na enkele minuten terug te komen en meteen weer tegen me te schreeuwen. Tot het eind van de les ben ik stil blijven zitten, net als de rest van de klas. Zodra ik buiten het lokaal stond, kwamen er vriendinnen naar me toe en toen barstte ik in tranen uit. Dit heeft hij gelukkig niet gezien.

Dit was nog maar een klein stukje van alles wat er is gebeurd. Na deze les heeft hij bij de afdelingsleider over mij geklaagd, omdat ik niet had opgelet tijdens zijn uitleg. Hierna werd ik bang en hij wist dit. Het ging een tijdje redelijk goed, maar daarna ontplofte hij weer in een les en daarna mocht ik niet meer terugkomen in de les. Dit heeft twee weken geduurd, daarna greep de afdelingsleider in, omdat ik teveel lesstof miste. Naar de andere klas vond hij geen oplossing. Voordat ik terug mocht in de les, wilde hij eerst dat we met elkaar zouden praten om het 'bij te leggen'. De afdelingsleider zat er zelf ook bij.

Tijdens het gesprek kreeg ik weer een tirade over me heen, en weer bleef ik stil. De afdelingsleider deed niks. Uiteindelijk waren 'we' uitgepraat en werd besloten dat ik weer de les in kon. Ik had me nauwelijks kunnen verweren, maar hij had me wel een heleboel verwijten gemaakt, waaronder dat ik te trots was, brutaal was, niet oplette, opzettelijk provoceerde enzovoorts.

Vrij snel daarna ging het weer mis en heb ik zelf besloten dat ik de les niet meer in wilde. Ik had twee vakken van hem, en voor 1 van beide had ik geen keus, omdat er geen andere docent was. Het was voor mij niet zo'n probleem, omdat dat vak in groepjes, zelfstandig achter de computer plaatsvond. Hij had dus niks met mij te maken. Helaas dacht hij daar anders over...

Hoewel hij nooit aanwezig was bij die lessen, was hij dat wel nadat ik uit zijn andere vak was gestapt. Nog nooit heb ik me zo bedreigd gevoeld, als toen hij op me af kwam, toen ik achter de computer zat. De afdelingsleider was er ook bij, en hij heeft me meteen mee naar buiten genomen. Ik kreeg hyperventilatie en was helemaal in tranen van paniek. Nadat we een tijd hadden gepraat, moest ik terug. Hij zou een korte route nemen om ervoor te zorgen dat hij me met rust zou laten de rest van dat uur en ik zou omlopen. Terug achter de computer begon ik weer te hyperventileren. Ik heb het einde van de les gehaald. Daarna wilde ik nog even met de afdelingsleider praten, omdat ik echt vond dat dit te gek werd en gevaarlijk werd. Hij was nergens te vinden.

Ik heb mijn tas bij de volgende les gedumpt en ben op zoek gegaan naar mijn mentor. Met hem heb ik toen zitten praten, om mijn verhaal kwijt te kunnen en rustig te worden. Tijdens dat gesprek, was de afdelingsleider naar mij op zoek gegaan, omdat hij ook nog met mij wilde praten. Toen hij merkte dat ik niet in de les zat, raakte híj in paniek... Hij dacht dat ik mezelf iets aan wilde doen...

Dit is allemaal nooit meer goed gekomen. De rest van het jaar heb ik helemaal geen les meer van hem gevolgd. Aan het eind van het jaar moest ik van de afdelingsleider alleen naar hem toe gaan, om het uit te praten. Dit heb ik met angst en beven gedaan.

Weer kreeg ik een tirade over hoe arrogant ik was, hoe brutaal, te trots, dat mijn ouders me verkeerd hadden opgevoed enz.

Dit jaar heb ik hem gelukkig niet meer. Maar toch hebben zijn opmerkingen me wel heel erg aan het denken gezet. Hoe is mijn karakter eigenlijk? Waarom zien mensen het zo verschillend?

Begin dit schooljaar liep alles soepel. Docenten reageerden eigenlijk niet op me, tenzij ik zelf een vraag stelde. Een enkeling heeft me wel een gevraagd of ik alles wel snapte en een wat dieper gesprek met me gevoerd over mijn karakter, dus waarom ik zo 'stil' was. De meesten zijn wel vrij 'voorzichtig' met me. Ik weet zelf niet echt waarom, maar de meeste docenten vallen niet tegen me uit, zoals ze soms wel tegen anderen doen.

