Geplaatst Welkom bij weer een alledaags gevoel verhaal. Ik kan me voorstellen dat jullie niet weten wat je hiermee moet, maar ik wil het toch even heel graag kwijt.
In mei vorig jaar ben ik voor 7 weken naar Tenerife geweest.
[BEU] Ik ga naar Tenerife!
Ik ben daar 5 weken voor de AWF geweest en nog 2 weken vakantie.
Het was in eerste instantie een impuls geweest. Op school boden ze deze reis aan en ik stuurde mijn sollicitatie brief, waarop ik 2 weken nadien al een mail terug had gekregen dat ik erbij zat!
In november 2010 had ik al geboekt en was ik eigenlijk in gedachte al mijn koffers aan het pakken. Mijn god wat had ik er zin in!
Ik begon met trainen van mijn lichaam (ik moest er op zijn minst strak bijlopen in de zon) en begon zonnekuurtjes nemen in de sportschool zodat mijn lichaam zou wennen aan de hoge temperaturen daar op het eiland.
Het ging vlot en voordat ik het wist had ik nog maar een week te gaan. Die week ervoor was een ramp. Ik ben meerdere malen van stage weggegaan omdat ik migraine-aanvallen kreeg van de stress. Op de woensdag voordat ik ging heeft mijn stagebegeleidster met mij overlegt of het niet slimmer was om gewoon vrij te pakken en zonder stress op het weekend van vertrek af zou gaan. Hier ben ik haar heel dankbaar voor en het heeft ook werkelijk goed uitgepakt.
Ik had enorm veel zin in zondag. De vlucht zou om 6:00 's ochtends in Düsseldorf vertrekken, dus we waren zaterdag nacht al vroeg in de auto op weg naar het vliegveld.
Na een brekend afscheid van mijn vriend en familie stapte ik vol entousiasme en geluk op het vliegveld. Mijn avontuur kon beginnen!!
Nou om een heel erg lang verhaal kort te maken: ik had het de eerste 5 weken verschrikkelijk.
Ik heb veel heimwee gehad, verbrande tot dikke blaren aan toe, kon geen vrienden vinden waarmee ik mijn vrije uurtjes spendeerde en viel elke keer weer buiten de boot.
Ik had het echt gehad en kon echt niet genieten van de onwijs mooie natuur/cultuur die ik daar heb gezien. Ik had er al meerdere gesprekken over gehad met mijn coördinators en ze hadden ook allemaal echt niet gedacht dat ik zou blijven, maar ik bleef sterk en ben toch gebleven.
Het werk was fantastisch en ik heb ook menig uurtjes meer aan het werk besteed als nodig was. Dat hield mij ook sterk om door te gaan. Ik was hier voor mezelf, niet voor anderen!
De 5 weken vlogen om en voordat ik het wist stond mijn vriend op het vliegveld.
Huilend viel ik in zijn armen en voelde me zó opgelucht toen ik hem weer zag.
Je kunt het je misschien niet voorstellen maar ik heb de 2 weken van mijn leven gehad! Alles was er, alles wat ik ooit zou willen had ik in de 2 weken. Ik was zo'n gelukkig mens.
Maar nu...
Nu zit ik thuis de foto's te bekijken van mijn stage + mijn vakantie in Tenerife. Ik baal dat ik de eerste 5 weken niet genoten heb van alles en voel me echt verdrietig als ik me bewust ben dat ik hier zit en niet daar.
Het gevoel dat ik terug wil is zó ontzettend groot. Ik heb al een paar maanden dat ik gewoon terug wil naar Tenerife. Iets in mij voelt zich daar thuis op dat eiland. Iets in mij zou gerust héél lang terug willen naar Tenerife.
En terwijl ik dat denk weet ik ook dat dat onmogelijk is. Geen geld, een opleiding die het niet meer toelaat (ivm studierichting keuze) en het feit dat ik zeker weet dat ik weer heimwee ga krijgen.
Ik wil zó graag terug naar dat land. Mocht er ineens een wonder gebeuren waarin in de kans krijg om terug te gaan (zoals het winnen van de jackpot ook al speel ik niet mee) dan twijfel ik niet eens en pak het eerste beste vliegtuig terug naar het fantastische eiland!
Wie o wie herkent dit? Ben ik vreemd, raar of gek dat ik dit voel?
Maak ik het allemaal mooier als dat het is of kan ik dit wel degelijk bij een eiland voelen?
(ik ben zelfs al spaans aan het leren voor als ik terug ga, gek he?)
bedankt voor het lezen van mijn betoog
hopelijk weet iemand wat ik voel, en wat ik er een beetje mee kan doen. 
. De mensen zijn anders, en het weer is super daar. Als ik daarna weer naar Nederland moet heb ik het een paar maanden heel moeilijk omdat alles hier anders is. Het liefst zou ik zo in het vliegtuig blijven zitten, en terug vliegen. Hier in Nederland hebben ze altijd haast. In Spanje doen ze alles rustig aan 
. Op het vliegveld had ik een keer een Nederlandse vrouw achter me die heel onaardig zei dat ik op moest schieten (had net afscheid genomen van familie, dus stond daar met tranen in m'n ogen m'n laptop in m'n tas te doen) was daar echt boos over want we komen toch allemaal in hetzelfde vliegtuig zonder vaste stoelnummers. Als ik foto's terug kijk mis ik het. Maar als ik er heel goed overna denk weet ik dat ik daar geen toekomst heb. Hier is m'n werk & m'n huis. In Spanje zou ik nooit rondkomen. Ik vind het heel leuk om er 2x per jaar op vakantie te gaan, alleen geestelijk is het wel zwaar omdat ik altijd een paar weken goed van slag ben als ik terug kom van vakantie.