Ik voel me echt ontzettend kinderachtig dat ik dit post. Ik wil er alleen toch wel eens een keer vanaf.
Het zit zo. Sinds kleins af aan ben ik al geconfronteerd geweest met het hiernamaals. Ik ben tijdens mijn opvoeding in geesten en alles daarom heen gaan geloven. Vroeger als klein kind dacht ik er nooit echt over na, omdat het nou niet echt een 'groot' deel van mijn leven bezat. Tot mijn oma deze wereld verliet.
Sindsdien ben ik altijd bezig geweest met de vraag of zij inderdaad over onze familie waakt, omdat zij altijd het 'hoofd' van de familie was zeg maar. Het klinkt misschien vreemd maar ik voel het direct als zij in mijn buurt is. Niet fysiek in mijn zicht maar dat merk ik gewoon. Dat kan ik niet omschrijven. Lange tijd heb ik het nooit erg gevonden om te weten dat zij inderdaad bij ons gezin is. Sinds ik mij prettig voel bij het idee dat mijn oma in mijn omgeving is, ben ik er niet meer zo naar om gaan kijken.
Toch lag ik gister op bed op de zolder waar ik mij wel vaker ongemakkelijk voel. Gister voelde ik mij alleen ontzettend onprettig. Ik had het gevoel dat er iemand in mijn kamer was die er absoluut niet thuishoort. Ik weet misschien dat dit vreemd overkomt op mensen, maar ik krijg deze angst steeds meer.
Ik weet niet of het ermee te maken heeft, maar ik heb voor een half jaar geleden de film Paranormal Activity gekeken en sindsdien ben ik al vrij schrikkerig. Ik kan rustig Horror of Thriller kijken zonder bang te worden, maar van deze film kreeg ik behoorlijk de kriebels.
Weet men wat dit kan zijn en wat ik er aan kan doen? Ik ben nu 16 en ik word er echt spuugzat van dat ik nog steeds boven op mijn kamer lig met ontzettend veel angst om te slapen. Ik doe de laatste dagen geen oog meer dicht, terwijl ik de laatste tijd geen enge ervaringen heb gehad met anderen of met mijn omgeving.
Ik weet niet of er meer mensen zijn die hier last van hebben en wat die hier tegen doen?
Reacties zouden fijn zijn.


). Ik slaap gewoon nu met een lichtje aan. Ik kom er toch niet overheen.
)