Geplaatst 
Het is al maanden geleden (23 november) dat ik samen met mijn paard viel, maar ik heb nog steeds veel last van de hersenschudding...
Ik was op buitenrit samen met een vriendin (zij was op de fiets mee), toen het paard struikelde en we samen vielen. Ik kwam op mijn hoofd terecht en was ongeveer een minuutje buiten bewustzijn, waarna ik wakker werd zonder geheugen. Het paard was weggerend en kwam in een boerenland terecht. Gelukkig heeft een vriendin die weer naar huis gebracht. Paardje was wat stijf, maar verder alles oké.
Ik was dus compleet 'gek' en zei alleen maar: 'ik heb hoofdpijn'. en meer kwam er niet uit...
Vriendin belde huis op en mijn ouders gingen met mij naar de dokter. Ze waren natuurlijk hartstikke bang. Er kwam iets meer uit: "papa, ik sliep, toen werd ik wakker, en toen had ik hoofdpijn". En dat bleef ik maar herhalen en herhalen. Mijn ouders waren dus erg bang dat het niet meer goed zou komen, want ik bleef maar onzin uitkramen en roepen dat ik hoofdpijn had.
Bij de dokter werd er gevraagd hoe ik heette, en dat wist ik nog. Daarna vroegen ze waar ik op school zat, maar dat kon ik me niet herinneren. "in Groningen" zei ik. Verder bleef ik ook vragen naar 'Twisk'. "hoe is het met Twisk?". (Twisk was mijn oude pony. hij heeft heel veel voor mij betekent en was voor mij een enorm sleeptouw in mijn leven. helaas werd hij verkocht en ik was op buitenrit met een fries paard. helemaal niet met Twisk dus...).
Mijn moeder hoorde de dokter zeggen toen te aan de telefoon was met het ziekenhuis: 'ernstige amnesie', wat voor haar natuurlijk ook wel heel eng was.
Maargoed, ik dus samen met mijn ouders naar het ziekenhuis. Daar werd ik op een bed gelegd. Ik kon wel lopen enzo, dus ik ging eerst op het bed zitten, en zei toen: "het wordt vies" (ik had natuurlijk vieze schoenen). "maakt niet uit" zeg de zuster. Dus ik til mijn been op, maar laat hem weer zakken en zeg weer, "maar dan wordt het vies". Was ik dus al weer vergeten dat ik het 5 seconden eerder ook had gezegd.
Zo was er ook nog een incidentje met de wc. Ik zei dat ik naar de wc moest, en ik kon er een zien aan de overkant van de gang want die deur stond open. Ik wees ernaar en zei: "ik moet naar de wc, daar is een wc". Maar ik mocht mijn bed niet uit, maar ik wilde niet op zo'n po-ding. Dus wat doet de zuster, deur naar de wc dicht. En ik wist toen niet meer dat daar een wc was.
Oja, er was dus een zware hersenschudding geconstateerd...
Uiteindelijk, 4 uur later na het ongeluk, begon ik weer een beetje te praten en dingen te onthouden. Ik herinner me dat ik mijn ogen open deed en een groene muur zag.
Ik moest 's nachts in het ziekenhuis komen, en de volgende dag kwam de neuroloog. (hij was die avond daarvoor ook al 2x geweest, maar dat wist ik niet meer). Ik mocht die dag vlak voor de middag naar huis.
Eenmaal thuis ben ik een week thuis geweest en daarna 1 weekje elke dag de 1e 2 uur. daarna was het kerstvakantie waarin ik veel gerust heb en mijn huiswerk bijgewerkt. Maar na de kerstvakantie ging het (denk ik) mis. Ik vond dat het gedoe met mijn hoofd maar over moest zijn en ben meteen een volle week naar school gegaan. Die week daarna kon ik als het ware weer van voren af aan beginnen. Ik heb sinds dien nog niet 1 dag de hele dag vol kunnen houden. Het gaat wel langzaam steeds beter, maar ik heb er dus nog wel vaak last van.
Zijn er meer van jullie die dat bekend voorkomen? Mensen die nog maanden lang van hun hersenschudding last hebben?
De dokter zegt wel dat het kan gebeuren, maar op de een of andere manier vind ik het wel fijn om even te kijken of er ook echt anderen zijn die dat ook hebben. Of die mensen kennen die er ook last van hebben (of iets soortgelijks), want ik vind het moeilijk om zo van de dokter aan te nemen. (Best idioot eigenlijk, maar ik kan het niet volledig geloven). Herkennen jullie dit?
als je tot hier gelezen hebt,, respect
Ik moest even mijn verhaal kwijt, en ben ook wel heel benieuwd of dit sommigen van jullie bekent in de oren klinkt. Stiekem hoop id dit
Liefs Irene
ongeveer 4 a 5 maanden geleden was ik aan het rijden met een vriendin, haar paard schoot er vandoor, zij sprong er af (waarom, geen idee, zij ook niet) en belande onder het paard en viel best hard. Zij bleef ook maar doorratelen welke dag het was, wat er gebeurd was etc,,, gelukkig was ze na 3 uur weer redelijk helder, een hersenschudding en een gekneusd been. Best ironisch, 3 maanden geleden viel ik van een paard tijdens een buitenrit. Paard schrok ergens van en schoot er vandoor en ik viel er af, op zijkant van mijn hooft en kreeg een trap tegen mijn been... Het enige waar ik aan dacht was "niet vragen welke dag het is, niet vragen welke dag het is 
" . Ik zag op dat moment in flitsen, kon niet normaal ademen door de klap die ik maakte en ik zat daar zeker een paar minuten op de grond te tollen 
Ook heb ik nog steeds helemaal geen herinnering van die dag. Voor mijn gevoel ben ik nooit van paard gevallen of naar het ziekenhuis geweest of wat dan ook. Ik had overigens lang niet zo'n zware hersenschudding als jij hoor. Van mijn hersenschudding heb ik na 3 dagen hoofdpijn nergens meer last van gehad. 