Ik heb met mijn geboorte een erbse paresel opgelopen. [obstetrische plexus brachialis laesie] Hierdoor zijn de zenuwen van mijn rechterarm/schouder beschadigd. Ik was namelijk een erg grote en zware baby, dit kwam mede doordat mijn moeder zwangerschap suikerziekte had. Ze hebben met dan ook 2 weken eerder gehaald. Eigenlijk had het via een keizersnee moeten gebeuren, maar hebben ze niet gedaan.. Ik had het bijna niet overleefd, en de kans was groot op hersenbeschadiging. Daarnaast was mijn moeder ook in levengevaar. Gelukkig hebben we het beide overleefd en heb ik er enkel dus een erbse paresel aan over gehouden.

Ik kon als kleine meisje bijna niks met mijn arm. Hij hing er altijd maar een beetje bij om het zo maar te zeggen. Op dat moment was er geen ziekenhuis in de buurt met de kennis over dit letsel. Dus moesten we altijd naar het VU in Amsterdam. Zelf woon ik in de buurt van Tiel dus is een aardig ritje. Eigenlijk kwam er op dat moment pas net wat meer kennis over dat letsel. Ik kreeg als klein meisje dus al fysio, ik ben de naam kwijt van de soort behandeling ;$ De fysio leerde mijn moeder ook dingen, ik moest bepaalde oefeningen aantal x per dag doen. Ik kon eigenlijk vrijwel niks vroeger, ik speelde dan ook altijd met 1 arm. Ik ben eigenlijk ook rechtshandig, maar door dit letsel kon dit simpelweg niet. Ik heb mezelf dan ook aangeleerd om alles met links te doen. Op drie jarige leeftijd ben ik geopereerd, dit was omdat 'wild bot' groeide en hierdoor dreigde mijn arm uit te kom te gaan. Daarnaast om de stand mijn arm te verbeteren, ze hebben mijn zenuwen verlegd. Ik heb toen erg lang in het gips gezeten. Het gips zat rond mijn buik en mijn arm. Tussen mijn arm en buik zat een soort paal op mijn arm omhoog te houden. Ik ben dus vroeger erg veel in het ziekenhuis geweest. Toen ik wat ouder werd moest ik van de dokter veel op de rekstok en dergelijk. Ik was hier erg fanatiek in en wilde er dan ook alles aan doen om het beter te laten worden. Mede hierdoor en omdat ik volgens de dokter een echte doorzetter was is mijn arm uitermate goed herstel. Ik hoefde gelukkig niet zo vaak meer naar het ziekenhuis. Tot een jaar of 2 terug, kreeg ik ineens zoveel pijn weer. Dit kwam waarschijnlijk omdat ik een groeispurt kreeg. Mijn arm is namelijk ook qua ontwikkeling ver achter. Ik kan em niet recht maken, hij is korter, dunner, mijn schouderblad steekt uit, mijn schouder loopt af en knoept altijd. Ik kan daarnaast erg veel bewegingen niet maken. Ik kan mijn arm recht voor me uit steken, maar verder omhoog lukt me amper. Dit gaat dan gepaard met erg veel pijn. Uiteindelijk weer bij de fysio beland, moest mijn arm versterken. Door de pijn ben ik ook erg scheef geworden. Na een jaartje mocht ik er weer mee stoppen, omdat de pijn juist door het doorgaan weer erger werd. Paar maanden terug nog een keer terug geweest naar het ziekenhuis. Ze vinden dat mijn arm echt verbeterd is, de kracht is bijna gelijk geworden in mijn armen! In een bepaalde beweging ben ik zelfs sterker als in mijn andere arm. Het zal natuurlijk nooit als bij een normaal iemand worden, mijn arm. Maar voor wat ik heb en hoe het eerst was ben ik duidelijk 1 van de betere herstelde, volgens de dokter. Hij zegt wel dat hij makkelijk een wc rol kan volschrijven wat er allemaal fout is met mijn arm, maar als ik normaal gaan functioneren ermee is het goed ;p Het probleem wel is, stel ik breek een keer iets in mijn rechterarm is de kans klein dat het nog goed kan komen. Mijn arm zit als ware anders in elkaar.

Vanwege mijn beperking ben ik getest, en heb ik dus dispensatie voor de paardensport, hierdoor mag ik met een ander soort teugel rijden op wedstrijden. Sinds ik Amber heb rijd ik gewoon weer met een normale teugel ;3 Wat ik zelf soms wel erg lastig vind is dat mensen mij niet geloven met wat ik heb. Als je het niet weet zie je het helemaal niet aan me, je moet het echt weten. Dit maakt het soms wel erg lastig, omdat mensen dan beweren dat ik me aanstel, dat ik die dispensatie voor niks heb etc. Ook met gym op school kan ik gewoon neit overal aan mee doen, dit hoef ik dus ook niet. Op school hadden ze eerst ook niet het besef wat ik had. Gelukkig heeft mijn behandelend arts toen met mijn school contact opgenomen. Ook omdat ik gewoon een vrolijk iemand ben, overal aan meedoet enz verwachten en zien mensen het niet. Gister heb ik toch een keer geprobeerd om Ambers manen te vlechten. Nu heb ik dus zo'n spijt van omdat ik erdoor zoveel pijn heb nu. Ook daarin kreeg ik van iedereen te horen, ja dan ga je op krukje staan enz. Dus ik werd eigewijs en moest het gewoon doen, maar daar heb ik nu echt spijt van..

Sorry voor het lange verhaal ;$ Ik vroeg me nu af of iemand dit ook heeft, of iets wat er op lijkt. En hoe ga jij er mee om?

Voor meer informatie kan je hier wat vinden; http://www.epvn.nl/index.php/nl/wat-is-een-erbse-parese