Maar vorige week vrijdag hadden we met z'n vijven bij godsdienst een gesprek voor de hele klas. Ik was erg gespannen, maar wonder boven wonder klapte ik niet dicht en kwam redelijk uit mijn woorden. Direct na afloop besprak de docent wat hij had 'gezien' en gehoord. Hij zei hierbij over mij dat ik erg aanvallend was geweest naar een klasgenoot. Ik had dit helemaal niet door gehad, en ik mocht diegene ook wel. Ik schrok hier dus best wel van, omdat ik blijkbaar anders overkom dan ik wil. Toen ik later aan diegene vroeg, of ze vond dat ik aanviel, zei ze van niet, maar misschien zei ze dat, om mij gerust te stellen.

Later die dag gingen we bij Nederlands discussies bespreken (het was opgenomen op video). We moesten in groepjes bij de docent komen. Ik was maar met 1 andere leerling, omdat de 3e ziek was. Dus we zaten daar met z'n tweeën en de docent besprak ons apart. Bij de andere leerling bleef hij vrij oppervlakkig, maar bij mij ging hij echt heel diep. Hij zei dat hij aan me zag, dat ik mezelf 'op slot' zette en eigenlijk te netjes was om de boventoon te voeren. Ik durfde anderen niet in de rede te vallen. Hij zei dat ik wel wat trotser mocht zijn en mezelf meer op de voorgrond mocht zetten. Ik bracht me heel erg in verwarring en ik kreeg het er even moeilijk mee.

Constant krijg ik verschillende uitingen over mijn karakter te horen. En het maakt me zo onzeker! Hoe ben ik nou eigenlijk? Zien al die mensen dezelfde 'mij' en interpreteren ze mij anders, of bén ik echt zo wisselend?

Omdat ik vrijdag tijdens de bespreking ook ben dichtgeklapt toen hij zo diep ging, heb ik vandaag gevraagd of ik hem morgen nog even kon spreken. Dit heb ik gedaan, omdat ik vond dat ik hem een verklaring schuldig was en omdat ik hoop dat het mij op zal luchten om er eens over te praten. Dit heb ik namelijk nog met niemand gedaan. Ook vind ik dat ik niet mag dichtklappen als iets moeilijk wordt.

Ik besef dat jullie me niet kunnen helpen, omdat jullie me niet kennen. Toch wil ik dit verhaal graag posten, al is het alleen maar omdat het oplucht. Ik weet niet of ik er wel goed aan doe om mijn docent Nederlands dit te vertellen. Ook hij kan hier niks mee. Ik wil het graag allemaal goed doen en ik luister goed naar kritiek die ik krijg, maar ik zit helemaal klem, ik weet niet welke kant ik op moet om 'beter' te worden.

Bedankt voor het lezen!

**Geplaatst**: 18-06-12 22:11

Re: Karakter wisselend/verschillend opgevat?

Geplaatst: 18-06-12 22:11

Ten eerste vind ik het werkelijk belachelijk hoe die docent jou behandeld heeft.. En dat daar niet meer aan is gedaan door het afdelingshoofd vind ik een kwalijke zaak, hij moet goed door hebben gehad hoe de vork in de steel zit als hij bang is dat jij jezelf iets aandoet wanneer je niet in de les aanwezig bent..

Ik kan natuurlijk niet beoordeling hoe jouw karakter is, ik ken je niet en ook nav het bovenstaande zou ik dat niet kunnen. Wat me wel duidelijk is, is dat jij niet jezelf kan/mag/durft te zijn, wat ik na de situatie met je docent helemaal niet raar vind. Daarbij dan ook nog het faalangstige. Het kan daarom best zijn dat jij onbewust signalen afgeeft (non verbaal) die docenten opvalt, en als jij normaal heel stil bent en nu tijdens een kringgesprek je mening laat horen, is dat misschien 'gedrag' wat zij niet van jou gewend zijn.

Ik vind het wel heel knap van je hoe je bovenstaande beschreven hebt. Is er nu een persoon op school waar je je prettig bij voelt? Je mentor of het afdelingshoofd? Leg hun je vraagstelling voor en vraag om feedback. En hoe zit het met je ouders? Niemand ken je beter dan je eigen ouders. Hoe zien zij jou en wat zouden tips voor jou zijn in je gedrag/omgang met andere mensen?

Je moet niet willen veranderen voor andere mensen, je bent goed zoals je bent. Soms is het wel goed om feedback te vragen zodat je kunt werken aan leerpunten, zodat je bepaalde dingen kunt versterken of juist kunt minderen/op een andere manier doen.

**Geplaatst**: 18-06-12 22:24

Geplaatst: 18-06-12 22:24

Allereerst, ik begrijp heel goed dat je zo reageerde op die leraar. Dat is toch ook niet normaal?

