Geplaatst De laatste paar weken heb ik steeds meer last van... nouja, van van alles! Ik ben ontzettend moe, kan haast geen motivatie meer vinden voor school, stage of werk, word steeds zwart voor mijn ogen, zie overal sterretjes en krijg de neiging om toe te geven aan allerlei soorten destructief gedrag wat gaat van over-eten, naar teveel alcoholgebruik en meer van zulk gedrag, zowel kleiner als groter.
Omdat ik heel goed besef dát het destructief gedrag is probeer ik iets anders te doen op die momenten, maar vooral het over-eten en alcoholgebruik hou ik niet erg goed in bedwang op het moment
Zodra ik dat besef word ik boos op mezelf en begint dat eerste cirkeltje alweer opnieuw.Voor mijn gevoel is het allemaal begin van dit schooljaar begonnen. Als eerst is mijn school verhuisd en veranderde het van een klein gezellig schooltje, waar iedereen elkaar kende en docenten je zo ongeveer behandelden als 'collega's', in mijn geboorteplaats naar een grote school met meer dan het dubbele aantal leerlingen met een vervelende sfeer en docenten die boven je gaan staan. Ik kwam in een klas terecht met één van mijn vriendinnen van de voorgaande jaren en kwam in een klas terecht waar ik totaal niet tussen paste.
Daar boven op ben ik een stage gaan doen op de school waar ik op dit moment ook werk en het voelde eigenlijk vanaf het begin af aan niet helemaal lekker. Ik voelde me daar absoluut niet thuis, al zijn de collega's best aardig. Ik twijfelde enorm en dacht dat ik wel zou wennen omdat ik gewoon eigenlijk verwend was wat betreft stages.
In de tijd vanaf toen naar nu ben ik twee keer verhuisd (van Ede naar Dronten en binnen Dronten nog een keer) omdat ik voor mijn moeder moest zorgen, zij heeft meerdere ziektes en scheurde haar hamstring waardoor ze een aantal weken niets kon behalve in het ziekenhuisbed liggen. Ben ik van werk gewisseld, van een baantje die leuk begon, maar vervelend eindigde naar een baantje bij de plaatselijke groenteman. Daar werk ik ongeveer 18 uur per week, daarnaast werk ik 3 uur per week op mijn stageschool en ga ik binnenkort daar nog 10 uur extra lesgeven. En ben ik mijn oma verloren, opzich had ik het daar nog niet heel moeilijk mee, maar wel met het feit dat nog geen half jaar daarvoor mijn opa is overleden en ik niet bij de crematie kon zijn omdat ik toen in Letland woonde. Om het nog extra bitter te maken; hij is gecremeerd op mijn verjaardag.
Op zich heb ik best allemaal dingen die leuk zijn, ik heb een leuke kitten, het werk komt me aangewaait, school gaat me eigenlijk altijd makkelijk af, maar ik heb gewoon echt het gevoel alsof ik het allemaal niet meer trek. Ik heb voor mezelf een aantal belangrijke deadlines al laten lopen en de laatste weken komt er gewoon niets meer uit mijn handen. Mijn plan was om in januari af te studeren, maar zelfs die behoefte heb ik gewoon niet op dit moment. Ik moet nog vijf modules, waarvan ik er nu met drie bezig ben en volgend jaar ga ik de laatste twee doen in Letland, maar ik heb helemaal geen zin meer om het af te maken. De motivatie mist, terwijl ik leren altijd ontzettend leuk heb gevonden en het ontzettend belangrijk vind.
Het enige waar ik op het moment plezier aan beleef is mijn kitten, maar verder ook echt niets. Ik spreek mijn vrienden haast niet meer omdat ik niet meer bij ze in de klas zit en niet meer in de buurt woon, als ik iets ga doen met vrienden in de buurt is het vaak alleen bij elkaar hangen en bier drinken, waardoor ik weer boos word op mezelf en verdere ontspanning heb ik eigenlijk niet.
Ik weet niet meer zo goed wat ik nu moet doen, ik heb voor aankomende week een gesprek staan met mijn SLB-er omdat ik het zelf niet meer weet en ik hoop dat hij iets kan betekenen, maar in de tussentijd ben ik toch wel heel erg benieuwd of er mensen zijn die dit herkennen en die iets voor mij kunnen betekenen.
Misschien heb ik alleen een enorme schop onder mijn kont nodig, of een goed idee om mijn negatieve cirkel wat betreft het destructieve gedrag te verbreken. Alle tips en ervaringen zijn in elk geval meer dan welkom, want ik loop mezelf alleen maar gekker te maken.
het lijkt erop dat je te maken hebt met een enorme hoeveelheid stress en dat uit zich in wat jij omschrijft destructief gedrag. 
nouja, dan kom ik mezelf wel tegen denk ik, maar door mijn slb-er heb ik toch wel weer een beetje moed en wat motivatie gevonden om de aankomende paar weken door te komen.