Geplaatst ik weet niet zeker of het hier goed staat, maar ik wil dit toch even van me afschrijven.
Een half jaar geleden kreeg ik last van hartklopping. Hier werd ik erg moe van, snel duizelig. Ik voelde me gewoon niet goed.
Had het eerst een tijd aangekeken. Toen het na een paar weken toch niet weg was ben ik naar de huisarts gegaan.
Die had me toen doorverwezen naar een cardiologisch centrum.
Nou flink wat onderzoeken en een aantal maanden later hadden ze vast gesteld dat ik hartritmestoornissen had.
Dit soort hartritmestoornis zou niet levensbedreigend zijn, maar ik had er zo veel last van, dat ik lessen miste, toetsen miste. Het liefst lag ik de hele dag in mijn bed. Als ik namelijk 's ochtends wakker werd en ik last van mijn hart kreeg, kon ik zo weer 8 uur slapen.
Allemaal leuk en aardig.. maar ik heb dit jaar wel examen (dus volgende week).
Dus hadden ze toch maar een operatie aangevraagd.
Na lang wachten.. naja het leek langer dan dat het werkelijk is, werd ik eindelijk gebeld. Er werd ons toen verteld wat ze precies gingen doen. Nog wat onderzoeken (bloedtest, bloeddruk, ECG, etc.) en daarna de operatie (via katheter in de lies naar m'n hart toe)
Had gisternacht amper geslapen, was veel te nerveus en bang. Had mijn konijnen maar naar boven gehaald zodat ik niet helemaal alleen was. Toen voelde ik me wel al wat fijner.
Vandaag moest ik om 11 uur in het ziekenhuis zijn. Vanochtend was ik vrij rustig. Had me er bij neergelegd dat ik het eng zou vinden. En dat ik tijdens de operatie wakker moest blijven, dat zat me het meest dwars.
Ze hebben verschillende tests gedaan, een infuus aangelegd (is wel 2x mis geprikt, dus m'n hele arm is nu blauw), en toen mochten we wachten.
Om half 2 werd ik pas gehaald om geopereerd te worden. De arts/chirurg die me opereerde was erg aardig. Vertelde precies wat hij ging doen. Maar oh jee die prik in mijn lies deed toch wat meer pijn dan in eerste opzicht leek.
Daarna voelde ik vrij weinig in mijn lies, al voelde ik wel een klein stukje nog dat werd open gesneden. Is sowieso maar een klein wondje maar fijn is het niet.
Daarna werd een buisje in m'n ader gezet. De katheters voelde ik wel, maar het kriebelde meer dan dat het vervelend voelde.
Wat me wel verbaasde is dat ze heel snel in mijn hart zaten. Echt binnen een minuut.
Toen al die katheters er in zaten begon 't pas
. Ze gingen mijn hart schokken geven zodat mijn hart zo'n ritme stoornis zou krijgen.Dit duurde heel lang. Mijn hart ging opgegeven moment onregelmatig kloppen, toen zijn ze maar even gestopt tot het weg was. Jeetje wat was ik bang. Die hartslag voelde ik door mijn hele lichaam heen. Nog veel schokken en overleg later ging er nog een andere katheter naar binnen om het vergroeiinkje weg te branden.
Dat deed zo veel pijn. en ze bleven maar door branden (wel periode's van korte brandinkjes). Was toen ook nog bijna flauw gevallen doordat ik zoveel honger had, zoveel dorst, het zo benauwd was, en omdat het zoveel pijn deed. Had toen ook het idee dat mijn hart niet meer klopte dus ik raakte ook wat in paniek.
Weer een kleine pauze ingelast. Daarna waren we vrij snel klaar.
Helaas is het niet zo gelukt als de arts/chirurg het wilde. Want de knoop waar ze die vergroeiing weg wilde branden reageerde er heel erg op. Dus durfde hij niet verder te gaan omdat hij bang was dat hij mijn kamer of boezem open te branden en ik dan een pacemaker zou moeten.
De kans dat het nu weg is is wel groot, maar niet 100% zeker helaas.
Mocht gelukkig wel om 20:00 uur weer naar huis. Daar ben ik heel blij mee. Zit nu dus lekker thuis in m'n bedje. Ga zo slapen, want ik ben echt kapot. Dat was me wel een dagje zeg. Ben nog nooit zo bang geweest. Gelukkig waren mijn ouders er de hele tijd in het ziekenhuis en zijn mijn vriend en mijn beste vriendin ook nog langs geweest.
Lopen doet pijn, mijn hele been voelt blauw aan. Mag nu tot na het weekend niet fietsen. en een week niet paardrijden. Bah. Ik hou niet van stilzitten.
Heeft iemand hier ervaring mee? Over hoelang ik dingen niet kan doen etc?
Bedankt voor 't lezen!
. 