Je zal echt niet de enige zijn die daardoor dichtklapt.

Je komt over als een verstandige dame

Trek je niets aan van wat anderen zeggen of vinden! Misschien heb je op school het gevoel dat je jezelf niet mag zijn, maar ben je bij vriendinnen veel losser, en is er daarom zo'n groot verschil. Is dat dan meteen slecht?
(Ik bedoel het verschil zien he, niet het feit dat je op school niet jezelf zou kunnen zijn, dat is niet zo mooi....) Je gedraagt je natuurlijk ook anders tegenover een leraar en je grootouders of je beste vriendin in de stad. Ik noem maar iets. Ik herken ook heel erg in dat mensen mij in een bepaalde situatie leren kennen en dan blijkt daarbuiten dat ik niet altijd zo ben.

Dat betekent niet dat je dan niet jezelf bent in de ene of de andere situatie.

Ik zie het meer als meerdere facetten van een persoonlijkheid. Zou nogal wat zijn, als je altijd alleen maar hetzelfde 'mocht' zijn, want mensen zijn je nu eenmaal als een bepaald type en daar moet je je dus aan houden!

Komt goed! :(:)

Doe gewoon waar je je prettig bij voelt, en alles komt goed. Probeer niet onzeker te zijn of teveel te piekeren. Zelfs in die situatie met die leraar is daar geen reden voor, híj zat immers fout, niet jij!

Wat mensen vinden is hun probleem, daar sta jij boven!

**Geplaatst**: 19-06-12 05:23

Geplaatst: 19-06-12 05:23

Meid, je bent wie jij zelf denkt te zijn, niet wat anderen zeggen dat je bent.
Er zijn zo veel redenen waarom iemand wat stiller is dan de rest in een klas (meer een luister-type, niet zo lekker in je vel, boos of verdrietig, veel stress, moe, verliefd

). Anderen interpreteren dat naar hoe zij zich voelen. Dus stel: jij zegt een hele les niets. Ik als docent heb een lange nacht achter de rug. Dan is de kans groot dat ik denk dat je moe of chagrijnig bent. Gezien je hoogsensitiviteit zou je de docent kunnen (niet moeten) aanvoelen. Op basis daarvan kan je dan beoordelen of iemand zelf een mindere dag (of jaar) heeft of een goede bui. Dus of iemands mening hulpvol is of alleen maar stress-relief.

**Geplaatst**: 19-06-12 09:06

Re: Karakter wisselend/verschillend opgevat?

Geplaatst: 19-06-12 09:06

Wat ik nog het apartst vind is dat men zich blijkbaar geroepen voelt om een uitgebreide mening over jou te hebben en die ook nog te delen. Heb je zelf een vermoeden waarom dit zo is?

**Geplaatst**: 19-06-12 13:57

Geplaatst: 19-06-12 13:57

Door je hooggevoeligheid heb je kans dat mensen die niet zo zeker van zichzelf zijn (of gewoon een beetje dom

) moeite hebben om jou te peilen en door hun onzekerheid aanvallend reageren.
Omdat jij dingen anders ziet (veel voelt) kijk je ook anders naar mensen, mensen met goede bedoelingen hebben daar niet zo snel moeite mee.

En het is niet aan jou om anderen aan te moeten voelen hoe je met ze om moet gaan, dat komt misschien als je zelf goed in balans bent gekomen.

Als ik je verhaal lees denk ik dat je ook een sterk ontwikkeld rechtsgevoel hebt en je daardoor snel onjuist behandeld voelt als iemand naar jou toe reageert hoe hij eigenlijk niet zou horen te doen. (of je denkt juist; wat doe ik toch verkeerd?)

Probeer maar niet teveel te twijfelen en laat ze je er niet onder krijgen, jij bent wie je bent, hoe je dan ook bent!
Misschien dan eens stil en bekijk je de boel van een afstandje en als je vindt dat je je woordje moet doen kan je misschien scherp uit de hoek komen, kan je nog eens iemand verrassen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-06-12 14:41

Geplaatst door de TopicStarter : 19-06-12 14:41

Patriciavt schreef:
Ten eerste vind ik het werkelijk belachelijk hoe die docent jou behandeld heeft.. En dat daar niet meer aan is gedaan door het afdelingshoofd vind ik een kwalijke zaak, hij moet goed door hebben gehad hoe de vork in de steel zit als hij bang is dat jij jezelf iets aandoet wanneer je niet in de les aanwezig bent..

