Geplaatst 
Oh wat voel ik me toch een watje dat ik dit schrijf, maar goed.
Toen ik 14 was ben ik ongeveer voor het laatst bij de tandarts geweest. 4 jaar later kreeg ik zo'n enorme last in mijn mond dat ik toch echt maar weer eens naar de tandarts moest.
Een tandarts opgezocht en heen gegaan. Hij constateerde een aantal gaatjes, één was zo groot dat de kies beter getrokken kon worden.
Maar dat wilde ik niet, brrr eng een kies trekken. Dus dan maar boren en vullen.
Zonder verdoving want brrr die prik was nog veel enger!
Dat deed zo verschrikkelijk veel pijn dat ik na 20x auw! roepen het tafeltje vol met de tandarts zijn instrumenten over de kop heb gegooid.
Het was een soort reflex van mijn arm denk ik.
Daarna heb ik hem nog één keer een gaatje laten vullen, mét verdoving, maar ik kon het echt niet vinden met deze tandarts, die mijn angst alleen maar erger maakte.
Dus heb ik weer 4 jaar overleefd zonder tandartsbezoeken.
Helaas begonnen een aantal maanden geleden weer een paar kiezen pijn te doen.
En de pijn werd erger en erger. Zo erg dat ik dozen vol paracetamol en ibuprofen aansleepte.
Lijkt me ook niet gezond. Dus de stap weer genomen en met trillende handjes een tandarts opgebeld.
Eerst een angsttandarts geprobeerd maar die namen geen nieuwe patienten aan.
Toen een andere gebeld, verhaal uitgelegd, was allemaal geen probleem, ik kon een week later komen.
Wat? Dan al?
Helaas kon er niemand mee, dus ik ging op mijn fietsje heen met mijn dappere alter ego.
"Het is niet eng, over een uurtje sta je weer buiten en leef je gewoon nog".
De tandarts begon eerst wat vragen te stellen over hoe het nou kon dat ik eens was flauw gevallen bij de dierenarts.
(Ik moest een formulier invullen met allemaal vragen)Toen hadden we het nog even over mijn werk en school enzo en toen mocht ik toch echt mijn mond open gaan doen. Hij heeft het even bekeken met wat gekke instrumenten in mijn mond waarmee hij over mijn tanden en kiezen kraste. Wat een rotgevoel zeg.
De gaatjes die mijn andere tandarts had gevuld kunnen weer overnieuw, die waren niet goed. En bedankt!
En er waren nog een paar gaatjes geloof ik. Ik heb niet alles meegekregen door de zenuwen.
Nog even foto's gemaakt en een cursusje poetsen gehad omdat ik een ontsteking bovenin had in mijn tandvlees, waarschijnlijk omdat mijn mond wat krapper is dan normaal en ik daar dus niet zo goed bij kan met een tandenborstel.
Toen een afspraak gemaakt voor twee weken later om rustig aan eens één gaatje te vullen.
De datum kwam steeds dichterbij en twee dagen voor de tijd heb ik afgebeld...
Nu is het weer een paar weken later en de pijn word ondraaglijk dus ik heb vanochtend de stoute schoenen weer aangetrokken en heb weer gebeld voor een afspraak.
Donderdag kan ik al terecht. Pfoehh dan al...
Mijn vriend gaat mee als het goed is en dan gaan we daarna even lekker shoppen. Als ik dan nog leef
Nu hoop ik dat jullie me wat moed kunnen inspreken, zodat ik niet weer de telefoon pak en weer afbel.
Daar kun je alvast trots op zijn. En wat zal jeje lekker voelen als die pijnlijke gaatjes eindelijk weg zijn! Je vriend/moeder helpen je er doorheen. 
