Ik heb dit probleem nu een ruime jaar..
Al kan ik zomaar tijdens het lopen uitval krijgen van mijn been of beide benen.
Ben vorig jaar zo vaak onder de MRI-scan geweest, foto's gehad..
En zelfs op de SEH gelegen voor een paar uur, omdat ik helemaal geen gevoel meer had en totaal niet reageerde op alle reflex-testen.
Mijn probleem komt voort uit de rug (is allemaal begonnen sinds ik door de rug ben gezakt, meerdere keren.), alleen weten ze NIET wat het is en hoe ze het kunnen verhelpen.
Nu moet ik wachten tot eind sept. Dan mag ik weer de medische molen in.
Dit vanwege een zwangerschap (die nu wel zwaarder is, en ook meer op de zenuwen drukt).
Mijn enige oplossing is: pijnpoli, ofwel elke x aantal maanden een prik in de rug om de zenuwen wat lam te leggen zodat ik pijnvrij verder kan.
Het enige wat ik wil is pijnvrij, en wat er nu aan de hand is.
De specialisten weten waar het zit, en ook dat het er zit..
Maar wat het is.. weten ze niet! En dat is best frustrerend.
Mag niet werken; gevolg: al een jaar bij huis, geen baan meer
.
Wordt door het UWV uitgemaakt voor leugenaar, gezien er geen diagnose gesteld is, vanwege de niet ophelderende MRI-scans. Deze willen me aan het werk hebben, maar kan thuis met pijn en moeite net goed de dag doorkomen met hulp van..
Ondanks ALLE adviezen etc. van de specialisten, behandelende artsen enz. geloven ze me niet, en zal ik binnenkort noodgedwongen weer moeten werken (de wil om te werken zit er voor meer dan 200%, mijn lichaam trekt het niet. Zittend werken hou ik max. 20min. vol. Zou omgeschoold moeten worden, werk in de zorg, maar dat wil het UWV niet, dus een hele fijne strijd, NOT!), na een vervolg gesprek die ik ga krijgen.
Heb vorig jaar van april tot November onder hoge dosis morfine geleefd, mijn trouwdag niet gehele meegekregen omdat ik gewoon stijf stond van de morfine en pijn.
De artsen hadden verwacht bij deze hoge dosering, die zelden gegeven wordt, dat ik grotendeels plat zou liggen en veel zou slapen.
Ik bleef echter pijn houden, uitval bleef gewoon.. En werd niet suf oid. zoals ze verwachtte.
Kreeg binnen 24 uur na nieuwe morfine enorme afkickverschijnselen, en mijn lichaam werd op een gegeven moment resistent tegen de morfine.
Dus MOEST ik hier mee stoppen, gezien de pijn weer toenam, morfine niet meer zijn werk kon doen enz.
De ENIGE die me tot dusver nog steeds helpt is de huisarts!
Heb er in het begin 3 verschillende gehad, en nr. 4 was degene die alles in werking stelde voor me.
Zat er in die maanden (feb-okt) er wekelijks, soms 2x in de week.
Nu vanwege de zwangerschap is alles even 'bevroren' qua plannen.
Maar zodra ik bevallen ben start het allemaal meteen op met spoed.
De VK. is op de hoogte en sta onder strenge controle.
Wat ik eng vind is dat ik nooit precies weet wanneer ik een uitval krijg.
Mijn 2 kinderen (4 en 1), hebben al 1x meegemaakt dat ik zo van de trap viel (bovenaan) en dat ik met spoed op de plank werd gelegd en op de SEH belandde.
Op mijn oudste heeft dit, na 6 maanden nu, nog steeds enorme impact.
Mijn oudste was gelukkig onderweg naar mij omdat de tel. ging. Dus dankzij haar kon ik meteen mijn ouders bellen, manlief bellen etc. Die me verder hielpen en meteen kwamen.
Ik zou willen adviseren, ga naar de huisarts, laat het neurologisch nakijken..
Desnoods middels MRI of foto's..
Geeft niet altijd een beeld, zoals bij mij, maar dan weet je meer dan nu..