Ik kan natuurlijk niet beoordeling hoe jouw karakter is, ik ken je niet en ook nav het bovenstaande zou ik dat niet kunnen. Wat me wel duidelijk is, is dat jij niet jezelf kan/mag/durft te zijn, wat ik na de situatie met je docent helemaal niet raar vind. Daarbij dan ook nog het faalangstige. Het kan daarom best zijn dat jij onbewust signalen afgeeft (non verbaal) die docenten opvalt, en als jij normaal heel stil bent en nu tijdens een kringgesprek je mening laat horen, is dat misschien 'gedrag' wat zij niet van jou gewend zijn.

Ik vind het wel heel knap van je hoe je bovenstaande beschreven hebt. Is er nu een persoon op school waar je je prettig bij voelt? Je mentor of het afdelingshoofd? Leg hun je vraagstelling voor en vraag om feedback. En hoe zit het met je ouders? Niemand ken je beter dan je eigen ouders. Hoe zien zij jou en wat zouden tips voor jou zijn in je gedrag/omgang met andere mensen?

Je moet niet willen veranderen voor andere mensen, je bent goed zoals je bent. Soms is het wel goed om feedback te vragen zodat je kunt werken aan leerpunten, zodat je bepaalde dingen kunt versterken of juist kunt minderen/op een andere manier doen.

Allemaal bedankt voor de reacties, dat voelt heel goed!

Ik begrijp dat het onmogelijk is om objectief te oordelen over de situaties die ik beschreven heb. Uiteraard zou er een heel ander verhaal staan, als die docent het over mij had geschreven.
Wel is het zo, dat de schoolleiding die docent ook niet aankan. Hij trekt erg zijn eigen plan en hij pikt het niet als hij ergens op wordt aangesproken. Hij is (onder?)directeur van Shell geweest in Amerika en hij heeft een behoorlijk ego. Daarnaast is het geen zeldzaamheid als hij tennisballen de klas in smijt omdat het niet stil is, of staat te vloeken. Ook heeft hij een erg harde stem. Verder (zal wel iets aparts zijn) 'voel' ik zijn aanwezigheid als hij in de buurt loopt. Het is net of er energie vrijkomt. Dit had ik toen ik hem net kende nog niet, pas later is dit ontstaan.

Vandaag heb ik gesprekken gehad met de docent Nederlands en godsdienst. Het gesprek met de docent Nederlands verliep erg fijn. Nadat ik het had uitgelegd, snapte hij mijn reactie ook en hij zag mijn probleem. Uiteraard had hij hier ook niet zomaar een oplossing voor, maar hij zei wel dat ik niet met alles iets hoefde te doen, maar zelf keuzes moest maken. Hij zei aan het eind dat het ook verstandig was om even bij godsdienst om een gesprekje te vragen. Dit heb ik ook gedaan het uur daarna. Ook deze docent begreep het wel, maar hij wist niet wat hij ermee moest. Hij zei wel, dat hij dacht dat ze beide hetzelfde hadden bedoeld en dat hij had gezegd dat ik aanvallend was, omdat ik mezelf af wilde schermen. Ook dit herken ik niet van mezelf. Ik ga bijna nooit in de verdediging en als iemand kritiek levert reageer ik ook nooit met: 'ja maar...'
Hierna kwam ik op de gang mijn mentor tegen. Hij sprak me zelf aan en hij zei nadat ik het had uitgelegd, dat ik meer afstand moest creëeren tussen kritiek en mij. Dus dat het geen kritiek op mijn persoonlijkheid was, maar op wat zij ervan zagen.

Dit alles was wel een opluchting. Ik begrijp mezelf nu ook weer wat beter. Het probleem ontstond niet afgelopen vrijdag, maar het probleem is vorig jaar ontstaan. Die gebeurtenissen zal ik los moeten leren laten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-06-12 14:44

Geplaatst door de TopicStarter : 19-06-12 14:44

phormicola schreef:
Wat ik nog het apartst vind is dat men zich blijkbaar geroepen voelt om een uitgebreide mening over jou te hebben en die ook nog te delen. Heb je zelf een vermoeden waarom dit zo is?

Het is niet zo dat iedereen één duidelijke mening over me heeft. Dit geldt eigenlijk maar voor één docent..
Het ging ook over bepaalde situaties waarover we feedback kregen. Maar toch: ook dan hoor je niet zo wisselend te zijn, vind ik.

In de situatie van Nederlands herken ik me wel en het klopte ook wel dat ik me af had gesloten. Dat is een soort bescherming geworden. Maar hij keek daar dwars doorheen en zag dingen aan me, die ik nooit uit mezelf zou vertellen. Op dat moment vond ik dat wat bedreigend en tegelijk raakte ik in de war door de feedback van godsdienst.

Nomineer dit bericht ×